De Saarloos en de Jachthond

Gisteren schreef ik over onze wolfhond Fars. Als ik schrijf of praat over deze fantastische hond, dan gaat mijn hart sneller kloppen. Nóg. En dat terwijl ik vijf, hooguit zes jaar oud was toen we Fars ‘kregen’. Ik weet niet hoe lang wij deze mooie hond hebben gehad. Ik weet dat-ie op een gegeven moment uit huis moest omdat hij ‘onhandelbaar’ was.

Het staat als een foto in mijn geheugen gegrift: de dag dat hij weg ging. Liggend in zijn stoel met een klein wondje aan één van zijn poten. De stoel had een half afgekloven armleuning. Door hem afgekloven. Verveling. Het missen van zijn roedel. Hij had aardig wat vernielingen op zijn naam staan, waaronder het interieur van mijn vaders auto en een berg folders van diens werk.

Maar dat kwam meer doordat mijn vader* niet wist wat hij in huis haalde: een prachtbeest vol liefde en trouw maar kon onmogelijk alleen zijn. Fars is later een blindengeleidehond geworden.

Als ik aan Fars denk, kan ik nóg emotioneel worden.

Door de verhalen en foto’s van deze honden op internet, denk ik: waarom ga ik niet aan de Saarloos als ik niet meer hoef te werken? Ik heb een pracht van een tuin, enorm veel ruimte, dus why not?

Op de eerste plaats vind ik de vereniging die in Nederland achter de Saarloos staat enorm spastisch en stug. Als je een pup wilt hebben, wordt je eerst gescreend en dan mag je als je goed wordt bevonden een pup kopen. Dan wordt vanuit die vereniging ook nog eens bepaald of er met die pup wordt gekweekt ja of nee. Volgens mij heb je daar geen inspraak in. Doelstelling is om dat ras zo zuiver mogelijk te houden.

Overigens bestaan er twee Verenigingen voor dit ras in Nederland: De Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden en de Algemene Vereniging voor Liefhebbers van Saarloos Wolfhonden. Ik heb in het verleden al begrepen dat deze verenigingen elkaar behoorlijk in de haren zitten omdat het beleid verschilt, waarbij de AVLS een stuk ‘vriendelijker’ is dan de NVSWH.

Op de tweede plaats kan ik een Saarloos niet gebruiken als ik ga jagen. Zijnde jager kan je natuurlijk beter kiezen voor een jachthond (nog geen idee welke). Een Saarloos is een hond waar je niet mee kunt jagen: dat is bovendien verboden. Maar ze zijn ook volledig waardeloos daarvoor, want blind gehoorzamen doet een Saarloos niet. Er zit geen ‘will to please’ in hun karakter. Natuurlijk zou ik kunnen overwegen om naast een jachthond een Saarloos te nemen. Maar of dat gaat werken dat weet ik niet. Want ik zou dan regelmatig op stap gaan met de jachthond terwijl de Saarloos dan thuis moet blijven en zijn roedel dus uit elkaar wordt gerukt. Dat vinden ze niet fijn.

Met de jachthond zal ik natuurlijk op training moeten. Het moet een actieve jachthond worden. Dat gaat niet vanzelf. Een Saarloos heeft een heel andere training nodig. Nu is dit wel op te lossen (even praktisch hardop denkend) dat ik eerst een jachthond aanschaf  en train en dan pas een Saarloos erbij haal.

Op de derde plaats moet je echt wel weten waar je aan begint. However, omdat ik tóch van plan ben om ‘aan de hond’ te gaan en ik weet wat de consequenties zijn (bijvoorbeeld geen verre vakanties meer, handenbindertjes), zou dat geen belemmering moeten zijn. Maar dan zou bijvoorbeeld Jan de Saarloos onder zijn hoede moeten nemen en ik de jager. Dat zou betekenen dat als ik ga jagen, Jan niet mee kan, want de Saarloos kan niet mee en ‘zijn’ alpha dus ook niet.

Een jachthond kan over het algemeen niet los lopen. Een Saarloos ook niet. In principe ben ik van het soort: ik hou niet van honden aan de lijn: mijn hond(en) moet mij zó gehoorzamen, dat hij los kan lopen en ‘blindelings’ naar mij luistert. Dat kan je wel vergeten bij een Saarloos natuurlijk. Ik weet niet of de Saarloos handelbaarder wordt als er een goed gehoorzame jachthond in zijn roedel zit.

Kortom, ik zal deze droom denk ik altijd als droom moeten houden. Bij de keuze van een hond kan je niet denken: ik zie wel waar het schip strandt. Ik zal een keuze moeten maken. De tijd zal het leren…

Jachthonden-veelgemaakte-fouten

(Blog over SWH: saarlooswolfhondenwereld.blogspot.nl)

*Mijn vader kende Leendert Saarloos persoonlijk en kwam zo in aanraking met de Saarlooswolfhond.

 

3 gedachtes over “De Saarloos en de Jachthond

  1. Toen ik H leerde kennen bijna 20 jaar geleden had hij een jaar oude dobermann als pup gekocht. Na 6 maanden kwam er een afdankertje van 9 maanden in het bruin bij. Fijn span samen. Na hun dood een van 4 jaar uit asiel gehaald. Lieve hond die waarschijnlijk mishandeld was en zichtbaar dankbaar voor een goed huis. Jaartje later de huidige bruine, ook een afdaankertje, erbij gekomen.
    Heel wat problemen met de heropvoeding gehad, ze had geen idee wat er van haar verwacht werd en H. heeft echt op het punt gestaan haar te laten herplaatsen, maar het was ook een lieve vrolijke hond en als hij het opvoeden niet kon wie dan wel. Uiteindelijk viel het kwartje bij haar en kwam het toch goed. Ondertussen is ze 9 en aangezien ze gemiddeld 11 worden hebben we de langste tijd gehad met haar. Daarna komt er echt weer een dobermann, als het kan uit asiel of op andere manier

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s