Geluk Op Het Werk

Het is geen geheim dat ik de laatste tijd wat worstel met mezelf, en dan met name op het werk. Blame it on de overgang, maar de ‘klachten’ zijn toch erg genoeg en misschien niet alleen te wijten aan de overgang, om te overwegen om professionele hulp in te schakelen, hoewel ik daar nogal met opgetrokken neus afwerend tegenover sta.

Ik heb dan toch die stoute schoenen aangetrokken en kon al zeer snel terecht bij deze dame. Dat scheelt, want als ik nog een week had moeten wachten, had ik waarschijnlijk alweer afgebeld.

Ik heb nu twee sessies met haar gehad en heb nog niet een overtuigend goed gevoel. Niet dat ik denk dat ik er niet uit kom, maar dat wéér het verleden wordt opgerakeld. Het is altijd potverdorie hetzelfde verhaal! Je wilt er klaar mee zijn en het frustreert mij dat ik toch weer emotioneel wordt. Dat toch weer die waterlanders komen, terwijl ik niet het gevoel heb dat ik worstel met mijn verleden.

Het is namelijk niet zo dat ik een vreselijk ‘verleden’ heb. Ik ben niet misbruikt en ben niet in kelders opgesloten. En van dat wát ik heb meegemaakt heb er voor zover ik het ervaar geen echte trauma’s aan overgehouden. Je bent wat en wie je vormt en wat je meemaakt en het zal best putten en gaten achterlaten. Als er veel verkeer over een weg dendert, heeft zo’n weg daar wel van te lijden en af en toe moet het gerepareerd worden.  Als er geen verkeer over rijdt, komt het onkruid er dwars doorheen en dat wil je ook niet.

Wat een leuke metafoor…

In ieder geval: het is nogal chaotisch in mijn hoofd maar mijn therapeute zegt dat het eerst chaos moet worden vóór verandering. En dat de vage rode draad die zichtbaar toch te maken heeft met het feit dat We nu samen een huis hebben en Ik wel erg graag wil dat We daar Samen gaan wonen. Dat Ik gewoon Huisvrouw kan worden, lekker huisje, boompje, beestje. Iets waar ik al járen naar uitkijk. En wat nu ein-de-lijk in het vizier komt. Dat er een einddatum is. Dat mijn ‘droombestaan’ in zicht komt.

Daarbij nog de nodige ‘dominante’ figuren in mijn leven die het toch voor elkaar hebben gekregen dat ik moeite heb om van me af te bijten en mezelf in het vizier te zetten en me niet ondergeschikt te maken aan anderen. Hoewel ik daar op mijn werk nogal wat moeite mee heb want hiërarchisch gezien bén ik ondergeschikt. Maar dat hoeft nog niet te betekenen dat men over mij heen kan lopen en niet naar mij luistert wat ik te zeggen heb – los van de inhoud – en dat ik mijn grenzen niet kan aangeven.

Maar ook in de privé situatie moet ik duidelijker zijn en me minder schuldig voelen als ik eens een keer nee zeg. Als ik ‘straks’ op mijn luie reet zit met een hond aan mijn voeten en enkel maar het huishouden waar ik me druk over moet maken, kan ik misschien iets meer doen voor anderen of me meer openstellen. Nu gaat dat nog niet. Te vol in mijn hoofd.

Toevallig gisterenavond een heel interessante docu gezien op Brandpunt+ over Geluk Op Het Werk (voor de Vlaamse meelezers: Brandpunt+ heeft ook een YouTube kanaal: KLIK). En dat kwam mij wel héél bekend voor allemaal.

Even voor de duidelijkheid: ik behoor tot die 24%.

 

6 gedachtes over “Geluk Op Het Werk

  1. Ik denk dat het gros van de mensheid moet leren wat vaker ‘nee’ te zeggen We moeten altijd zoveel van onszelf … al heb ik daar persoonlijk weinig last van. En dan ben je weer een egoïst. Het is nooit goed. Zucht.
    Welke aflevering was dat op Brandpunt+? Ik vind er wel een aantal op Youtube maar allemaal van jaren geleden.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik las onlangs over een studie, mensen die na een traumatische ervaring wel hulp kregen, hadden het na drie maanden moeilijker dan de mensen die dat niet kregen.
    De aarde wordt ook niet beter van hem omspitten. Wel van mulchen: goede voedingsstoffen erop die in de bodem kunnen trekken en de goede dingen die daar diep in verstopt zitten, van voedsel voorzien.

    En eindelijk een keer tijd nemen voor jezelf is niet op je luie reet zitten. Dat is een welverdiende afstand of pauze van de gestoorde kermisrit die je geacht wordt van je leven te maken. Tijd voor contemplatie. Aristoteles zag dat leven als de weg naar een gelukkig leven. De oude Grieken, Romeinen en de middeleeuwers zagen werk ook vooral iets wat je zo min mogelijk moest doen. Vandaar de slaven, maar gelukkig hebben wij wasmachines en zulke dingen. Hoe zalig zou het zijn. Er komt vanzelf dan weer ruimte voor andere dingen, maar eerst je eigen geest voorzien van wat nodige mulch.

    Kruidenwijsheid zegt trouwens dat de kruiden (wat wij vaak zien als onkruid als paardebloem, heermoes of brandnetel) die helend voor je kunnen zijn, vanzelf bij je in de buurt groeien. Dus. Vooral niet al te veel verkeer overheen laten gaan 😉

    Liked by 1 persoon

      • Fijn om te horen dat je moest lachen.
        Heermoes is goed voor je skelet en je tanden, onder meer. Wist je dat je het alleen kan wegkrijgen door het te overvoeren? Dus door het heel erg te mulchen?

        Like

      • Voorlopig ruk ik het er nog uit omdat de tuin nog zo nieuw is, maar ik was vroeger een echt ‘kruidenvrouwtje’. Massa’s boeken over geneeskrachtige kruiden, dus misschien moet ik weer eens iets mee gaan doen. Of toch straks, als ik op mijn luie reet ga zitten 😉

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s