Niet echt bijzonder goed nieuws

Woensdag 12 juli is een dag die ik toch snel wil vergeten. Misschien begon het de dinsdag al. Toen ik naar huis reed, reed ik bijna over een moedereend met 6 kleintjes. Ik moest mega in de remmen. Gelukkig reed de auto achter mij een flink eind bij me vandaan. Luid kwakend keerde de eend op haar schreden terug met de 6 kleintjes in haar kielzog en ik reed met bonzend hart verder. Wat kan je daar van van slag zijn en dat ondanks het feit dat ik jager ben. Maar op zo’n manier over een dier of diertjes heen rijden, daar krijg ik echt een hartverzakking van.

’s Avonds had ik een yogamat gereserveerd dus ik was keurig om kwart over zeven ter plekke. Wat is het stil, dacht ik nog en toen ik boven kwam, was er nog niemand. Ik ga normaal nooit op de dinsdag dus al fronsend begon het mij te dagen dat ik een herinnering had gehad voor 20.30u. Dus ik was een uur te vroeg. Dan maar weer naar huis, thee gezet en om 20.05u weer die kant op. Kom ik daar, is de deur dicht en zijn ze al bezig! Hè?? Wat nu weer? ‘Op dinsdag begint het altijd om 20.00u,’ zei de klankschaalmeneer die net langs liep. Ik mocht er nog in gelukkig: mijn matje lag er eenzaam en verlaten in afwachting van mij bij, maar het was wel raar. Je valt er dan ook zo in, zonder de ‘warming up’ zeg maar. Eenmaal thuis toch nog even gecheckt en ik had met dus niet vergist: ik had een bevestiging gehad voor 20.30u. Dus aan mij lag het niet.

En dan woensdag. De dag van de orthopeed. Ik was er keurig op tijd, maar ik moest nog iets van 30 minuten wachten. Loopt altijd uit daar in die ziekenhuizen.

Een vrij norse arts – vond ik – en er zaten nog twee andere artsen waaronder een orthopedisch schoentechnicus (mondvol).

Ze hebben naar mijn enkel gekeken en eraan gevoeld, ik moest wat lichte oefeningen doen en er is ook direct een röntgenfoto gemaakt. Mijn botten zien er goed uit en ik heb gelukkig geen afwijkingen (althans, niet daar…)

Afijn, om een lang verhaal kort te maken: ik heb een peesontsteking in de musculus tibialis posterior. Yeah. Nu weet je nog niets, maar als je dat opzoekt weet je het wel. Ik weet ook echt de Nederlandse benaming niet daarvoor.

Met andere woorden: ik mag (voorlopig?) niet meer hardlopen. Ik moet eerst naar de orthopedisch schoentechnoloog voor (weer) andere (betere?) steunzolen.  Daar moet ik dan minstens zes tot acht weken op lopen aangevuld met fysiotherapie, en dan moet ik verder kijken. Dat nieuws van dat niet meer hardlopen kwam hard aan bij mij en was daar gisteren volkomen van slag. Niet meer hardlopen! Mijn lust en mijn leven, mijn medicijn voor al mijn kwaaltjes!

Gisteren was het echt een drama voor mij, een doomscenario, een nachtmerrie. Wat moet ik nu verder met mijn leven? Ja, echt. Nu gaat het alweer wat beter en kan ik het wat meer relatieveren. Ben gisteren maar met woeste pas een eind gaan wandelen (met mijn wandelschoenen aan), maar daar krijg je toch die kick niet van die je van hardlopen wél krijgt. Het duurde dan ook érg lang eer ik het weer wat zonniger begon in te zien. Ik zal op zoek moeten naar alternatieven.

Wandeling

19958955_1377653528951230_9109380496775020621_n

Met een flinke koppijn naar bed en vanmorgen was ik al om 06.00u wakker. Ben wel blijven liggen tot 07.00u en toen ben ik naar beneden gegaan en heb gewoon even een ochtendgym gedaan op Nederland Beweegt. Dat is niet suf, dat is leuk. Deed dat wel vaker als ik het toevallig zag. Misschien moet ik dit gewoon iedere ochtend doen.

Ja, en om mijn compensatiedrang nog meer te bedaren, ben ik ook maar met de fiets vandaag.

 

Van luiheid, tuin en een cliffhanger..

Ik heb hoge verwachtingen van mijn bezoek aan de orthopeed woensdag, vandaag dus. Ik kan mij nu al verheugen op het nieuws dat ik gewoon mag hardlopen en dat ik te horen krijg wát het nu precies is en wat ik daaraan kan doen. Want ik loop nu al ruim een maand niet hard en het begint toch langzaamaan weer te kriebelen. Dan word ik onrustig en wil ik die adrenaline weer door mijn aderen voelen gieren.

Ik doe nu geen ene moer. Ja, beetje yoga één keer in de week. En ik merk heel goed dat ik niet hardloop want normaal ben ik best wel elastisch maar zonder het lopen ben ik net taaie trekdrop. Ik neem mij iedere dag voor om door te rijden naar het park en daar even een half uur om de plas te wandelen, maar (k**smoes…) ik kom dan langs mijn huis en vaak heb ik de juiste schoenen niet aan, dus komt daar geen donder van terecht.

Oei, lui varken ik ben. Ja Yoda, jezelf motiveren valt soms niet mee.

Waar ik weinig push voor motivatie nodig heb, is de aanleg voor de tuin straks. Ik had een tekening beloofd en hierbij dus.

Tuin WO

 

Het ziet er op papier al gezellig uit, vind ik zelf. De moestuin is echt nog gekrabbel: daar heb ik nog geen idee van hoe ik dat ga doen. Zeker omdat we daar de eerste jaren nog niet onze volle aandacht aan kunnen geven.

We hebben op internet ook een tuinontwerptool gevonden: tekenmijntuin.be. Is vooralsnog gratis te gebruiken, behalve als je wat meer wilt en dan nog zijn het de kosten niet. Het programma is wel erg beperkt in de keuze in bomen en struiken en echt heel gedetailleerd (vaste) planten erin zetten heb ik nog niet ontdekt. Ik vrees toch dat het gedetailleerde werk nog ouderwets potlood-en-gummetje-werk zal blijven.

Jan heeft maandagavond de blokhut nog een lik verf gegeven, dus dat ziet er direct al anders uit. Moet nog een laag en de kozijnen moeten nog, maar allez! het gaat toch de goede kant op.

Dinsdag had ik het nog over het m-woord en ik kan je alvast verklappen dat wij komend weekend dat m-woord volledig aan onze laars lappen en we iets hebben gekocht waar we allebei heel blij van worden – althans, dat hopen we. Alhoewel, zoals op de site van SoChicken wordt uitgelegd: Je kiest alleen voor de dingen die je écht in je leven wilt hebben, de rest laat je achterwege.

Dat is natuurlijk voor héél véél uitleg vatbaar en bijzonder persoonlijk, dus dat geldt voor deze aankoop ook.

Cliffhanger.

19894737_1375723905810859_7066503843900075107_n