Mini’s malen

Via een ander blog beland ik op deze blog: een blog over minimaliseren. Het grappige aan zulke blogs vind altijd ik dat deze mensen die zo fanatiek palaveren over minimaliseren ondertussen slapend rijk worden door de verkoop van hun boeken, zich overaal heen (laten) rijden voor hun betalende tours (25 euro entree) waar ze op je inpraten vooral te minimaliseren, DVD’s en films maken  (17,66 euro) die je kunt kopen over minimaliseren (hoezo overbodige zooi?) door al die volgers die als jonge hondjes met de tong uit de bek deze ‘stroming’ volgen. Terwijl minimaliseren toch een makkelijk DHZ-project is wat niets hoeft te kosten.

Minimaliseren. Dat woord neem ik niet ter mond als ik mijn manier van hoe ik met mijn spullen omga beschrijf. Dat ik weinig spullen heb (vind ik…) en dat ik er een eeuwigheid mee doe, komt niet uit deze nobele gedachtengang voort, maar meer uit praktische overwegingen. Doordat ik geen kinderen heb, heb ik sowieso al weinig overbodige zooi, is mijn ecologische voetafdruk al kleiner dan mensen mét kinderen, hoef ik me niet te meten met anderen die op het schoolplein staan met dure auto’s, hoef ik kinderen niet te kleden volgens de laatste mode en hoef ik geen sportclubs te betalen. En niemand ziet mijn bank die al twintig jaar oud is en vol met vlekken zit (hoef je er ook niet meer zuinig op te zijn).

Ik minimaliseer (o jee, nu gebruik ik het woord toch) enkel en alleen omdat ik klein behuisd ben, omdat ik niets geef om spullen en ge-shell-lakte nagels, en ik mezelf al jarenlang een soort budget geef waar ik ‘het’ mee moet doen. En dat budget is 700 euro per maand.

Als ik mijn salaris ontvang, gaat er een (berekend) vast deel naar mijn Vaste Lasten rekening waarmee ik alle terugkerende ‘vaste’ kosten betaal. Dan gaat er ook nog een best fors deel naar de spaarrekening waar ik het geld verdeel over spaardoelen. Bijvoorbeeld als daar zijn: vakantie, onderhoud woning HD, onderhoud woning WO (nieuw, nieuw, nieuw….), autokosten (niet die van mij, want die is van de zaak, maar om een toekomstige eigen auto te kunnen financieren), buffer (voor als de wasmachine ermee ophoudt), zorgkosten (lang verhaal, maar dat spaardoel bestaat sinds ik mijn zorgverzekering heb ‘uitgekleed’) en nog een paar ‘tijdelijke’ doelen die geschrapt kunnen worden als ik dat doel heb bereikt. Ik spaar bijvoorbeeld voor een ‘wing’: dat is een speciaal soort duikvest. Een lange adem spaardoel, maar ik heb de tijd.

En met die 700 euro mag ik dan de boodschappen doen, naar de schoonheidsspecialiste, de kapper, koop ik zo af en toe een boek of een dure zonnebril, gaan we (soms) uit eten of betalen we een uitje – zoals die zeiltocht vorige week zondag – en kom ik soms te kort. Ja, dat gebeurt ook. Gelukkig kan ik wat heen en weer schuiven en heb ik bijvoorbeeld ook een spaardoel ‘kleding’ wat ik dan aanspreek.

En als ik geld ‘over’ heb – dat gebeurt niet vaak: meestal is mijn maand langer dan mijn salaris – dan wordt datgeen wat over is automatisch overgeboekt naar mijn spaarrekening. Dat kan ik allemaal zelf beheren. Ik zit bij de Triodos (mega groene bank, zéér tevreden over) en alles kan je zelf online regelen. Vandaar dat ik ook twee betaalrekeningen heb (kost dan wel 2,35 euro per bankrekening per maand) maar de overzichtelijkheid die je hebt mag wat kosten vind ik. Ik snap niet hoe mensen het overzicht kunnen houden met maar één betaalrekening.

Wij geven naar verhouding best veel geld uit aan (goed) eten. Ik betaal gerust twaalf euro voor een goede kip (waar ik dan drie dagen van eet). Maar ik heb altijd een boodschappenlijst bij me. Natuurlijk hou ik me daar niet altijd strikt aan – ik werk niet voor Jan Doedel en jezelf verwennen met een lekkere bodylotion of crèmetje moet kunnen – maar ik koop echt zelden iets overbodigs. Heel soms een miskoop in kleding.

Ondertussen toch nog een bericht gewijd aan minimaliseren. En nu snel vergeten dat woord….

Bloemen.jpg