Weekend #19 en post-menopauze

Zo’n lekker lang weekend in WO doet de mens deugd. Zelfs het weer werkte mee, ondanks dat de verwachtingen niet helemaal top waren, zeker niet vergeleken met de week ervoor. Maar de zon heeft goed geschenen en heb daar zelfs van kunnen genieten (als in: in een luie stoel gezeten). 

Woensdagavond bepakt en bezakt – we nemen iedere keer toch best wel veel rotzooi mee die kant op – met een grote zak kolen, een foto die ik op hout had laten afdrukken, de trog die we hadden gekocht bij die woonwinkel en tegeltjes voor tegen de muur achter het aanrecht, richting WO. We hebben even in een file gestaan, maar dat was niet echt heel lang. We waren nog nét voordat het helemaal donker was thuis. Snel de tuin even geïnspecteerd want na tien dagen niet aanwezig had ik verwacht dat het onkruid al kniediep zou staan.

Dat viel gelukkig mee. Het was natuurlijk al die tijd redelijk droog geweest. Tot mijn ‘schrik’ zag ik wel dat de Ridderspoor voor een groot deel was opgevreten door hoogstwaarschijnlijk die walgelijke naaktslakken. Bugger! Ik strooi er nu koffieprut over en as en ik heb er een koperen draad omheen gelegd. Eens kijken of dat afdoende is. Anders weet ik het helaas ook niet.

Allium_lowGele wilde bloem_lowklaproos_lowKomkommerkruid_lowSalvia_low

De rest van de tuin doet het best goed. Niet veel gegroeid, maar gisteren na de regenbui van die nacht, zag je alles ineens omhoog schieten. Mijn tuin in HD is inmiddels een klein oerwoud en dat na één bui.

Het heeft zowel in WO als in HD niet zo heel veel geregend. Toch niet die hoeveelheden die Drente voor z’n kiezen heeft gehad.

Jan heeft afgelopen weekend de woonkamer geschilderd. Eerst in de voorstrijk en daarna met de definitieve (witte) latex. In etappes. En nu moet enkel nog een betrekkelijk klein stuk aan de tuinkant. Maar de verf is op en die moeten we nog even halen. Het is geen goedkope verf, maar een verf van goede kwaliteit en daar betaal je voor. Maar het betaalt zich uiteindelijk dubbel en dwars weer terug.

Ik ben voornamelijk in de tuin bezig geweest met van alles en nog wat.

Ik heb zo af en toe van die buien en dan zit ik gewoon niet lekker in mijn vel. Ook daar niet. Gelukkig geeft de tuin dan wel voldoening, maar ik kan me dan hogelijk irriteren dat er planten worden opgevreten, dat er nog zoveel te doen is, dat het niet snel genoeg gaat, dat ik steeds weg moet, dat ik zo ongeduldig ben…. Maar op zulke dagen/momenten irriteert alles me. Op zulke momenten weet ik gewoon niet hoe ik dat gevoel moet veranderen. Ik ben bits, boos, loop te vloeken en baal van alles en van iedereen, inclusief mezelf.

Nu lees ik wel op verschillende sites en in boeken dat dit te maken kan hebben met de overgang. Tegelijk denk ik dan: maar ik ben daar al zo lang mee bezig, al minstens een jaar of acht, als het niet langer is. Sinds juli 2016 zit ik in de post-menopauze (niet meer ongesteld), ik heb last van opvliegers hoewel deze niet zo super heftig zijn en ik heb van die onverklaarbare sombere dagen waarop ik enorm prikkelbaar ben. Ik lees dat je bijnieren het tekort aan hormonen nu moeten opvangen, maar dat als je teveel stress hebt, de nadruk komt te liggen op het produceren van adrenaline en dat die hormooncompensatie een beetje in de verdrukking komt. En dat helpt natuurlijk niet om die overgangsklachten te verminderen.

Zoiets klinkt dat als een aha-erlebnis en zou ik die stress in mijn leven moeten verminderen, maar dat geeft op zich ook weer stress omdat ik niet weet hoe ik dat moet doen. Ik heb natuurlijk kort geleden de beslissing genomen om te stoppen met werken op 1-9-2021 (nog 172 weken en één dag….), maar nu heb ik weer toch wel spanning vanwege ‘en hoe vertellen we dit aan De Baas?’ en wanneer. Welke ruiten gooi ik in of juist niet? Is het in mijn nadeel, is het in mijn voordeel als ik het nu ‘al’ vertel? Het duurt natuurlijk nog drie jaar. En hij weet het al min of meer. Is het dan ‘of my chest’ en ‘get it over with’ en ‘spit it out’…..

Maar als ik dit leuke artikel dan weer lees denk ik: what the fuck. Ik vertel het gewoon….

 

 

7 gedachtes over “Weekend #19 en post-menopauze

  1. Wat vervelend voor je. Ik ben nog geen 40 maar dat grillige herken ik heel erg en de laatste tijd besef ik dat dit best een hormonale oorzaak kan hebben. En ik heb nog niet helemaal uitgevogeld of ik zin heb om het oerwoud aan kennis over hormonen te betreden (want waar te beginnen?). Helpt het je misschien om heel vaak tijdens zo’n bui tegen jezelf te zeggen: dit gaat weer over, dit gaat weer over…….
    En als je met jezelf afspreekt dat jouw datum vaststaat maar je dat 1 jaar van tevoren vertelt aan de baas, geeft dat rust?
    Ik denk wel dat het heel belangrijk is om goed te zorgen voor je bijnieren, misschien heb je iets aan voetreflexmassage, een goede masseur kan heel effectief je bijnieren behandelen. En dan kan je zelf lekker achterover liggen.

    Liked by 1 persoon

    • Het is vaak heel moeilijk te duiden of dit de overgang is of je karakter of het weer of je partner of het eten of …. nou ja, je begrijpt dat het lastig is.
      Dat van die masseur vind ik een goede tip. Nooit aan gedacht. Ga er eens naar kijken…

      Like

  2. Pfff… dat grillige, vreselijk, ik heb er ook steeds meer last van, in bepaalde weken van de maand. Wat de oorzaak ook is, lastig is het wel. Voor je omgeving en voor jezelf.
    Lekker vooruitzicht wel dat je nog maar 172 weken (en 1 dag) hoeft te werken. Ik zou vooralsnog geen slapende honden wakker maken. Netjes dat je het vroeg wilt vertellen, maar dit is iets te vroeg. Er kan (en zal) nog zoveel veranderen in de tijd die komen gaat.

    Liked by 1 persoon

  3. Voetreflextharapie doe ik al zeker 15 jaar elke 6 weken. Ik vind het heerlijk en heb het gevoel dat het me in balans houd. Degene in mijn vorige woonplaats vond ik echt helemaal geweldig, die gaf geen standaard behandeling maar voelde eerst aan voeten wat ik die keer nodig had.
    Ben er nog lang gebleven na verhuizing maar in de praktijk werkte het niet, 2x uur rijden. Dat vond ik toch belastend en vaak deed ik dan ook nog wat met mijn dochter en had het gevoel dat ik er minder profijt van had.
    De huidige vind ik redelijk, ga er nu ruim 1 jaar naartoe maar overweeg een andere.
    Maar vind het zielig voor haar omdat ze net in scheiding zit en het geld hard nodig heeft en zo goed loopt die praktijk niet.

    Liked by 1 persoon

  4. Post menopauze … vertel mij wat. Duurt bij mij al 14 jaar. Buiten de opvliegers heb ik soms van die dagen dat ik mezelf niet herken. Ooit zal het wel eens overgaan zeker?
    Ik zou nog even wachten met je baas in te lichten. 2021 is (helaas voor jou) nog ver weg.

    Liked by 1 persoon

  5. Lijkt me heel vervelend, als jou zoiets overkomt. Ik zit nu in de pre-menopauze. Heel af en toe kan ik van die moodswings hebben, ongetwijfeld heeft dat ook daarmee te maken. Het soort voeding doet naar ’t schijnt veel. Een goed boek in dat opzicht vind ik ‘Puur natuurlijk vrouw’ van Anntje Peeters of hoe je met natuurlijke hulpmiddelen zulke periodes draaglijker kan maken. Echt wel een aanrader 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s