Eén en al treurnis

Nee. Ik doe niet mee aan de 40-dagen-bloggen-challenge. Ik heb zo’n dwangmiddel niet nodig om iedere dag te bloggen. Ook blog ik niet iedere dag omdat ‘anderen’ dat van mij verlangen of omdat dit ‘moet’ van mezelf.

Ik schrijf graag. Ik vertrouw mijn hersenspinselen graag toe aan het eeuwige geduldige virtuele papier. Ik heb nu eenmaal last van die eeuwige constante drang om te schrijven. Ik snap ook niet waar dat vandaan komt. Ik volg geen checklist, ik heb geen must-do lijstjes of andere lijstjes waar een blogbericht aan moet voldoen. Ik schrijf vanuit mijn hart of vanuit iets wat ik lees op internet, de krant of andere blogberichten.

Soms heb ik er geen idee van over wat ik zal schrijven. Ik schrijf geen blogs vooruit. Nou ja, heel soms dan, zoals deze. Maar meestal is het ad-hoc en terwijl mijn vingers over het toetsenbord vliegen, komt er van alles binnen in mijn hoofd en voor ik het weet heb ik een A4tje vol getikt.

Of iemand het nu interesseert of niet. Ik schrijf voor mezelf, om die onweerstaanbare schrijfdrang te bevredigen. Ik schiet er niets mee op dan dat die onzichtbare stroom van mijn lijf door mijn vingers vaste vorm krijgt in de vorm van een aaneenschakeling van letters die tesamen een zin vormen, een bericht, een boek?

Nee, een boek schrijven ambieer ik niet. Net zoals de maraton lopen. Veel te ingewikkeld. Ik zou ook niet weten waarover. Anderen mogen een boek schrijven. Over mij. Als ze – na mijn dood – al mijn dagboeken vinden die nu in een koffer op zolder liggen. Eén en al treurnis. Wie smult daar niet van? Wie weet een verfilming. Wat zou de titel zijn?

Maar zonder treurnis geen inspiratie. Hoe rotter je in je vel zit, hoe meer stof tot schrijven, hoe smeuïger het verhaal. Zo werkt dat toch? Het is toch helemaal niet leuk om van die gelukkige verhalen te lezen, waarin alles goed gaat? Hoe rotter hoe beter en hoe meer je beseft dat je het zo slecht nog niet hebt. Het kan altijd erger. Getuige al die uiterst gevoelige liefdesliedjes. O, wat voelen wij ons miserabel! Daar moet ik een liedje, een gedicht, een verhaal over schrijven.

Want het fijne van je rot gevoel opschrijven is dat dat gevoel verdwijnt zodra het op papier verschijnt (en dat rijmt) (en dat ook).

Ode aan het schrift….

 

5 gedachtes over “Eén en al treurnis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s