We gaan even door een dalletje

Wat een zonovergoten dag vandaag! Het lijkt wel zomer! De zonnepanelen op ons dak in WO produceren de pan uit. Ik kan het zelf niet zien, maar afgelopen weekend toen we in WO waren, was de teller al flink terug gelopen.

Ik zit niet helemaal lekker in mijn (overgangs) vel. Ik had gisteren een heel bericht gedicht over de dreigende burn-out en weer verwijderd. Of toch iets wat erop lijkt en wat je snel zou kunnen bestempelen als een burn-out, maar zelf twijfel ik of dat het ook is. Lees meer »

Niet zo simpel

Als je effe niet oplet, is het zo woensdag en heb ik er al twee volle werkdagen op zitten. Die waren niet echt heel gemakkelijk en het gaat nog niet helemaal vanzelf vandaag. Ik voel me alsof ik onder een trein heb gelegen vannacht terwijl ik toch best goed heb geslapen. We houden het maar eventjes op ‘weer in het ritme komen’.

Ik krijg natuurlijk goed bedoelde adviezen om de deur hier achter me dicht te trekken en naar WO te gaan. Maar zo eenvoudig is dat niet. Lees meer »

Stranden in het zicht van de haven

Ik heb het ieder jaar weer: vlak vóórdat ik op vakantie ga, krijg ik overal pijntjes en heb ik het zó moeilijk dat ik bang ben dat ik een burn-out, bore-out of wat voor out dan ook heb. Ik weet niet of dit euvel ook een naam heeft: PHS, Pre Holiday Syndroom. Zou me niets verbazen als dat bestaat.

Het is voor mij érg lang geleden dat ik een volle drie weken vakantie heb genoten. Ik denk dat de laatste keer was toen ik vier weken naar Nieuw-Zeeland ben geweest. Dat was in 2013. Dus zó heel lang geleden is het nu ook weer niet….Lees meer »

Ik heb last van …. Bore-Out

 

Eén van mijn collega’s is ziek. En er is een term voor om aan te geven wat hij mankeert: Bore-Out. Dus geen Burn-Out, maar ‘verveel modus’. Ik moest direct lachen toen ik dat las. Als dat bestaat dan heb ik al zo lang een Bore-Out…. Echter me ziek melden omdat ik geen zin meer heb of me verveel, geen uitdaging meer zie in mijn werk, of er gewoon van baal, komt niet eens in mij op. Maar ik ben dan ook geen gewone werknemer natuurlijk, als je al meer dan vijfentwintig jaar bij de zaak zit, de PA van de Algemeen Directeur en zo nauw betrokken bent bij het bedrijf, dat het verantwoordelijkheidsgevoel meer de overhand heeft dan je eigen gelukzaligheidsgevoel. Bovendien zou ik geen moment met rust gelaten worden.Lees meer »