Die emmer…

Voor de maandag was ik gisteren verrassend opgewekt. Misschien door het leuke weekend met veel buiten.

Die opgeruimde bui heeft geduurd tot half drie. Daarna werd ik weer overmand door stress en meer zin om een potje te janken dan wat anders.

Dit gaat niet goed zo. Mijn werk bezorgt mij momenteel enorm veel stress. Ik heb op dit moment 11 ‘projecten’ waar ik opvolging op moet geven. Allemaal projecten – of eigenlijk meer ‘issues’ – die geïnitieerd zijn door de directeur, maar die ik in zijn belang moet coördineren. Hij legt daarbij enorm veel druk bij mij neer.

Mijn werk. Dat weet ik wel. Maar dat wil niet zeggen dat ik van elastiek ben.

Naast deze issues die hopelijk over een tijd afgesloten kunnen worden, heb ik nog mijn eigen werkzaamheden als daar zijn HR en wagenpark wat ook behoorlijk veel werk is tegenwoordig met een steeds meer uitdijend personeelsbestand, facturen goedkeuren, veel vertaalwerk, zakenreizen regelen, ook héél vaak en ze dan ook nog uit elkaar houden, en het eeuwige ‘gezeur’ van mijn collega’s aanhoren (nee hoor schatjes, ik chargeer) en daar dan heel enthousiast en meelevend op reageren zonder te laten merken dat ik dat er even niet bij kan hebben.

Dan zijn ze achter bij mijn werk ook nog in de weer met een heimachine. Dat ding doet heel zenuwachtig: bang-bang-bang-bang-bang en dat in rap tempo. Als je al zo hyper bent, kan dat er ook nog wel bij.

Ik ontvang per dag ik denk zo’n veertig zakelijke mails (en dan heb ik het nog niet eens over mijn privémails), waarvan gelukkig een aantal die ik direct kan wegpleuren, maar de meesten eisen opvolging, dus gaan er denk ik net zoveel mails uit. En dat is ook waar ik zo enorm tegen op zie, die hoeveelheid mails ná je vakantie of afwezigheid! Het vervelende is dat men eerst een mail moet sturen om dan pas jouw afwezigheidsnotitie te krijgen. Dan zit die mail ondertussen al in mijn inbox.

En nee, ik kan niet slechts twee keer per dag in mijn inbox kijken zoals bij sommige fijne bedrijven dit wel moet/mag/kan. Ik denk als dat ga instellen en publiekelijk maak, dat ik een tirade krijg.

Ik hou het er maar even op dat alles beter zal zijn ná mijn vakantie dus (professionele) hulp zoeken stel ik maar even uit tot daarna. Over tweeënhalve week begint voor mij de anderhalve week waar ik enorm tegenop zie en hopelijk daarna mag ik even drie weken tot rust komen.

Nu op dit moment weet ik niet zo goed hoe ik mij het beste moet wapenen tegen deze stress. Mijn emmer is vol en ik weet niet hoe ik moet afgieten. Het hengsel ontbreekt en ik krijg de emmer niet alleen opgetild.

Ontspannen. Ja, ontspannen, maar dat maakt de emmer niet leger. Als ik de volgende dag weer op kantoor kom, ligt daar nog steeds diezelfde stapel, staat nog steeds die aanwezigheid op een beurs en die stagiaire in de agenda.

En dit alles heeft zijn weerslag op mijn privé. En hoe ik me voel.

Die Jelle Hermus heeft dan wel een mooi lijstje, maar dat valt ook niet mee om daar bij ieder punt een goed antwoord op te geven. Vooral de onnodige verplichtingen vind ik fascinerend: wat is onnodig? Is niet alles in principe onnodig, behalve eten en drinken?

Nummer 18 op die lijst van Jelle doe ik al bijna iedere dag, ofwel via een blogbericht ofwel via mijn dagboek. Het helpt helaas niet altijd.

Zoals nu.

 

7 gedachtes over “Die emmer…

    • Weet je Klief, het is waarschijnlijk weer dat schip en die haven. En met veel ups en downs. Vandaag de baas niet op kantoor en dan gaat het alweer een stuk beter. Dus ik wacht de vakantie even af. Als het daarna nóg is, dan ga ik er wat aan doen.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s