Het einde komt in zicht..

Er komt schot in de zaak! Gisteren hebben we soort van definitief gehoord wanneer een en ander gaat plaatsvinden in onze woning in WO.

Korte update:

  • komende week ga ik mijn slaapkamer alhier opknappen (nu het nog kan, nu we daar nog tijd voor hebben):
    • zaterdag de zwarte kast eruit en als het goed is helpt de man die ‘m heeft gekocht met afbreken, dan weet-ie ook meteen hoe die weer in elkaar moet
    • dan halen we het valse wandje eruit wat achter die kast zit. Heb ik straks weer 11 centimeter méér slaapkamer
    • behangen van één wand, die achter het bed
    • ‘nieuwe’ kast op de plek van de oude kast zetten
    • de hal schilderen en behangen

Lees meer »

Mist

Slapen in een on-affe slaapkamer is vreemd zeker als je bed niet op de juiste plek staat. Als ik dan ’s nachts terug kom van het toilet, loop ik zowat tegen het bed aan. Het bed staat namelijk een meter van z’n plek af. Gelukkig is het nooit donker bij mij ’s nachts dankzij de prachtige lichtreclame van de Lidl en de vele lantpaarntalen. Dat zal ‘straks’ wel anders zijn. Ik verwacht min of meer dat het stikdonker is in onze nieuwe woning ’s nachts. Wordt nog wat.

Lees meer »

Van keukens, slaapkamer en groene eieren

Het was effe leuk, dat treinen. Vooral de eerste twee delen waren best relaxt. Het laatste deel Breda-Roosendaal was wat onplezierig met een overvolle wagon, de daarbij behorende geurtjes en veel kabaal van een stel jongelui die luidruchtig aan het geiten waren over hoeveel zwembroeken ze mee hadden.

Ik moest meteen denken aan míjn wilde jaren, want ik ging nogal eens met de bus op vakantie, naar Tossa bijvoorbeeld en naar wintersport. Ik zat – zeker op de terugweg – per definitie helemaal achterin. En je weet natuurlijk wat voor soort mensen helemaal op de achterbank gaat zitten. Juist ja, de luidruchtige. Dus ik denk (weet wel zeker) dat ik ook zo’n stuk verdriet was waar al die saaie, chagrijnige medepassagiers (vond ik) zich aan ergerden. Vooral die ene weg terug van wintersport waar ik nog vóór dat we het dorp uit waren, al behoorlijk aangeschoten was. En dat was nog vóór we snel een nieuwe fles Jägertee lieten aanrukken (omdat de andere fles leeg was).Lees meer »

Enkeltest

Woensdagmiddag ben ik – na een uitermate kwalitatief teleurstellend bezoek aan Brugman Keukens – even een klein rondje gaan wandelen. Mijn enkel even testen en omdat ik anders volgens mij vast groei. Bewegen staat bij nu erg laag op de schaal van Richter sinds ik niet meer mag hardlopen.

Simpel rondje – wandelen dus hè – iets van 40 minuten. En een hoop last gehad gisteren de hele dag. En nu vandaag is dat weer plots over. Alsof het er nooit is geweest.Lees meer »

The battle of Haagwinde

Ik hoef natuurlijk niet te laten merken dat ik in feite nogal agressief ben vandaag. Bepaalde externe factoren – aka ‘collega’s’ – laat ik nog altijd mijn dag bepalen, wat natuurlijk niet goed is. ‘Je moet erboven staan!’ bromt de raadgever in mijn oor. Yeah right. Easier said than done…

Laat ik dus daarover maar niet uitweiden – iets met bekeuringen, don’t shoot the messenger – en het dus luchtig als een snufje zout over mijn linkerschouder mikken en mijn gedachten verleggen naar zonniger zaken. Hoewel het hier met bakken uit de hemel komt, maar dat terzijde.Lees meer »

Voortgang woning – augustus

Er begint schot in te komen, in dat huis van ons in België. Bouwverlof is voorbij en er wordt druk gepland en overlegd met de bouwpromotor. Wat er nu precies gebeurt in de woning weet ik niet, maar de eindfase is in ieder geval voorzien in september. Met een beetje geluk kan Jan dan begin oktober verhuizen.

Onze agenda’s beginnen dus langzaam vol te lopen. Het bezorgt mij altijd een beetje stress en buikpijn. Ik ben niet zo stressbestendig namelijk, met een zakelijk en een privé-leven. Ik probeer alles in een gewone (papieren) agenda ordentelijk te noteren zodat ik het overzicht kan houden. September en oktober worden drukke maanden…Lees meer »

Van varkens, hanen en motten

De oorwurm is verdwenen: ik voel me vandaag een stuk beter. Ik ben dan ook gisterenavond best wel actief bezig geweest thuis, met een half oog kijkend naar de Great British Bake Off…

Na het werk eerst wat boodschappen gedaan aan de overkant. Ik vind het geen fijne winkel, maar gemak gaat soms even boven ‘fijn’. Dat kost mij de minste tijd en ik spaar parkeergeld uit (wel 40 cent!). Mijn eten klaargemaakt: gebakken aardappeltjes met Italiaanse Salade (verpakt in plastic, sorry) en een rest van geconfijt varkensgebraad wat ik ooit eens heb gekregen in een kerstpakket. Dat is typisch Frans: Confit de Porc. Erg lekker trouwens.Lees meer »

Emo wervelstorm

Schermafbeelding 2017-06-26 om 12.48.12.png

Ik praat geregeld met collega’s over de voortgang van onze woning in België en de twijfel, ongerustheid, verwarring – geef het beestje maar een naam – wat ik voel daarbij. Geen twijfel over het huis – ik kan niet wachten eigenlijk – maar over hoe ik het in de praktijk ga aanpakken. Of ik het ga volhouden om nog zolang apart van elkaar te leven.

Toen wij elkaar leerden kennen – 7 juli 2001 – heb ik ook getwijfeld om naar België te verhuizen. Jan zit in de Marine en was toentertijd zo’n acht maanden in totaal van huis. Toen had het voor mij weinig zin om naar de Koningin der Badsteden te verhuizen. Bovendien, wat had ik daar moeten gaan doen. Dan kan ik beter in de voor mij vertrouwde omgeving blijven, met mijn eigen huis en een goede baan.

Oostende Kustlijn_2

Nu echter heeft Jan bijna zijn opleiding officieel gedaan. Deze week is zijn laatste week en dan wordt hij geëvalueerd. Dan is hij officieel officier. Hij werkt nu op een vaste plek in Zeebrugge.

Nadeel van het werken in de Marine is dat je nooit weet waar je gestationeerd gaat worden. Hoe dit wordt bepaald of beoordeeld en door wie weet ik niet. Ons is jarenlang een dikke worst voor de neus gehouden dat hij echt wel in Den Helder zou kunnen worden geplaatst! Ik zie het nog voor me. Ik heb deze worst of wortel of ander lekkers jarenlang voor mijn neus zien bengelen, en nu hecht ik hier geen waarde meer aan. Als ze er nu mee zouden afkomen, zou het nog net op tijd zijn, maar als ze daar over een jaar of vier, vijf mee afkomen – tegen de tijd dat ik ‘officieel’ naar België zal verhuizen – is het wel vet te laat.

Als hij blijft werken waar hij nu zit, en waar hij het enorm naar z’n zin heeft, dan is er voor mij in principe geen noodzaak meer om NIET te verhuizen naar België. Hij werkt dan gewoon van nine-to-five om het maar even zo te chargeren, en komt iedere avond naar huis. Varen zit er niet echt meer in, als ik het nieuws wat ik hoor moet geloven. Dus wat houdt mij tegen?

Rien, niets, nada.

Of toch…..

Financiële onafhankelijkheid, iets om handen hebben overdag, ruim kunnen leven. En niet te vergeten: onzekerheid over het feit dat als ik wél alle schepen achter mij verbrand, of we het samen redden en of ik me niet kapot ga vervelen. Ik vind me eigenlijk nog wel iets te jong om helemaal te stoppen met werken.

Het antwoord: geduld! Ik reageer nu op mijn emoties, zeker zo vlak na een weekend. Waarom iedere keer afscheid nemen van elkaar voor een week? Ik baal daarvan. Dus moet ik onszelf een soort van ultimatium stellen: eind 2018. Dan zitten we meer dan een jaar in het huis, heb ik meer dan een jaar de route afgelegd, ben ik ietsje meer getransformeerd tot Belg 😛 , werk ik (misschien) meer dan een jaar – of iets minder – 32 uur in plaats van 38 uur, en weten we wat de kosten zijn van de woning en of we dat met één salaris kunnen behappen.

De tijd zal het – moeten – leren.

 

 

Onweer en zelf je tuin ontwerpen

Donderdagmiddag heeft het hier echt waanzinnig geonweerd. De ene ontlading na de andere en het zat pal boven ons. Hoorde later dat er in Sassenheim een huis met rieten dak is afgebrand en dat verbaast me niets. Die ontladingen gingen loodrecht de grond in. Je huis zal er maar net staan!

Donderdagavond ben ik naar een dame geweest die mijn schouders en nek heeft gemasseerd. Ik zou mij vrijdagochtend toch een stuk beter moeten voelen, dacht ik zo, maar de pijn en de ongemakkelijkheid blijft. Daarbij speelt mijn enkel nu ook weer op wat mij erg bevreemd omdat ik geen rare dingen doe (tenminste, toch niet op dat vlak) en ik me niet kan bedenken wat de pijn zou kunnen hebben getriggerd. Ek weet niks nie. 12 juli ga ik naar de othopeed en hopelijk word ik dan wat wijzer en weet ik ook of ik kan hardlopen ja dan nee.

Het kon in ieder geval weer heerlijk afkoelen, maar als er dan een wat grijze dag op volgt verlang je toch weer snel naar de zon. We zouden gaan duiken vrijdagmiddag, maar ik heb ooit gezegd dat het dan écht mooi weer moet zijn (want het is zo verrekte koud als je het water uit komt) en dat was het niet echt, dus dan is die drang er ook wat minder.

Overigens heb ik op Google Earth ‘ontdekt’ dat er op de plaats waar ons huis wordt gebouwd al eerder een huis heeft gestaan wat nu is gesloopt. En dat er een slootje (gracht op z’n Vlaams) door de huidige tuin liep die nu is gedempt. Wie weet vinden we nog artifacten. Als het maar geen botten zijn van lang geleden vermiste personen…

luchtfoto nieuwstraat

Overigens is dat kleine rode streepje bovenaan de foto de grens met Nederland, dus zie je hoe waanzinnig dichtbij Nederland we ‘straks’ gaan wonen (ik zet dat ‘straks’ altijd tussen haakjes omdat het voor mij nog wel een paar jaar gaat duren). Zo kan je ook meteen zien hoe groot onze tuin straks wel niet is. Dat ‘wel niet’ achter elkaar is ook typisch Vlaams trouwens. Zoals wij dat ook hebben: doe maar een patatje met zonder mayo…

Heb ik verder nog wat te palaveren op dit toch al zo inhoudloze bericht waar niemand wat van kan leren? Ik heb geen bespaartips, ik ben niet aan het ontklutteren (je zou die ‘l’ maar vergeten te typen zeg…) of minimaliseren, ik ben niet aan het back-to-basic’en…. In feite weinig te melden waar de ander iets mee kan.

Op een nieuw ontdekte blog van mij – je leert wat bij hoor als je met WordPress blogt! – wel leuke fotoreeksen van de voortgang van tuin en vijver. Daar leer ik dan weer wat van, of ik krijg er nieuwe ideeën van. Dat wil ik ‘straks’ ook gaan doen met onze tuin. Van woeste wildernis vol gevaarlijke roofdieren en dito planten tot een georganiseerde jungle.

Op een Belgische site is ook een reeks waarbij de man in kwestie stap voor stap uitlegt hoe een (budget) droomtuin te realiseren en die tuin komt wonderwel heel erg overeen met de vorm en de grootte van onze tuin. Nu is die man hovenier dus allemaal gesneden koek en voor mij als hobbyist toch wel een dingetje zeker als er groot materieel aan te pas moet komen. Maar we zijn daar omringd met boeren en andere klussers, dus dat zou op zich wel goed moet kunnen komen. Ik bak wel een appeltaart als beloning….

Voortgang woning WO (B) en andere zaken…

We gaan er maar van uit dat er deze week weer hard wordt gewerkt in onze woning in België (Oost Vlaanderen). Vorige week vrijdag is Jan er nog wel even langs gereden om de voortgang te zien en hij zag dat de zolder dicht was en dat er plafondplaten waren aangebracht. Hij kon het niet goed zien maar er gebeurt in ieder geval wel wat. Ze werken zó schoon, dat er nergens ook maar één kruimeltje ligt van zaagsel of restjes gips. 

 

Schermafbeelding 2017-06-22 om 12.41.31 copy
Foto genomen naar boven in het trapgat.

 

Omdat wij nog steeds een beetje in het duister tasten inzake de opleverdatum, heeft Jan zijn gram gehaald bij de uitvoerder. Hij zou ons voorzien van een planning. Lijkt me handig. Het is nu zo onduidelijk. ‘Ergens in september,’ denken we nu. Maar in september loopt de agenda (voor mij) toch ook al aardig vol en staan er wat dingen te gebeuren waardoor ik me wat minder kan vrij maken om veel daar te zijn.

De woning loopt niet weg en hoeft ook niet ‘af’ in drie weken na oplevering – we hebben geen deadline, geen house-warming, geen receptie of wat dan ook – dus echt erg is het niet, maar je wilt toch graag weten waar naar toe gewerkt wordt.

Woensdag ontving ik ‘eindelijk’ mijn op maat gemaakte kussen. De derde. De laatste was al iets van vijf jaar oud en aangezien ik wat last heb van nek en schouders en ik echt niet kan slapen op van die fluffy hoofdkussens die geen enkele steun bieden, heb ik maar weer een nieuwe besteld.

19396960_1356662167717033_6868719880621860795_n

Die nacht in ieder geval lekker geslapen, ondanks dat ik donderdag zo duf als een konijn was en mijn energieniveau onder nul (in tegenstelling tot de temperatuur buiten). Misschien kwam dat door de yoga van woensdagavond. Dat ging echt niet soepel. Vooral mijn schouders doen erg au.

Ik mag het kussen op mijn gemak uitproberen dus betalen hoeft pas over twee weken (geloof ik, even uit mijn hoofd). Maar het was altijd al goed, dus ik heb er alle vertrouwen in. 

Overigens bloeit de pompoen nu eindelijk, na eerst een tijdlang van die enorme knoppen. Daar word ik dan zo vrolijk van! En hopelijk met smakelijke pompoenen als resultaat. We gaan het beleven later in het jaar (als de dagen weer korten, jak…). Ik heb nu ook de zaden van een flessepompoen gedroogd in het kader van ‘moestuin here we come’ volgend jaar op de nieuwe lokatie. 

En we hebben weer een nieuwe aanloopkat. Een ongecastreerde kater  – dus zonder complexen – die ik Scruffy noem omdat-ie er zo rommelig uitziet. Hij komt nog niet naar me toe, maar drinkt wel ongegeneerd uit de vijver en gaat er zelfs vóór liggen als-ie dat wil. Hij moet me nog even echt vertrouwen en dan komt het vanzelf wel. Altijd al zo geweest. 

Zo’n vijver – of meer een waterbak bij mij – is echt een aanwinst in je tuin. Er komen enorm veel beesten en beestjes op af. Merels die zich heerlijk uitgebreid badderen, hele hordes mussen die en masse komen drinken uit het fonteintje, kikkers, padden. Echt leuk. Eén ding is zeker: in de volgende tuin komt een vijver!

Scruffy drinkt uit vijver