Voortgang woning en hardlopen

Nu de daadwerkelijke verhuizing met rasse schreden naderbij komt, neemt de spanning bij mij toe. Ik heb de yoga voorlopig even opgeschort. Ik doe nu yoga (met Adriene, zoals iedereen geloof ik) iedere avond zelf thuis. Dat scheelt mij tijd, geld én stress (en dan hoef ik na afloop ook niet verplicht thee te drinken) en dat bevalt mij prima. Het is net even anders dan ik gewend ben en het blijft lastig om iedere keer even naar de TV te gluren om te zien wat ze nu precies bedoelt.

De buren rechts naast ons gaan er woensdag geloof ik in. Ze hebben hun kippen- en konijnenhokken al klaar. Ik kan niet zeggen dat ik er onverdeeld happy mee ben. Ben al wel blij dat er geen hondenhok achter in de tuin staat, want dat heb ik ook al een aantal keer gezien. Maar vier van die grote Boere Bruinkippen (én een haan heb ik me laten vertellen) …. ja…..ik moet het ervaren denk ik.Lees meer »

Enkeltest

Woensdagmiddag ben ik – na een uitermate kwalitatief teleurstellend bezoek aan Brugman Keukens – even een klein rondje gaan wandelen. Mijn enkel even testen en omdat ik anders volgens mij vast groei. Bewegen staat bij nu erg laag op de schaal van Richter sinds ik niet meer mag hardlopen.

Simpel rondje – wandelen dus hè – iets van 40 minuten. En een hoop last gehad gisteren de hele dag. En nu vandaag is dat weer plots over. Alsof het er nooit is geweest.Lees meer »

Van varkens, hanen en motten

De oorwurm is verdwenen: ik voel me vandaag een stuk beter. Ik ben dan ook gisterenavond best wel actief bezig geweest thuis, met een half oog kijkend naar de Great British Bake Off…

Na het werk eerst wat boodschappen gedaan aan de overkant. Ik vind het geen fijne winkel, maar gemak gaat soms even boven ‘fijn’. Dat kost mij de minste tijd en ik spaar parkeergeld uit (wel 40 cent!). Mijn eten klaargemaakt: gebakken aardappeltjes met Italiaanse Salade (verpakt in plastic, sorry) en een rest van geconfijt varkensgebraad wat ik ooit eens heb gekregen in een kerstpakket. Dat is typisch Frans: Confit de Porc. Erg lekker trouwens.Lees meer »

Een doordeweekse maandag..

Gisteren had ik een hectische dag. Vond ik zelf. Ben erg rusteloos en gespannen. Nu ben ik dat wel vaker, dus ik sta er niet van te kijken. Op het werk was iedereen zo druk! Ik werd er gek van. Wat een gekwebbel en gekakel en ADHD gedoe. Ik had ’s middags best een drukke (privé) agenda en was misschien daarom ook wat meer opgefokt dan anders.

Eerst om 15.00u naar de fysiotherapeute. Ok, zij zuchtte dan ook wel, maar niet zozeer om de klacht maar meer omdat we elkaar al zo lang kennen, dat ze mijn mailadres niet origineel vond en ze wat tijdnood had. Om een lang verhaal kort te maken, wist ze mij te zeggen dat ik wel weer kan hardlopen, ooit, maar nu even niet. Ik denk zelf een half jaar niet. Eind deze maand moet ik voor steunzolen (argh, wat klinkt dat bejaard….) en daar zou ik in theorie dan toch minstens twee maanden op moeten lopen. Dag en nacht. Om die pees te ontzien.Lees meer »

Cliffhanger?

 

Schermafbeelding 2017-07-17 om 11.25.59.png

Waar ik vrolijk van word? Van het liedje ‘Súbeme la Radio’ met Enrique Iglesias. Leuke video ook, vol met vrolijke mooie jonge mensen. Dan word ik wel een tikje weemoedig en wou dat ik nog jong was. Maar tegelijkertijd ben ik tevreden met wie ik ben nu. Jong zijn is ook onzeker zijn, naïef en je niet op je waarde kunnen inschatten. Nu voel ik mij geestelijk rijker dan ooit en over de conditie van mijn lijf ben ik ook nog best tevreden.

Ondanks dat ik (even?) niet mag hardlopen. 😦

Dat stemt mij minder vrolijk. Als je al hardloopt vanaf je twintigste, dan leg je dat niet even zomaar terzijde.

Waar ik nog meer vrolijk van word?Lees meer »

Stoefen

Nee, de cliffhanger van een paar dagen terug blijft nog even een cliffhanger. Dat wordt waarschijnlijk na het weekend dat ik daar tipjes van de sluier van ga oplichten. Want eerlijk gezegd twijfel ik nog of ik het ‘wereldkundig’ ga maken. Het is namelijk een beetje ‘stoeferig’, een beetje ‘kijk mij nou’.

Wat aan de cliff hangt, wordt vanavond bij ons thuis – bij mij thuis – afgeleverd. En om deze stoeferij (autocorrect kent dit woord duidelijk niet) nog aan te dikken, worden vanavond ook nog twaalf flessen wijn afgeleverd. Alsof het niet op kan. Nou ja, die wijn wel….

Maar het is wel minimalistisch: ik kies alleen voor de dingen die ik écht in mijn leven wil hebben, de rest laat ik achterwege. En daar valt dit hebbedingetje ook onder. Vind ik. Ik bedoel: we willen dat ding al tien jaar en we hebben ervoor gespaard, dus mag ‘t…

Steak op BBQ
Tipje van de sluier….

Gisteren op de fiets naar kantoor en terug was niet zo’n heel goed idee. Het fietsen op zich was best lekker, maar de pijn in mijn enkel was niet zo fijn. Dan maar even koelen met een cold-pack en daarna ging het wel weer.

Een heerlijke pastasaus gemaakt van paprika, ui en tomaat, de blender erop en hup! overal rode spetters (heel fijn). Daar de worstjes die ik had gebakken in een andere pan in kleine stukjes en met de jus erbij gedaan. Ik heb zitten smullen. Wasje gedraaid, opgehangen, gestofgezogen: alles klaar for the weekend to begin. Geen plannen, misschien plafond witten in de badkamer maar verder rien à faire.

Misschien gaan we morgenochtend wel even naar Ikea voor de keuken, want we weten nu de werkelijke afmeting en dan kunnen we spijkers met koppen slaan, hoewel de geschatte oplevering in oktober zal zijn (werd ons deze week medegedeeld). We hebben dus nog even, maar we weten nu wel een beetje meer en dat schept ook wat rust. Beter dan dat je niets hoort en dus niets weet.

Bovendien heb ik twee kledinghangers nodig omdat we in augustus toch maar mijn slaapkamer gaan opknappen. Huidige kast eruit en de ‘oude’ kledingkast van bij Jan bij mij. Dat betekent dat ik mijn kledingkast helemaal leeg moet halen. Deze probeer ik dan te verkopen. Als ik er iemand een plezier mee kan doen, dan doe ik dat graag. Het is in feite de kast als hieronder, maar dan in het midden een spiegel. Een grote slaapkamerkast dus met schuifdeuren. Allen niet meer zo nieuw als op de foto hieronder.

0014410088I1999______0A01_1
Slaapkamerkast

Jan heeft vanmorgen de blokhut een tweede laag gegeven. De kozijnen krijgen een andere kleur maar dat komt later.

20046803_1378857538830829_283749399721031006_n
Blokhut nu

 

Buiten doet de wind de blaadjes van de bomen zachtjes wuiven

en de wolken drijven

ik mijmer over tropische eilanden

blauw water

en zachte druiven

en gaan we poëtisch het weekend in…

Niet echt bijzonder goed nieuws

Woensdag 12 juli is een dag die ik toch snel wil vergeten. Misschien begon het de dinsdag al. Toen ik naar huis reed, reed ik bijna over een moedereend met 6 kleintjes. Ik moest mega in de remmen. Gelukkig reed de auto achter mij een flink eind bij me vandaan. Luid kwakend keerde de eend op haar schreden terug met de 6 kleintjes in haar kielzog en ik reed met bonzend hart verder. Wat kan je daar van van slag zijn en dat ondanks het feit dat ik jager ben. Maar op zo’n manier over een dier of diertjes heen rijden, daar krijg ik echt een hartverzakking van.

’s Avonds had ik een yogamat gereserveerd dus ik was keurig om kwart over zeven ter plekke. Wat is het stil, dacht ik nog en toen ik boven kwam, was er nog niemand. Ik ga normaal nooit op de dinsdag dus al fronsend begon het mij te dagen dat ik een herinnering had gehad voor 20.30u. Dus ik was een uur te vroeg. Dan maar weer naar huis, thee gezet en om 20.05u weer die kant op. Kom ik daar, is de deur dicht en zijn ze al bezig! Hè?? Wat nu weer? ‘Op dinsdag begint het altijd om 20.00u,’ zei de klankschaalmeneer die net langs liep. Ik mocht er nog in gelukkig: mijn matje lag er eenzaam en verlaten in afwachting van mij bij, maar het was wel raar. Je valt er dan ook zo in, zonder de ‘warming up’ zeg maar. Eenmaal thuis toch nog even gecheckt en ik had met dus niet vergist: ik had een bevestiging gehad voor 20.30u. Dus aan mij lag het niet.

En dan woensdag. De dag van de orthopeed. Ik was er keurig op tijd, maar ik moest nog iets van 30 minuten wachten. Loopt altijd uit daar in die ziekenhuizen.

Een vrij norse arts – vond ik – en er zaten nog twee andere artsen waaronder een orthopedisch schoentechnicus (mondvol).

Ze hebben naar mijn enkel gekeken en eraan gevoeld, ik moest wat lichte oefeningen doen en er is ook direct een röntgenfoto gemaakt. Mijn botten zien er goed uit en ik heb gelukkig geen afwijkingen (althans, niet daar…)

Afijn, om een lang verhaal kort te maken: ik heb een peesontsteking in de musculus tibialis posterior. Yeah. Nu weet je nog niets, maar als je dat opzoekt weet je het wel. Ik weet ook echt de Nederlandse benaming niet daarvoor.

Met andere woorden: ik mag (voorlopig?) niet meer hardlopen. Ik moet eerst naar de orthopedisch schoentechnoloog voor (weer) andere (betere?) steunzolen.  Daar moet ik dan minstens zes tot acht weken op lopen aangevuld met fysiotherapie, en dan moet ik verder kijken. Dat nieuws van dat niet meer hardlopen kwam hard aan bij mij en was daar gisteren volkomen van slag. Niet meer hardlopen! Mijn lust en mijn leven, mijn medicijn voor al mijn kwaaltjes!

Gisteren was het echt een drama voor mij, een doomscenario, een nachtmerrie. Wat moet ik nu verder met mijn leven? Ja, echt. Nu gaat het alweer wat beter en kan ik het wat meer relatieveren. Ben gisteren maar met woeste pas een eind gaan wandelen (met mijn wandelschoenen aan), maar daar krijg je toch die kick niet van die je van hardlopen wél krijgt. Het duurde dan ook érg lang eer ik het weer wat zonniger begon in te zien. Ik zal op zoek moeten naar alternatieven.

Wandeling

19958955_1377653528951230_9109380496775020621_n

Met een flinke koppijn naar bed en vanmorgen was ik al om 06.00u wakker. Ben wel blijven liggen tot 07.00u en toen ben ik naar beneden gegaan en heb gewoon even een ochtendgym gedaan op Nederland Beweegt. Dat is niet suf, dat is leuk. Deed dat wel vaker als ik het toevallig zag. Misschien moet ik dit gewoon iedere ochtend doen.

Ja, en om mijn compensatiedrang nog meer te bedaren, ben ik ook maar met de fiets vandaag.