Met pensioen

Het was een beslissing die ik allang in mijn hoofd had genomen en zelfs al had uitgesproken naar Jan en mijn werkgever. En toch heeft het daadwerkelijk er een datum op plakken enorm veel impact gehad op mij.

Vorige week woensdag was ik voor de derde en tevens laatste keer bij de therapeute. Dat gegraaf in het verleden vond ik al niets en ik had niet echt de indruk dat dit iets te maken heeft met de bore-out die ik nu ervaar.

IK HEB GEWOON GEEN ZIN MEER OM TE WERKEN!

Klaar. Zo eenvoudig is het. Ik werk vanaf mijn 20e en nu heb ik besloten om op 1-9-2021 definitief te stoppen met werken.

Ik vind 1-9-2021 wel een mooie datum: 19 20 21

En 1-9 zou zomaar de datum kunnen zijn dat ik in 1980 met mijn eerste baan begon bij Bloksma in Almere (wat nu anders heet, ontdek ik nu), vers van Schoevers af. Van school hup direct aan het werk. Ik heb geen dag werkeloos thuis gezeten.

Na vijf jaar Bloksma was het vijf jaar bij een makelaarskantoor in Lelystad en in 1990 begon ik bij het bedrijf waar ik nu nog zit.

Als ik op 1-9-2021 stop met werken, heb ik me éénenveertig jaar non-stop ingezet voor volk en vaderland (en voor mezelf natuurlijk). Ik vind dat ik m’n best heb gedaan en dat ik genoeg heb gedaan.

Dus nog

Schermafbeelding 2018-05-08 om 11.27.35.png

dagen tot aan mijn ‘pensioen’. Grofweg drie jaar en drie maanden waarvan heel veel weekenden, vakanties en feestdagen, blijft ongeveer over

540 werkdagen

Is toch te doen denk ik hè?

Nu word ik natuurlijk wel overspoeld door allerlei praktische bijkomstigheden, wat er allemaal moet worden geregeld, en waar we naar toe moeten werken. Het feit dat Jan in Den Helder gestationeerd is, maakt het iets gecompliceerder, maar hoeft die datum niet te beïnvloeden. De vraag is dan alleen: is het verstandiger om dan bij Jan in DH te gaan wonen of ga ik direct emigreren naar België.

Want afgezien van het feit dat België natuurlijk vlakbij is, ik ga toch echt emigreren dan. En samen met Jan terugkeren naar België zal de procedure iets makkelijker en overzichtelijker maken. Denk aan bijvoorbeeld verzekeringen.

Als ik eerst officieel ga samenwonen – zoals het hoort als je getrouwd bent – zal het de hele procedure een stuk makkelijker maken.

Deze beslissing was dus voor mij de reden waarom ik op 3 mei zo wattig was. Het lijkt een simpel besluit, maar na zoveel werkzame jaren is het een hele grote beslissing. Het is raar, eng, spannend, stom, heerlijk, vreemd. Alles door elkaar. Het is niet zo dat ik nu niet geniet – we doen genoeg leuke dingen – maar gewoon het feit dat ik ‘straks’ niets meer MOET, gewoon huisvrouw kan zijn, de hele dag met een schort – dat zie je namelijk nog best veel in België – voor kan lopen of met kaplaarzen aan, of een sigaar in mijn mondhoek ( 🙂 ).

Maar puntje van aandacht is toch wel het feit dat ik zeven jaar eerder stop dan officieel ‘mag’.  Wat dus betekent dat ik/we zeven jaar financieel moeten kunnen overbruggen.

We hebben ruim drie jaar de tijd om dat allemaal uit te vogelen.

 

 

11 gedachtes over “Met pensioen

  1. Als je het financieel aankan: DOEN! Ik ‘mocht’ op 62, na 42 jaar onafgebroken arbeid (OK, meestal halftijds) en heb er nog geen moment spijt van gehad. Mijn man is een half jaar na mij gegaan. We hebben een heerlijk leven. Niets moet en alles mag. Zoiets.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s