Mijn actieve sportleven

Ik moet vandaag niet te hard hoesten. Of niezen. Echt behoorlijke pierpijn in mijn schuine buikspieren! Na mijn circuit-training van afgelopen dinsdagavond voel ik nu dat ik toch wel wát heb gedaan, ondanks dat het op het moment zelf anders leek.

Toch vind ik het wel leuk om te doen. Het is een klein clubje: afgelopen dinsdag waren we slechts met vier en allemaal ‘op leeftijd’. En dan heb ik het zeg maar van 57 (want zo oud ben ik zelf) tot – geschat – 63. Twee heren en twee dames. Eén dame ben ik en de andere is ‘mijn’ fysiotherapeute die het nooit kan nalaten mij te corrigeren, instruëren of pushen tijdens dat uurtje Intensieve Fysio Fit.Lees meer »

Van noten en onrust

Op zaterdag de 30e zijn wij even naar Breskens gereden. Op jacht naar Sint Jakobsnoten. Liefst verse – dus nog in de schelp – maar die hebben we niet gevonden. Persoonlijk had ik verwacht dat het daar zou stikken van de viswinkels, maar we hebben er maar eentje gevonden (Erasmus). Lees meer »

Snelwandelen

Woensdagmiddag heb ik ruim 7 km gewandeld. Ik had mijn wandelschoenen mee, maar was toch eerst naar huis gegaan omdat ik toch langs mijn huis kom als ik naar het park rij. Daar mijn schoenen aangedaan en vanuit huis richting park gelopen. Dat is bij mij vandaan zo’n 2 km lopen.

Ik loop dit al zo lang, dat het zo onderhand een beetje afgezaagd begint te worden. Maar de route is in feite niet echt de essentie: het gaat om het buiten zijn, de wind in je haren te voelen, de grond onder je voeten en het gevoel hebben dat je weer ‘iets’ doet.Lees meer »

Klaagzang

Sinds ik niet meer hardloop, sinds ik niet meer kan/mag hardlopen, doe ik bar weinig qua beweging, behalve bijna dagelijks squats, buikspieren, planken en enkele dagen in de week yoga. Volgens mijn Garmin zet ik per dag nog nauwelijks 6000 stappen. Doordeweeks moet ik nog zelfs mijn best doen om dat te halen. Ik probeer zoveel mogelijk te lopen. Even op en neer naar de keuken op het werk of naar beneden naar de WC in plaats van boven.

Maandagavond appte Jan mij dat hij nog een klein stukje ging hardlopen. Ik kreeg even heel kort zo’n naar gevoel in mijn maag. IK WIL OOK! Ik moet eerlijk zeggen, ik kon er echt even niet zo goed tegen toen ik dat las. Hardlopen was mijn lust en mijn leven. Als ik dit zo tik, krijg ik er gewoon tranen van in mijn ogen.Lees meer »

Wintertime

Nog een maand en dan lengen de dagen weer. Niet helemaal waar: nog een maand en dan is de winterwende. Dan gaat de zon ’s middags weer wat later onder, maar ’s morgens is de zon nog lui en staat nog wel later op.

Desalnietgetreurd vind ik dat op 21 december de dagen weer langer worden. Laat me nu maar in die waan: dat beurt me op. Dan is de lente in zicht. Dan komen de narcissen weer tevoorschijn, dan worden de vogeltjes weer onrustig, dan worden de knoppen weer dikker en dikker, dan wordt iedereen weer vrolijker.

Dus nog even geduld.Lees meer »

Rusteloze benen

Langzaam word ik wakker. Ik hoor vogeltjes? Oh, dat is mijn telefoon. Die wekt mij iedere morgen met vogeltjes. Heb ik tenminste nog de illusie dat ik in een park of bos woon en niet in het centrum van een slaapstad van Amsterdam. Vijf minuten na de vogeltjes floept het licht aan in de hal. Techniek dient de Mensch. Zeker in de winter maakt dat licht het wat makkelijker om op te staan. Lees meer »

Drie huizen

Het is zo’n heerlijke herfstdag waarop ik het liefst in een schoon opgeruimd huis, met de (gas)kachel op 5, de koffie die langzaam doorloopt en de kat op schoot, met een spannend boek bij de hand op mijn zalige loungebank zit, uitkijkend over de wuivende bomen in de tuin. De radio staat aan en ik voel me gelukkig.

Goh, lijkt wel een roman. Ik heb het niet zo in me om op zo’n manier de dag door te brengen. Ik heb al geen kat – en weet ook nog niet of deze er ooit zal komen – en als ik te lang stil zit dan krijg ik last van mijn benen (RLS), dus zal ik hoogstwaarschijnlijk met dit weer wel met mijn kaplaarzen aan ergens buiten zijn.

Nog 9 dagen. De laatste dagen worden wat ‘in beslag genomen’ door het Den Helder debâcle, als het al een debâcle is, want vooral Jan laveert tussen huis Oostende wat leeg moet, huis WO wat vol moet, zijn werk wat afgerond moet en een huurhuis richting Den Helder wat geregeld moet.Lees meer »

Bouwperikelen

Soms heb je van die dagen, die schrap je meteen uit je geheugen. Gisteren was zo’n dag hoewel uiteindelijk alles goed is afgelopen.

Ik kreeg gisteren van Jan weer een berichtje over de perikelen rondom de vloerverwarming. Dat deze dus nog niet was getest, dat daardoor de egalinevloer niet kon worden gegoten en dat onze bouwpromotor had besloten dit dan maar volgende week te doen, geen rekening houdend met onze agenda’s.

Dit schoot mij in het verkeerde keelgat, zeker gezien alle sores en communicatieproblemen en afspraken die niet worden nagekomen gedurende alle maanden (al twaalf!) vanaf dat Jan de handtekening heeft gezet. Ongekend. Lees meer »

BBQ en regen

Wij hebben vanavond onze jaarlijkse BBQ met het bedrijf. Op het strand. Ik had zon besteld, maar ja….

Schermafbeelding 2017-09-08 om 12.05.22.png

Omdat mijn hoofd wattig is en ik me een beetje ‘numb’ voel, kan het me dit keer niet veel schelen. Er gebeurt momenteel iets te veel. Gelukkig komt mijn mannetje vanavond weer thuis. Heb nu nog meer behoefte aan zijn gezelschap dan anders, lijkt het.Lees meer »

Autumn is coming…

Dinsdagavond, vóór het eten, heb ik in een fanatieke bui twee (ja, twee) yogalessen van Adriene gedaan: dag 5 en dag 6. En hoezee, ik voel spierpijn! Dát is lang geleden. Dat doet goed. Stom hè. Dat is echter niet zo goed voor mijn premature plannen om misschien nooit meer te hardlopen. Want spierpijn is fijn.

Spreek ik net een andere collega die net weer begonnen is met hardlopen. Had ook altijd pijntjes. Loopt nu iets van vier kilometer. Gewoon een lekker simpel afstandje. Word je niet moe van, krijg je geen hoofdpijn van en is vriendelijker voor je spieren. Lees meer »