Weekend #30

Ik heb een bui als een oorwurm. Dat het vandaag maandag is zal ongetwijfeld een rol spelen. Maandag is gewoon echt voor mij geen goede dag. Overigens ben ik niet de enige die dat heeft: ik las daar vorige week ergens iets over bij iemand die op maandag niet werkt en pas begint op dinsdag en dan nét die maandagstemming niet meemaakt op het werk. Dus het ligt niet alleen aan mij dat ik dit zo ervaar.

Maar laat ik bij het begin beginnen: vrijdag. Dan zien mijn mannetje en ik elkaar weer na vijf dagen. Jan kwam uit WO waar hij de greppel voor water en elektra heeft afgemaakt. Onderweg is hij nog gestopt bij een slager om vlees te halen om dan zelf te draaien tot hamburgers. Dat hebben we dan ook gedaan en (natuurlijk) op de BGE klaar gemaakt.

Zaterdagmorgen is de Weber gasbbq opgehaald en we hebben weer wat meer plek op het dakterras. Niet dat ik daar veel zit deze zomer. Weet ook niet waarom niet. Misschien komt het omdat ik beneden best een lekker zitje heb en beneden zit ik helemaal onbespied in de tuin omringt door bloemen en bomen en gewoon, net even iets aangenamer dan boven.

En omdat het zo hard waaide en elke keer regende, zijn we met de auto – ik wilde echt heel graag met de fiets… – naar Haarlem gereden om daar op de markt een halve zalm te kopen en varkensvlees wat ik had besteld. Nog een zak thee bij Simon Lévelt en niet zo lang blijven hangen in Haarlem dit keer. Geen tapas, geen koffie, geen wijn. We hadden nog een lijstje voor de rest van de dag.

20430004_1396161110433805_5817916013388302930_n

Dan doorgereden naar een beddenzaak waar ze Auping verkopen en wat informatie ingewonnen omtrent de Summer Sale en tot de conclusie komen dat zo’n bed best aan de prijs is, maar ja, het is dan wel voor – de rest van – je leven en bovendien: voor mij nooit meer een boxspring, want die zakken op den duur toch allemaal in. Zo’n Auping Original is dan een simpel bed en het enige wat je om de tien jaar zo’n beetje moet vervangen is het matras. Maar dat is dan wel meteen het duurste onderdeel. Ze weten het wel te brengen. Ik heb nog tot 3 september de tijd om te beslissen en de levertijd is dan nog zo’n week of acht, dus tijd zat. We zijn er alleen nog niet helemaal uit wat ik dan met deze boxspring doe.

Nog even rap door het tuincentrum waar we een Cederhouten rookplankje heb gekocht om de gerookte zalm op te maken en een pot verse dragon, want dat kan je natuurlijk nergens krijgen. Je moet tegenwoordig voor je kruiden naar het tuincentrum en niet naar de super- of markt.

Onderweg naar de auto nog spontaan een keukenwinkel binnengelopen. Waarom weet ik eigenlijk niet eens, maar we zagen daar een keuken die ons eigenlijk wel aanstond. Waarom wij nu kiezen voor een Ikea is vanwege de gootsteen die ik erg graag wil: de Domsjö. Dat is een (semi) keramieken dubbele spoelbak. Voor weinug. Villeroch & Boch heeft die ook, maar dan wel dubbel zo duur. Misschien wel dubbel zo duurzaam. De dame bij de keukenwinkel wist ons te vertellen dat de Ikea bak half keramiek en half kunststof is. Dat zou heel goed mogelijk zijn. Eigenlijk is dat het enige waar ik geen concessies in wil doen en dat is die spoelbak. Die vind ik gewoon retemooi.

20375690_1396221140427802_6550377806226521230_n

Die keuken die daar stond was van ongeveer dezelfde houtlook als bij Ikea. Maar wel met beter hang- en sluitwerk (zei de verkoopster). Dat denk ik zelf trouwens ook wel. Het blad wat erop lag was nep Belgisch hardsteen, inclusief de ribbeltjes aan de zijkant. Belgisch hardsteen vind ik erg mooi, maar is absoluut niet aan te raden als keuken- of badkamerblad omdat de kalk erop blijft liggen op den duur en bovendien onbetaalbaar. Dit was Belgisch hardsteen laminaat maar ik vond het – eerlijk! – niet lelijk. Dan wil ik best wel een concessie doen in plaats van echt hout, of echt steen of echt beton (wat het idee was, vandaar ook een beetje die Ikea keuken). Voordeel van de keuken van dat bedrijf is dat de kasten helemaal gemonteerd worden geleverd en – als je zelf de keuken plaatst – dat je ze enkel maar op hun plek hoeft te zetten. Bij Ikea moet je natuurlijk aan de slag met allereerst veel gesjouw en dan de bouwtekeningen ontcijferen, schroefjes, boortjes, deuveltjes en wat dies meer zij. Deze keuken is dan wel iets duurder (echt hoeveel dat weet ik nog niet), maar zoals gewoonlijk bij dit soort dingen betaal je voor gemak en betaal je in feite je vrije tijd.

Zaterdagavond dan de zalm gerookt in de BGE en die was écht erg lekker. De plankjes zijn nu wel krom en ik vraag me af of die wel lang meegaan. Allemaal trial and error en in onze nieuwe tuin plant ik wel een Red Ceder, kan ik daar voortaan plankjes van oogsten… 😛

Zondag na het ontbijt ben ik de tuin in gedoken, of eigenlijk ernaast, want ik moest de heg een beetje bijwerken en de bloemen die aan de buitenkant van mijn tuin groeien (spontaan!) een beetje uitdunnen en bijwerken. Was niet echt al te veel werk, maar die rommel opruimen is altijd wel vermoeiend. De binnenkant van de heg ook gedaan, de druivenstruik wat gesnoeid want die groeit echt de pan uit en beteuterd staan kijken naar de buxus die zomaar opeens dood is. Ik las ergens iets over de buxusmot. Misschien is dat wel de oorzaak. De buxus zal er dus uitmoeten. Komt wel. Geen haast. Er is toch niets meer aan te redden.

20429989_1396161187100464_6192899735588315488_n
Even de bui uitzitten…

Jan heeft de badkamer en hal voorzien van een tweede laag latex en alles staat nu strak in de lak. Erg mooi geworden. Volgend project: slaapkamer. Ook wel zin in.

Zondagmiddag eens ouderwets koffie gemaakt. Ik had ineens zo’n trek in roze koek en zelf maken was net even iets te veel werk op dat moment, dat Jan ze aan de overkant heeft gehaald samen met een fles Baileys. Dan is het ineens wel weer erg gemakkelijk, een supermarkt aan de overkant. Alleen dan. Verder niet.

En dan wordt het maandag en is mijn bed weer leeg links van mij. Om elf uur moest ik naar een orthopedisch schoentechnicus en ik kwam daar niet echt opgewekt vandaan. Wat een nare man was dat ondanks dat hij alles wel rustig uitlegde. Maar hij zei tot twee keer toe iets in de trand van: dat was een lange zin maar ik hoor geen vraag… Dan zat ik daar een beetje mijn verhaal te doen. Ik denk, ik vertel zoveel mogelijk en dan krijg je zo’n reactie. Was dan ook meteen van slag en – raar – stond het huilen me nader dan het lachen. Echt een ontspannen sfeertje was het niet.

Om een bezoek van twintig minuten kort samen te vatten komt het erop neer dat ik nu minstens zes weken dagdagelijks op goede schoenen mét mijn huidige steunzolen – die ik dus al had – moet doorlopen en dan, ja dán ‘..is het besloten, dan werkt het niet!’ Ik had mijn telefoon aan en heb het hele gesprek opgenomen. Vaak gaat er veel langs je heen als je ergens op consult bent en nu kon ik het op mijn gemak nog eens horen.

Dan ben je weer terug op het werk en krijg je nog een ‘vervelend’ bericht en mijn bui word er dan niet beter op. Vandaar die oorwurm.

En dan vergeet ik nog helemaal te melden dat ik binnenkort mijn eigen oesterzwammen kan gaan oogsten. Dat is in twee dagen tijd érg rap gegaan. Vrijdag was het nog een heel klein hoopje zwam wat net zo door dat gaatje komt piepen: zondag was het al flink gegroeid. Je kon het bijna zíen groeien. Leuk hè?

 

 

(H)eerlijk vlees

Moedermerel en merel kind zijn verdwenen. Ik zie ze niet meer in mijn tuin. Toen ik woensdagnamiddag nog buiten zat, was de merel sinds die ochtend minstens twee meter verderop gaan zitten. Nog wel in de leilinde, maar toch ‘ver’ weg van het nest. Dit weekend als ik toch de tuin een beetje moet bijsnoeien, maar eens kijken wat er nog in het nest is achtergebleven. Ik denk een stuk of twee uitgedroogde merels. Helaas. Ik hoop van niet natuurlijk.

Morgen hebben we een drukke zaterdag voor de boeg. Vanavond eerst de Weber bbq naar beneden tillen zodat-ie morgen kan worden opgehaald. Heb ‘m – als het goed is – voor een mooi bedrag kunnen verkopen. Daar kan ik dan weer de verf voor de slaapkamer mee betalen. Dan als de bbq is verkocht stappen we op de fiets en gaan we naar Haarlem om daar een zijde zalm te gaan halen en ik heb net bij de Berkshire Butcher wat vlees besteld om te zijner tijd te kunnen slowcooken op onze BGE. De Berkshire slager heeft nog écht vlees van échte varkens van een échte boerderij met respect voor dier en milieu. En dat proef je zeer zeker ook. Kijk, als het op zo’n manier kan, hoef je echt geen vegetariër te worden.Lees meer »

Weekend #27 en duik #218

Vrijdag verliep in de middag wat hectisch. Ik moest naar Schiphol gebracht worden om daar de familie Baas op te vangen en zo met de auto van de Baas weer terug te rijden zodat die auto niet tig weken op Schiphol hoeft te staan. Niet bepaald een straf: auto van de Baas is een Range Rover dus Dikke Bak.

Met de Dikke Bak even naar huis, Jan ophalen, en naar mijn moeder gereden waar we – om de gewoonte maar voort te zetten – het nuttige met het aangename hebben verenigd: eten en bijkletsen. Was alweer een poosje geleden en het doet me deugd te zien dat het goed gaat met mijn moedertje. Nu nog een leuke (lees: rijke vent zonder kinderen en een jachtgebied van >40 ha (LOL)) voor haar en alles is win-win (oh, lekker egoïstisch…).

Nog wel een mooie bos bloemen gehad van mannetje vanwege ons 15-jarig ‘bestaan’….

19894606_1374697762580140_7621657079616829267_n

Zaterdag na het ontbijt de duikspullen maar weer eens tevoorschijn gehaald. De vrijdag in de auto kwam die gedachte ineens bij ons op toen er file stond op de A10 en we besloten langs de A9 te rijden.

‘En in plaats van dat je afslaat naar rechts om naar Vinkeveen te rijden, rij je rechtdoor…’ Hé: Vinkeveen? Duiken? Waarom niet.

Dus zaterdagmorgen was het dan weer eens zover. Ik geloof dat het twee jaar geleden is dat wij hier gedoken hebben. Met de Dikke Bak was het wel erg gemakkelijk, dat kan ik wel zeggen. Vlakke laadvloer en lekker hoog. Heel relaxed. We reden naar de Toolenburgerplas waar zo te zien al meerdere duikers in het water lagen, wat meestal betekent: slecht zicht. Toen wij ons aan het omkleden waren en de spullen gereed maakten, kwamen ze uit het water. Stuk of tien en inderdaad ook beginners, dus mistig. Maar afijn. Soms valt het mee.

Maar het was inderdaad erg mistig*. Links een autowrak wat daar onder water ligt en rechts Jan die verdwijnt in een wolk mist.

Kwam nog bij dat ik verkeerd had gekeken in mijn (duik)logs en te zwaar wat uitgelood (8 kg ipv 6) en dan is het wat lastig uitbalanceren. Ik merkte het al toen we boven het platform naar beneden gingen: ik ging way too fast en zag het gaaswerk van het platform iets te snel naderbij komen. Maar het ging goed.

3_Duiker Jan
Stoere man…

Ondanks de 217 duiken voel ik mij nog altijd niet op mijn gemak als het zicht slecht is, wat wil zeggen: als het stoffig is. Want donkerte doet mij niets want dan heb je altijd nog je lamp. Maar bij stoffig/mist helpt een lamp ook niet om je te oriënteren. Dan heb je enkel je duikcomputer waarop je moet vertrouwen. Nu is het daar niet zo heel spannend (bekend terrein en niet diep), maar toch is het niet prettig.

We zijn al met al toch 71 minuten onder water gebleven en heel veel zwartbekgrondels (die een plaag zijn, exoten en dus ongewenst), een baars en een grote snoek gezien. Geen meerval, hoewel bijna iedereen daar natuurlijk naar op zoek was.

14_Onderwaterplant

18_Onderwaterplant

Alles weer uit elkaar, droge kleren aan (je kleed je om gewoon naast de auto) en alle spullen naar huis gebracht, flessen achterin gelaten en met de Dikke Bak naar de woning van de Baas, Dikke Bak geparkeerd, Open Bak opgehaald (VW Golf Cabrio), flessen in de Open Bak en naar de duikwinkel. Flessen opnieuw laten vullen, even babbelen en weer naar huis. Eerst boodschappen gedaan en dan alles uitspoelen. Ook zo’n lekker tijdrovend werkje, maar ja, moet gebeuren. Alles uithangen op het dakterras en daar hangt het veilig en hoef je niet alles persé naar binnen te brengen als je gaat slapen.

’s Avonds lekker verse pizza’s gemaakt en op onze BBQ gebakken.

Zondag wederom niet hardgelopen (woensdag ziekenhuis, dan weten we meer). Trouwens, toch te warm. Ik heb het nodige in de tuin gedaan: wijnrank gesnoeid want die groeit echt tegen de klippen op, de uitgebloeide stengel uit de yucca gehaald, en Jan heeft de lei-lindes gesnoeid. En wat ik al vermoedde is waar: er broed een merel in de lei-linde. Mevrouw Merel bleef gewoon op haar nest zitten terwijl Jan met die vervaarlijke snoeischaar de boel kortwiekte. Rondom het nest toch maar even wat takken laten zitten: die steken nu wat raar uit, maar alles voor het goede doel. Hopelijk hebben we niet teveel weggehaald….

19875279_1374697765913473_1126929142949898451_n
De lei-linde met nest. Bij de nog uitstekende takken, daaronder zit het nest

De kruisbessen geoogst en een deel daarvan omgezet in confituur. Ik ben niet gek op jam/confituur, maar ik denk dat dat meer aan het (onsmakelijke) brood hier in NL komt dan aan de jam. Jan daarentegen is er dol op, dus komt zeker wel goed.

’s Middags nog even naar een DHZ-zaak beginnend met een K en eindigend op Arwei om de nodige verf-attributen te kopen als daar zijn: kwasten, kwasten en kwasten, want Jan gaat maandag ons vierde (buiten)huis in de verf zetten.

Samen ons ook nog even gebogen over ons tuinontwerp en we zijn beiden eigenlijk wel tevreden over wat we hebben getekend. Zal daar morgen een foto van plaatsen. Aanbevolen wordt toch om ieder geval te weten waar welke bomen komen, en de rest komt dan later wel. Bomen zijn toch het belangrijkst.

En verder moeten we qua woning – nog steeds – geduld hebben.

*Alle onderwaterfoto’s gemaakt met de Leica XU

Weekend #26 – Van blokhutten en zeiltochten

Een lang, lang weekend voor mij. Mijn weekend begon vrijdagmiddag rond een uur of twee. In onze nieuwe woning.

Vrijdag, 30 juni

Om elf uur van het werk weggereden, op weg naar onze nieuwe woning. Het bouwpakket van onze blokhut zou daar worden afgeleverd. Tussen twaalf en half twee. Voor mij de eerste keer dat ik er zelf naar toe ben gereden (normaal laat ik me lekker rijden…) en ik was er om iets van kwart over twee. We hebben eerst lekker gepicknickt in de tuin in afwachting van het pakket. Jan was alvast begonnen met het uitgraven van een geul voor de elektra en water naar de blokhut. We zijn ook nog even het huis in geweest: de stukadoors deden de deur voor ons van het slot.

IMG_0265
Picknicken in de tuin

De blokhut werd tegen half vier geleverd. Beetje oponthoud in Antwerpen. Kan beur’n. Het was een flink pakket en we hebben de ‘losse’ stukken achter in de tuin gezet. Dat pakket in het blauw was naturellement niet te tillen. De losse onderdelen mooi onder een toevallig daar tegen ons hek aangewaaid groen dekzeil gelegd.

Daarna met één auto naar Oostende, nog even wat te eten halen en lekker onderuitgezakt voor de TV – waar toevallig een nieuwe serie van Follow The Money (Bedrag) begon – de avond doorgebracht.

Zaterdag, 1 juli

We kregen de moeder van Jan op bezoek om te ontbijten. Ze voelt zich een beetje eenzaam en dan is het wel fijn om op zo’n manier even bij te praten en het nuttige met het aangename te combineren. Ze woont in de buurt – nog wel – dus nu kan dat nog.

IMG_0509
Ontbijtje

Na het ontbijt zijn we naar een vriendin gereden in Brugge waar we hebben geluncht. Ja, we bleven eten die dag… Ze had een lekkere salade gemaakt. Even bijgekletst natuurlijk en daarna tegen drieën nog even bij een (grote) Hubo naar binnen gelopen. Wat hebben ze daar in België toch een uitgebreide doe-het-zelf zaken! Veel meer ‘ruw’ materiaal dan hier. Echt een lust voor het oog. Je blijft kijken. Tenminste, ik toch.

’s Middags trok het behoorlijk open daar in de Koningin Der Badsteden en het was zelfs lekker. Even naar het strand tegen één van de strandhuisjes in de zon gezeten. Binnen zitten kan straks de hele winter nog.

Lekker laat gegeten door dit mooie weer. Maar boeit niet. Genieten van de zomer. Yeah.

Zondag, 2 juli

Vandaag vroeg op. We gaan varen! Zeilen op de Oosterschelde georganiseerd door het restaurant Vlasbloemeken uit Koewacht. We moesten om 11.00u in Zierikzee zijn alwaar een mooie klipper Op Hoop Van Zegen op ons lag te wachten. Er stapten zo’n 42 gasten aan boord, wat het wel wat ‘krap’ maakte zeker op een zeilboot natuurlijk waar je – als je even niet oplet – zo een mast tegen je giegel aan kunt krijgen.

Het weer was bagger de hele weg erheen en toen we daar arriveerden werd het droog en later zelfs lekker zonneschijn. We werden ontvangen met bubbels, ik kreeg nog een douche toen het zeil werd gehesen – er zat water in het zeil van de regen – en gaandeweg de zeiltocht – we gingen echt behoorlijk schuin – kregen we tien kleine gerechtjes met als rode draad ingrediënten uit de Oosterschelde als kreeft en vis. Vooral veel vis dus. Echt zalig. Het werd allemaal geserveerd in biologische afbreekbaar servies gemaakt van rietsuiker want als je zo schuin gaat en het waait (dus) behoorlijk, wil er nog wel eens iets spontaan overboord waaien. Mooi dat ze daar rekening mee houden. Hebben we de chefkok ook eens kunnen spreken. Normaal staat-ie natuurlijk zich uit de naad te werken in de keuken en zie je ‘m niet.

L1001359L1001360L1001370

Het was een erg leuke tocht over de mooie Oosterschelde. Nog even de Zeelandbrug onderdoor en even zeehondjes kijken. Dan weer terug naar de haven waar we tegen vijf uur aankwamen.

L1001390

Zeehondjes

L1001398L1001385L1001378

Het mooie dorp (stadje?) Zierikzee nog even doorgelopen – doet echt on-Hollands aan, erg leuk

L1001400L1001401L1001402

– en dan weer terug naar Oostende, een rit van twee uur. Daar kwamen we dus vrij laat aan, tegen negenen, en zijn direct doorgereden naar de Koekoek, een kippenrestaurant in Oostende en een half kippetje met brood – dat is dan meteen ook het enige wat ze hebben – opgepeuzeld. Ik had geen grote honger (goh….) en heb niet alles tot op het bot afgekloven.

Een grotere tegenstelling qua eten kan je niet hebben op één dag…

Maandag, 3 juli

Vroeg op want onze timmerman, die de blokhut in elkaar zou komen zetten, zou om acht uur op de werf – dat is Vlaams voor bouwplaats – staan. Dus om zeven uur de deur uit. Komen we daar, heeft-ie oponthoud en komt hij pas om kwart over negen [zucht]. Tafeltje geïnstalleerd, ontbeten (simpel hoor, gewoon een smoothie) en Jan is verder gegaan met z’n greppel.

IMG_6764

Toen de timmerman arriveerde, hebben eerst gevieren – zijn vader was ook mee – al het hout van de blokhut naar achteren gesjouwd. Dat kostte aardig wat tijd. Er kwam geen eind aan die stapel.

Het was natuurlijk best warm die zondag, dus het was behoorlijk buffelen voor de timmerman en z’n vader, maar ze hebben doorgewerkt tot negen uur ’s avonds. Het is dat wij ook flink hadden geholpen, anders hadden ze moeten terugkomen de dinsdag.

Jan heeft tussen de bedrijven door de greppel verder gegraven en ik heb een stuk tuin geschoffeld. Je moet toch wat. Er liggen erg veel stenen en puin in de aarde en ik hoop nog steeds één of ander interessant artifact te vinden. Wel restanten van een muurtje en erg veel oude bakstenen die half zijn vergaan. Nog geen botresten….Wordt nog wat voor de rest van de tuin.

Het tuinhuis/blokhut (what’s in a name) staat en we zijn er erg blij mee. Eindelijk iets ‘vast’. Nu hebben vier huizen LOL.

IMG_5729
Nog even wat paaltjes gezet en alvast geschoffeld waar de kas komt.

Onderwijl de blokhut werd opgebouwd, hebben we ook nog het hout geïmpregneerd en dat was voor het grootste deel gedaan toen we daar wegreden. Er zitten nog klodders op m’n tenen…

Ik was wel lichtelijk gesloopt toen we eindelijk wegreden en had pijn in mijn voeten én een rooie kop (verbrand….). En onderweg zijn we maar bij een frietkot gestopt en ik heb een lekkere hamburger (echt lekker!) en een beetje friet op. Niet dat ik daar van opknapte, want ik was blij dat ik had gedoucht en mijn bed in kon kruipen. Moe, moe, moe…..

Dinsdag, 4 juli

Rustig opgestaan, ontbeten en alles weer inpakken. Richting het huis. Alweer? Ja alweer. Vandaag even de rommel opruimen. Daar hadden we gisteren echt de puf niet meer voor.  Toen we daar waren was net de ketel opgehangen, dus de woning was open en konden we meteen nog even wat meten – de muur waar het keukenblok straks tegen aan komt – nu het gestuukt was.

De woning lijkt wel groter nu met de muren ‘wit’. Moet nog wel even uitdrogen, want het was nog behoorlijk vochtig.

Jan heeft nog even de laatste delen geïmpregneerd en ik heb de boel opgeruimd en dat wat over is – best veel hout eigenlijk – netjes op een stapel gelegd, met het blauwe dekzeil waar het bouwpakket in zat afgedekt, het groene dekzeil weer netjes opgevouwen en teruggelegd waar we het gevonden hadden en het afval geklasseerd en bij elkaar gelegd. Jan heeft dat later meteen naar het containerpark gebracht. Je kunt het maar kwijt zijn.

IMG_8861
Het voorlopige eindresultaat. Tijd voor een hanging basket en ruitgordijntjes…

Tegen twee uur ben ik daar vandaan weer naar huis gereden. Het was behoorlijk druk dus kon ik dit keer ervaren hoe mijn ritjes zullen zijn te zijner tijd. Tot aan Rotterdam gaat het nog wel, maar daar stroomt het aardig vol vooral met vrachtverkeer en is het even opletten, temeer omdat de route nog niet echt in mijn hoofd zit. Maar ik heb er precies twee uur en een kwartier over gedaan. Toch beter dan meer dan drie uur.

En straks heb ik Truus ook niet nodig om me de weg te wijzen.

 

 

Weekend #25

Wat vliegen de dagen. Voor je het weet is er een week voorbij en een weekend. Voor je het weet is de zomer daar en moet je beseffen dat het nú zomer is, dat het nú is dat hét gebeurt, dat de natuur op z’n hoogtepunt is. Het jonge spul vliegt, zwemt of loopt uit de wijde wereld in, de tuin is op z’n mooist, mensen bereiden zich voor op de vakantie, of blijven thuis. Zoals ik.

Zaterdag zijn wij de uitdaging aangegaan om naar de Ikea te gaan. Als je een beetje bijtijds bent valt het over het algemeen mee en heb je nog geen last van jengelde kinderen. We gingen er alleen naar toe om een kledingrek te kopen, want Jan is al druk bezig zijn kledingkasten uit elkaar te halen.

Na de Ikea zijn we nog even Haarlem ingegaan, omdat ik op zoek ben naar een Frappé mixertje. Maar nergens te krijgen. Ja, wel op internet maar dan betaal je loads aan shipping costs. Verdorie. Hadden we het maar eerder op onze radar, dan hadden we het op Kreta kunnen kopen. Misschien gaat er nog een collega naar Griekenland. Even in de gaten houden.

dynamix-frappe-mixer-

Bij ons favoriete Tapas tentje nog even een drietal tapasjes – we hadden geen grote honger- en dan weer op huis aan. ’s Avonds aten we Mexicaans. De tortilla’s waren wel een klein beetje verbrand maar ach. Je kunt niet altijd op sterrenniveau koken.

Zondag waren we vroeg wakker. Dit keer allebei niet gelopen. Na een simpel ontbijtje – geen roerei – hebben we even wat nuttigs gedaan en het plafond van de badkamer en de hal beneden in de voorzijk… eh voorstrijk gezet. Alle tierlantijntjes uit de badkamer en meteen het goede moment om de badkamer weer eens goed schoon te maken. Het is altijd wel ergens goed voor. Het eerstkomende weekend dat er weer gelegenheid is, wordt het gewit.

En ik heb eindelijk de foto’s die ik had besteld bij Fotofabriek opgehangen zoals ze horen te hangen.

Schilderijtjes_2

’s Middags – in de regen – yeah, right, had m’n was buiten hangen – even naar een ‘festival’ De Groene Loper geweest. Een soort markt helemaal in het teken van duurzaamheid, groen, bio, uit de buurt en zo. Je kent dat wel. Eerst even verkennend over het terrein lopen en dan langzaam hier en daar wat langer blijven staan, praatje maken over windmolens en de tuin en we kwamen thuis met een plantje en een bak met schimmel.

Misschien kom ik niet erg groen over in deze blog, maar wij houden er wel degelijk rekening mee en doen ons best. Ik heb zonnepanelen, ik droog mijn was alleen in winter in de (waterpomp) wasdroger en ik heb een regenton. Het hemelwater van de nieuw aangebouwde badkamer gaat zó de tuin in en ik heb mijn tuin niet dicht gemetseld. Mijn CV staat niet hoger dan 19º in de winter, ik gebruik zo veel mogelijk biologisch afbreekbare producten, ik koop mijn groenten zoveel mogelijk op de markt en laat ik dan in mijn tas steken (dus geen verpakkingsmateriaal). Ik probeer producten te kopen uit de buurt, en niet uit verweggiestan – maar met bananen is dat best lastig – en mijn vlees komt van Schotse Hooglanders óf van de jacht, dus niet van intensieve veehouderij. 

Daarentegen rij ik wel met de auto, ga ik met het vliegtuig op vakantie, heb ik een vaatwasser (hoewel ze zeggen dat het met de hand méér water kost) en koop ik ook nog genoeg producten die in plastic verpakt zijn. Sommige dingen zou ik wel wat groener willen, maar is lastig in mijn huidige levensstijl in te passen.

O ja, die bak schimmel: je kon dus in dat zwarte emmertje wat je hierboven ziet een substraat krijgen met oesterzwambasis of broed. Daar moeten we dan koffiedrek bij doen en dit moeten we laten beschimmelen. Daar groeien dan over een aantal weken paddo’s uit. Oesterzwammen dus. Om te eten (alle paddestoelen zijn eetbaar. Sommige slechts één keer….) dus niet hallucinerende paddo’s. Wees gerust. 

Ik ben vanaf nu dus een aanrechtagrariër. En als de oesterzwammen ‘rijp’ zijn, kan ik met 20% van die schimmel nieuwe oesterzwammen maken en die andere 80% kan ik weggeven zodat anderen ook hun eigen oesterzwammen kunnen kweken. Een soort oesterzwammen-broed-ketting. Grappig hè?

 

 

Over hitte, bloggen en schouders

Allemachtig, wat is het heet buiten! En het is al over achten ’s avonds als ik dit schrijf. Ben met laptop maar naar binnen verhuisd want alles plakt, mijn benen heb ik niet onder controle (RLS) en alles jeukt. Binnen is het een ‘heerlijke’ 25 graden. Zo warm stook ik het in de winter niet eens! Ik zit hier plakkerig te wezen in mijn sport-bh en wikkelrok, wapper aan en nog heb ik het heet.

Maar ik mag niet klagen want voor de rest mag het van mij de hele zomer zo blijven (iets minder warm), want op kantoor zit ik in de heerlijke koele airco-omgeving en valt er best te leven met 30 graden buiten. Watertje, theetje of koffietje binnen handbereik en dan net doen of ik het heel druk heb.

Last van opvliegers heb niet meer. In ieder geval niet meer sedert ik de door Kliefje aangeprezen DIM-capsules slik (één per dag), dus dat heb ik er gelukkig niet ook nog eens bij. In feite voel ik mij de laatste tijd heel erg goed, nu je het toch vraagt.

Ondertussen heb ik me wat meer verdiept in de instellingen van mijn nieuwe blog. Ik moet zeggen dat ik met de lay-out van mijn vorige bericht niet helemaal tevreden ben. De tekst hangt als één grote lap aan elkaar en ik hou van alinea’s zo hier en daar (hė, dat rijmt), maar het is mij iets te veel werk om dat te gaan corrigeren.

Ik heb wat extra widgets – zoals dat heet – naast mijn berichten geplaatst. Ik heb ook nog ‘mijn’ domein geclaimd – papillon60.blog – wat nu resulteert in wat verdwenen afbeeldingen bij eerdere berichten en verder zal er nog wel het één en het ander wijzigen in de loop der tijd dat ik me ga bezig houden met bloggen via WordPress.

Sorry voor die drie recepten achter elkaar en dus vier blogs: ik had zo lekker gegeten, dat wil ik dan bewaren voor later, dus niet alleen voor de lezers van dit blog, maar ook voor mezelf. Zo ben ik eens een recept kwijt geraakt van een overheerlijke maaltijdsalade met courgette, gebakken rode ui en kikkererwten. Die stond in één of ander blad, ik denk Landleven, maar kan het nergens meer terug vinden. Gelukkig hebben we de foto’s nog…

Lekkere salade

 

En gisterenavond heb ik weer zo’n heerlijke salade gemaakt met wat ik nog in mijn koelkast had, en die wil ik mezelf (en jullie) toch ook niet onthouden, dus dat recept volgt later wel.

Met mijn schouders gaat het wel iets beter maar het is nog niet pijnvrij. Vooral als ik in mijn bed ga liggen op één van mijn zijden – geeft niet welke – doet het vrij zeer en vergt het wat draaien en keren eer ik goed lig. Komt wel goed, schatje.