Laatste dag van 2017…

Het is zondag. Op de radio schallen de laatste platen van de Top 2000 door de kamer. Ik heb niet iedere dag de Top 2000 aan. Ik word er af en toe gestoord van. Platen waar ik nog nooit van heb gehoord of die gewoon mijn smaak niet zijn. Vooral jaren 70 platen (flowerpower) zijn niet echt aan mij besteed. Bovendien is het ieder jaar hetzelfde en wat ik ook zo suf vind, is dat ze ’s nachts doorgaan. Dus je hoort de helft niet. Ik zal blij zijn als er weer gewone radio is. En aangezien ik meestal naar Radio 2 luister, kijk ik wat dat aan gaat uit naar 1 januari.

Op zo’n laatste dag van het jaar, zijn er veel die terugkijken op het afgelopen jaar. Wat ging goed, wat ging minder goed, wat ga je anders doen, wat zijn de goede voornemens. Zoals gezegd gaat het voor mij gewoon door en zet ik geen paaltjes tussen 1 januari en 31 december. Morgen gewoon weer een regenachtige dag. Een vrij drukke dag, want we gaan ontbijten bij de moeder van Jan in Oostende en later op de dag rijden we weer terug naar het noorden. Dinsdag gewoon weer werken. En dan op kantoor 3 x 30 kussen op de wang in ontvangst nemen.

Ben daar eigenlijk nooit zo van gediend, maar als ik daar principieel in ben en dat aangeef, dan ben ik kinderachtig en word ik meewarig aangekeken. Heb je haar ook weer. In sommige dingen ben ik best principieel of wil ik dat zijn, maar dat wordt mij niet in dank afgenomen of gewoon ronduit ‘verboden’. Wat ik principieel wil wezen doe ik maar in mijn vrije tijd, niet op het werk. Wat dat aan gaat baal ik soms wel van mijn werkomgeving.

Ik laat daarom op het werk niet echt het achterste van mijn tong zien. Op deze blog trouwens ook niet. Ik heb het niet over religie, over eetgewoontes en over kinderen. Dat zijn drie onderwerpen waarin ik een standpunt heb die vrij radicaal zou kunnen worden opgevat. Dat hou ik liever voor mezelf en deel ik enkel met Jan, die soms al moeite heeft met sommige van mijn opvattingen. Neemt overigens niet weg dat ik graag open sta voor discussie, zeker over de eerste twee onderwerpen.

De enige goede voornemen die ik in feite heb, is dat ik weer iets van sporten wil gaan oppakken. Ik ga eerst en vooral een keer proberen of het hardlopen nog gaat lukken en of mijn enkel terug gaat protesteren. Als dat niet meer gaat, dan ga ik een crosstrainer huren. Bovendien ga ik op 9 januari meedoen met een parcourstraining bij de fysiotherapeut. Dat is waarschijnlijk zo’n rondje op de verschillende toestellen. Ik heb járen op een sportschool gezeten en dat ik niet meer mijn ding, maar ik ga dit toch even proberen.

Verder als goed voornemen is dat ik wat minder wil piekeren, minder tegen ‘verplichtingen’ wil opzien, wat meer wil leven met de dag, wat geduldiger worden, meer lachen, meer de goede dingen van het leven zien. Maar dat zijn van die voornemens die ik ieder jaar heb, of iedere week of iedere dag, ieder moment. Daar komt vaak niet echt veel van terecht. Het zit niet in me dus ik moet héél erg mijn best doen om dat genieten op te roepen.

Verder leg ik mezelf niet te veel druk op voor 2018. Ik doe dat al genoeg. Of laat ik het zo zeggen: ik laat anderen al teveel druk bij mij neerleggen. Dat komt er dan zo af en toe uit in de vorm van een huilbui die een dag of avond duurt. Ik zou een uitstekend kluizenaar zijn. Met niemand rekening hoeven te houden, nooit commentaar krijgen, gewoon lekker je eigen ding doen. Wel met een hond natuurlijk. Ik ben gewoon geen mensen-mens. Te veel teleurgesteld in het verleden. En nu: te veel verwachtingen, te veel commentaar, te veel gecorrigeer. Waarschijnlijk allemaal goed bedoeld, maar toch.

Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan….

Geen Ramses Shaffy fan, maar wel van de woorden van dit lied. Maar helaas kan je niet altijd zijn zoals je werkelijk bent. In mijn geval hou ik denk ik weinig echte vrienden over (dat is al een feit trouwens), tenzij zij je nemen zoals je bent en niet oordelen en je in je waarde laten, zoals ik hun vaak wél in hun waarde laat. Om één of andere reden moet iedereen om mij heen zich op een bepaald moment altijd met mijn leven bemoeien. Hoe ik dit moet inrichten, hoe ik in het leven moet staan, hoe ik moet denken, hoe ik moet handelen, wat ik moet doen.

En op dagen als deze – een dag van contemplatie – heb ik daar echt zo enorm de schurft in, dat ik in staat ben om al mijn schepen (in feite maar één schip waar ik al meer dan 25 jaar op vaar) achter mij te verbranden en maar zien waar mijn sloepje strandt. Maar mij ontbreekt de moed om dat te doen, maar ook de voordelen die het varen op dit schip met zich mee brengt, weerhouden mij om de pijp aan Maarten te geven. Bovendien zijn er op dit moment te veel mitsen en maren om daadwerkelijk (my god, wat een k** muziek op radio……(Pearl Jam)) het bijltje erbij neer te gooien, te kappen, de handdoek in de ring te gooien of de brui eraan te geven.

Moet er nu ook nog niet echt aan denken hoor, om thuis te zitten. Zeker niet met dat grijze regenachtige weer van nu. De tuin staat inmiddels aardig onder water aan de zijkanten van het gras. Volgens mij is de hele oceaan inmiddels al leeg geregend de afgelopen maanden. Van mij mag het best een paar weken niet regenen.

Afijn. Vandaag een lange dag. Morgen een drukke dag. Dinsdag mag ik weer uitrusten op kantoor….

Voor al mijn lezers een hele goede jaarwisseling gewenst. Doe voorzichtig met vuurwerk als je dat afsteekt (hier niet hoor), eet niet teveel, drink niet teveel, maar geniet, en leef alsof het vandaag de laatste dag is….

 

 

11 gedachtes over “Laatste dag van 2017…

  1. Geen fan van Ramses? Nou ik wel, maar woonde dan ook zo ongeveer bij hem om de hoek en heb hem veel zien optreden in het begin, en ik ben ook naar zijn laatste theatertourneeoptreden geweest.
    Over je eten en kookunsten schrijf je toch best veel en daar geniet ik van, ook je jachtavonturen, daar is ook niet iedereen van gediend.
    Kinderen: Ik heb een dochter van 40 en ze heeft me wel eens gevraagd of ik ook zonder kind had gekund, zelf is ze kinderloos, en ja dat ook gekund, maar in die tijd kreeg iedereen om ons heen kinderen en ik heb er niet zo over nagedacht als in deze tijd gedaan wordt. Natuurlijk ben ik heel blij met haar en had de ervaring niet willen missen.
    Paar dagen geleden naar stiefkinderen en kleinkinderen geweest, ettertjes zijn het en met ouders die het zooooo zielig vinden iets te verbieden. Tja daar plukken ze nu de vruchten van. Ettertjes weten hoe hun opa en ik er over denken en hoe wij ze streng behandelen en acceppteren het zonder problemen. Ettertje 2 wilde niet helpen met het stapelen vd sjoelstenen, toen ik zei dat hij dan verder niet kon meedoen, ging hij snel aan de gang!

    Liked by 2 people

    • Met mijn verhalen over mijn jachtavonturen probeer ik ook wat licht te schijnen op het jagen en de nuances van het jagen. Ik ben mij ervan bewust dat er een behoorlijke anti-jacht lobby is, maar er zijn ook heel veel mensen die pro zijn, maar er weinig over lezen en wel geïnteresseerd zijn (zoals jij…). Veel meer dan de anti’s. Vroeger was ik ook anti, maar dat komt omdat je enkel de negatieve dingen hoort of de uit z’n verband getrokken verhalen.
      Omdat ik geen kinderen heb, ben ik redelijk radicaal over kinderen of eigenlijk meer over de ouders. Maar dat zou een erg lang epos worden….
      Fijne jaarwisseling, Lot en bedankt voor je leuke reacties!

      Like

  2. Ik kan me wel verplaatsen in jouw worstelingen. Dat zoenen op het werk: tot voor kort had ik wat dat betreft een hele goeie werkplek – daar werd er even kort in het voorbijgaan ‘o ja nog gelukkig nieuwjaar’ gewenst en alleen de allernaaste collega’s kregen een zoen. Toen ik daar kwam op die werkplek vond ik dat een verademing, maar gek genoeg vond ik het de laatste jaren ook wat ‘kaal’. Onverschillig. Nu heb ik een andere werkplek en ik weet zeker dat er overdreven en veelvuldig gekust gaat worden. Daar zal ik over een paar jaar vast ook weer genoeg van hebben.
    Ook het lichter leven, meer plezier beleven aan verplichtingen, dat is ook een punt van aandacht voor mij. Ergens plezier aan beleven zonder een soort van verontschuldiging.
    Leven volgens onze eigen natuur is een constant proces. Ik heb er voor morgen – nieuwjaarsdag – een wens over klaar staan op mijn blog.

    Liked by 1 persoon

  3. De allerbeste wensen, zonder de luchtkusjes die niet gemeend zijn en ongemeend in de lucht worden geblazen, heb eigenlijk niet veel gelezen hier, nu door het tegenovergestelde van tijdgebrek, er een beetje mee bezig. Ik hou er wel van hoe anderen iets willen vertellen, succes in het nieuwe jaar en wie weet gaan we nog eens in discussie over iets, zolang het maar waardig blijft.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s