Stranden in het zicht van de haven

Ik heb het ieder jaar weer: vlak vóórdat ik op vakantie ga, krijg ik overal pijntjes en heb ik het zó moeilijk dat ik bang ben dat ik een burn-out, bore-out of wat voor out dan ook heb. Ik weet niet of dit euvel ook een naam heeft: PHS, Pre Holiday Syndroom. Zou me niets verbazen als dat bestaat.

Het is voor mij érg lang geleden dat ik een volle drie weken vakantie heb genoten. Ik denk dat de laatste keer was toen ik vier weken naar Nieuw-Zeeland ben geweest. Dat was in 2013. Dus zó heel lang geleden is het nu ook weer niet….

Maar normaal gesproken heb ik altijd jarenlang drie weken vakantie aan één stuk opgenomen en dat beviel mij enorm. Eén week is voor mij te kort, twee weken is net aan en drie weken is nodig. Ik ontdooi namelijk pas na een week. Had vaak hoofdpijn die eerste week en in de tweede week vind ik mijn ritme om in week drie bijna terug te verlangen naar mijn werk.

Hoe zot kan het zijn…

En ieder jaar net voor de vakantie kwamen de kwaaltjes. Als ik op wandelvakantie ging kreeg ik rugpijn of pijn in mijn schouder of pijn in mijn knie of weet ik veel waar als het maar op een plek was wat ik straks het zwaarst zou belasten. En mijn hoofd natuurlijk.

Het is om die reden dat ik zo’n nood heb om regelmatig op vakantie te gaan. Tenminste twee keer per jaar er éven tussenuit. Even plaats maken in dat hoofd van mij.

Want dat zit overvol. Echt vol. Ik raak bij het minste of geringste in paniek. Ik kan er niets meer bij hebben. Op het werk stapelt alles zich op – tenminste, zo ervaar ik het – omdat we in een cruciale fase zitten, met heel veel werk wat op mij afkomt. Ik moet alles, maar dan ook alles noteren. Ik moet mijn werk in een harmonica-ordner doen om nog een beetje te overzien waar ik mee bezig ben.

Helaas blijft De Baas scherp en weet mij iedere keer weer op stang te jagen. Dat doet hij misschien niet met opzet, maar ik werk nu eenmaal voor hem. Ik ben zijn rechter- en linkerhand en dito hersenhelften, zijn wandelende agenda, boksbal, projectmanager en alarmbel. Mijn eigen hersenhelften zitten echter vol.

Ook privé heeft het zijn weerslag. Ik raak helemaal overstuur als iemand mij ‘claimt’. Niemand claimt mij, maar ik ervaar het zo. Voor mijn beleving is het te druk, geen moment rust. Vandaar dat ik ’s avonds niets moet hebben, niets moet ondernemen, geen afspraken, geen cursussen, geen telefoontjes. Ik, mezelf, een boek, een mok slaapthee, de TV misschien en om 21.30u klim ik naar boven naar mijn bed.

Helaas zitten alle komende weekenden ook nog eens stampvol.

Het enige waar ik mijn hoop nu op heb gevestigd, is mijn aanstaande vakantie. Hopelijk kom ik dan weer tot rust. Want de stress vreet me op.

En ik heb er zin in. Nu nog de drang weerstaan om zakelijke mails te lezen en ook maar hopen dat niemand mij gaat whatsappen tijdens mijn vakantie. Effe niet AUB! Gelukkig zit ik merendeel onder water, is er een tijdsverschil en neem ik mijn mobiel niet mee, maar blijft lekker in het kluisje in het huisje (hé, dat rijmt…) liggen.

Nog een kleine twee weken en dan zeg ik:

T T P

(oftewel: Tire Ton Plan!)

2 gedachtes over “Stranden in het zicht van de haven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s