We gaan even door een dalletje

Wat een zonovergoten dag vandaag! Het lijkt wel zomer! De zonnepanelen op ons dak in WO produceren de pan uit. Ik kan het zelf niet zien, maar afgelopen weekend toen we in WO waren, was de teller al flink terug gelopen.

Ik zit niet helemaal lekker in mijn (overgangs) vel. Ik had gisteren een heel bericht gedicht over de dreigende burn-out en weer verwijderd. Of toch iets wat erop lijkt en wat je snel zou kunnen bestempelen als een burn-out, maar zelf twijfel ik of dat het ook is. Ik denk zelf dat het heel erg met de overgang te maken heeft, de situatie van Jan en mij en dat ik nog in de plooi moet komen met ons ‘nieuwe’ leven.

Voor lezers die net inhaken: Jan werkt bij de Belgische Marine, was altijd werkzaam in Zeebrugge en zat veel (acht van de twaalf maanden) op zee en ik ken hem sinds 2001. Ik heb een goede baan in de Randstad en naar België verhuizen was nooit een optie omdat ik dan toch zoveel alleen zou zijn. Dan kan ik beter in mijn vertrouwde omgeving blijven wonen en werken. Sinds 2009 zijn wij getrouwd en in 2016 zijn wij min of meer per toeval op de woning gekomen die wij in oktober 2017 (technisch gezien Jan) hebben betrokken. Twee weken vóór de sleuteloverdracht kreeg Jan te horen dat hij voor minstens drie jaar naar Den Helder zou worden overgeplaatst, iets wat wij al jaren wilden maar nooit gebeurde en dan nu – je zult het altijd zien – wel. Deze nieuwe situatie geeft mij wel meer rust dan de oude, want nu rijden wij vrijdags en zondags samen heen en terug. Ik woon dus nog gewoon op mijn oude stek waar ik al vijfentwintig jaar woon en Jan heeft sinds november vorig jaar een door de staat betaalde huurwoning bij Den Helder.

Ik weet niet echt of deze situatie de oorzaak is van mijn not-well-being. Het is niet ideaal. Ideaal is als een gewoon stel door het leven gaan, maar zelfs dat valt te betwijfelen. Hoe vaak als dat ik niet hoor dat ik de ideale relatie heb! Doordeweeks ‘lekker’ vrij en in het weekend samen. In dat opzicht is er ook niets veranderd. We doen dit al sinds we elkaar kennen.

Persoonlijk denk ik dat het echt met mijn werk te maken heeft (voordeel is van zo de zaken uittypen dat je je eigen therapeut bent en zo heel goed kunt analyseren waar de pijnpunten zitten) en de overgang. Want op mijn werk is in feite niet veel veranderd, maar ik ben veranderd. Ik kan ronduit zeggen dat ik geen zin meer heb in mijn werk, ondanks dat ik een erg mooie baan heb. Ze hebben er een woord voor uitgevonden: bore-out. En hoe meer ik probeer te bedenken waarom ik mij zo ‘slecht’ voel, des te meer denk ik dat het dat is. En dat terwijl mij volop gelegenheid wordt geboden om dit echt mijn droombaan te maken, zo’n mooie baan zelfs, dat ik niet eens wíl stoppen met werken.

As if.

Feit is dat ik er toch wel iets van wil maken de komende drie, maximaal vijf jaar (als Jan bijtekent) en de tijd heel snel gaat, ik mij goed voel, me gezond blijf voelen – in feite voel ik mij nu net zo fit als in 2004 toen wij de Nootka Trail liepen – en gemotiveerd blijf, niet zoveel zagen en zeuren, tevreden zijn, me gezegend voelen (want jeetje, ik heb verdorie toch álles!). Zoveel meer.

Daarom misschien toch naar een professionele therapeute. Kijken of we van deze laatste drie/vijf jaren van mijn werkzame leven een feestje kunnen maken.

p.s. Ik heb gisterenmiddag ‘stiekem’ hardgelopen. Wat deed ik vroeger altijd als ik mij shit voelde? Hardlopen. Dus dat heb ik gedaan. Mag ik zeggen dat het super voelde, dat ik me weer levend voelde, dat ik totally happy was? F*ck de spieren of pezen die niet mee willen werken (overigens nergens last van gehad) en f*ck die orthopeden en mensen om me heen die zeggen dat ik er te oud voor ben.

Zo!

 

7 gedachtes over “We gaan even door een dalletje

  1. Heerlijk dat je je eigen therapeute bent toch? Maar eens een profesionele inschakelen is erg goed idee, die stelt net andere vragen dat je zelf en Jan kan bedenken.

    Morgan zal ik Jan gedag zeggen. Ik zit nu in Avenhorn in een B&B om mijn zus te bezoeken die hier voor kost en inwoning aan de overkant woont en morgen gaan we richting den Helder. Waarschijnlijk naar Fort Huisduinen,, Is niet iets wat je zomaar gaat bezoeken en we zijn nu toch in de buurt.
    Vanmiddag in De Rijp uurtje met fluisterboootje gevaren ook leuk.

    Liked by 1 persoon

  2. Gelukkig zijn kan je leren. Ofwel door je zegeningen te tellen ofwel door hetgene waar je niet gelukkig mee bent te veranderen. In de veronderstelling natuurlijk dat je het kàn veranderen 😉
    Ik kan alleen maar zeggen dat een professionele therapeut inschakelen nooit een slecht idee is. Ik heb jaren bij één gezeten en het heeft me alleen maar goed gedaan 🙂
    Ik hoop uit de grond van mijn hart dat je er snel uit bent en je je snel oprecht gelukkig mag voelen :*
    (btw: niemand is te oud om te hardlopen. Gewoon doen waar jij je goed bij voelt. Punt. 😉 )

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s