Weekend #50

Het kerstdiner is ook weer achter de rug. Op de vraag of dit een verplichting is: ja, in feite wel, maar ik heb niet de indruk dat er veel mensen zijn voor wie dit een vervelende verplichting is. We proberen ieder jaar een mooie locatie uit te zoeken met mooi eten en een mooie entourage, we proberen er echt ieder jaar weer een kleine draai aan te geven, we maken een mooie foto van ieder koppeltje en iedereen krijgt een klein presentje mee als ze weg gaan.

We zijn een erg leuk bedrijf en hebben heel veel over voor onze medewerkers. We doen heel regelmatig leuke dingen en ik hoor enkel maar positieve geluiden, dat er zoveel wordt gedaan wordt de medewerkers, dat ze zo in de watten worden gelegd.

Voor mij is het mijn werk, dus in zekere zin een verplichting. Ik heb er altijd iets minder zorgeloos plezier van dan mijn collega’s, die het allemaal lekker over zich heen kunnen laten gaan. Ik organiseer het, dus ben je altijd op je qui vive of alles wel goed gaat en of iedereen het naar z’n zin heeft. Ik ben altijd degene die ze het presentje meegeeft en dus kan ik nooit gezellig natafelen of naborrelen.

Vrijdag waren we in een prachtige locatie, namelijk het Conservatorium Hotel in Amsterdam. De bediening en de organisatie was helemaal top. De personen die aan mij hun dieetwensen kenbaar hadden gemaakt (en dat waren er aardig wat), hadden zelfs een eigen menukaart. Omdat ik altijd een tafelschikking maak, is dat voor de organisatie goed te doen, maar dan nog. Ik vond het erg attent. En het zag er allemaal even mooi uit.

De stemming werd wat abrupt gedrukt doordat de directeur te horen kreeg dat zijn moeder was overleden, dus die moest onverwachts en plotsklaps weg. Gelukkig hebben we twee ‘reservedirecteuren’ die het stokje dan kunnen overnemen, maar het blijft toch de stemming wat beïnvloeden. Het leuke voor mij was wel dat deze twee reservedirecteuren samen met mij de gasten uitzwaaiden en de presentjes uitdeelden als iemand weg ging. Normaal doe ik dat altijd alleen (wat helemaal niet leuk is…) dus dit keer vond ik het niet zo heel erg.

Het was natuurlijk wel érg laat. Eer we op bed lagen was het half twee. En dan kon ik slaap ook nog niet vatten, dus ik geloof dat ik pas om half drie een beetje sliep. Laat eruit zaterdag natuurlijk en geen cent waard (en dan drink ik nog niet eens!) of toch erg weinig…

Jan heeft de lei-lindes gesnoeid en ik heb alle uitgebloeide bloemen weggehaald. Dat doe ik normaal nooit: ik laat dat meestal staan, maar omdat het de bedoeling is dat de inhoud van mijn tuin van lieverlee naar WO gaat, ben ik dit keer wat rigoureuzer geweest dan normaal. Ik heb de palmlelie die ik in Ierland toen heb gekocht (ik weet de soort niet exact, maar je ziet ze erg veel in Ierland) ingepakt, omdat deze een flinke knauw had gekregen van die 15cm sneeuw die er was gevallen in HD. Ik hoop dat dit goed gaat: de vorige keer dat ik dit had gedaan is de plant dood gegaan. Maar het mooie met deze planten is dat er uit de wortel dan gewoon een andere komt.

Ik hijgde als een stalpaard bij alles wat ik deed. ’s Avonds gegrilde kip met gebakken aardappels en sla gegeten, maar ik heb slechts één stukje kippewit genomen, zeggen en schrijve vier stukjes aardappel en twee porties sla. Meer kreeg ik er niet in. Het lijkt alsof mijn maag niet meer werkt.

Zondagmorgen was het wéér laat en dat terwijl ik er al om 21.00u die zaterdag in lag. Het ging wel iets beter, maar echt top nog steeds niet. We hebben beneden even goed schoon gemaakt en daarna weer aan de wandel. Even naar de Karwei. Gewoon te voet. En ondanks dat we te voet waren tóch een vouwgordijn gekocht voor in WO en een lamp voor in de hal met een bewegingssensor. Altijd lekker even zo buiten. Nog wat boodschappen aan de overkant en na een kop thee met een whisky en chocola, ’s avonds boerenkool gegeten. Dat ging wat beter dan de kip gelukkig, maar nog steeds niet van harte.

En vandaag, maandag, ben ik weer zo futloos als wat. Ik heb geen idee wat het nu is, maar een collega zegt dat het een beetje heerst. Daar klamp ik me dan maar aan vast. Ik ben wel op het werk, gewoon omdat het moet en voel me eerlijk gezegd ook niet slecht genoeg om thuis te zitten. Als mijn thuis nu WO was geweest, had ik misschien wel thuis gebleven, zo lekker met dat zonnetje.

Zoals gezegd: we wachten op de Wereld Deal Dagen van de KLM en dan boeken we een lekker weekje Bonaire. Nu al zin in…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

 

5 gedachtes over “Weekend #50

  1. Paar maanden geleden stuurde ik je een foto van de muur met passiebloemplant. Die is vorige week met de sneeuw helemaal los van de muur gekomen. Geen idee waarom want vorig jaar is hij gewoon blijven hangen na snoeien. Gelukkig groeit het spul erg snel en hopen we maar dat de plant nog wel leeft.

    Liked by 1 persoon

  2. Vroegah organiseerde ik ook altijd zulke dingen voor mijn werk en vond dat altijd zo lastig. Meeste mensen vinden het leuk en wie dat niet vindt, komt niet of zegt het niet maar toch he… Hopelijk voel je je snel beter. En een dagje rustig aan zodat je straks niet vier dagen thuis zit… Het is heel not done maar soms best slim hoor 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s