Fluffy beren

Ik ben de vrolijkheid zelve. Optimist, altijd alles zonnig inzien. Immer een goed humeur. Wuifend naar mezelf in de spiegel.

‘Dag schat. Goede morgen! Wat een fijne dag vandaag!’ zegt ik dan tegen mijn speigelbeeld.

Dagelijks deuntjes zingend terwijl ik vrolijk huppelend door het leven dans. Beren? Wat zijn dat? Ik zie enkel nieuwe fluffy uitdagingen.

Yeah. Right.

I wish I was. Helaas ben ik dat niet. Ligt voor een groot deel aan mijn aard denk ik, maar misschien nog wel voor een groter deel aan de fase van mijn leven: de derde helft. Of hoe je het ook wilt noemen. Overgang mag ook.

Even voor de duidelijkheid: de eerste helft is tot je 20e zo’n beetje, dan begint de tweede fase waarin je trouwt en ‘normaal’ gesproken spruiten op de wereld zet. Misschien begint de derde helft dan op het moment dat die koters het huis uit gaan en jij zit opgescheept met een vent die je twintig jaar niet hebt gesproken. En dat valt dan meestal wel samen met de pre-menopauze (dus de jaren dat je eitjes zoiets hebben van: zoek het zelf maar uit). Dan beginnen dus die jaren van jezelf kwijt zijn, jezelf in de weg zitten en alle ‘ongemakken’ die zo’n hormoonoorlog als consequentie hebben.

En zat je enkel maar jezelf in de weg: het ergste is dat je je partner ook in de weg zit en dat je partner jou in de weg zit. Je wordt er in allerlei boeken al voor gewaarschuwd. Ik heb jammer genoeg niet zo heel veel aan die boeken, omdat die er allemaal van uit gaan dat jij kinderen op de wereld hebt gezet en er wordt daarom veel te veel geschreven over iets waarin ik me totaal niet herken.

Maar ik zit er maar mooi mee. Ik kan wel heel geruststellend zeggen: ‘Ja maar meid. Je hebt dan ook wel heel veel voor je kiezen gehad met dat nieuwe huis en dan nog die plotselinge overplaatsing van je mannetje… Vind je het gek dat je de weg even kwijt bent…’ Maar dat vind ik weer zo zelfmeelijkwekkend, van kijk mij nou, ik heb het ook niet makkelijk.

Schijt, alles is een luxe probleem. Dus waar maak ik me druk om. Waarom ben ik toch zo ongeduldig, zo boos, zo ontevreden? Met gisteren als triest hoogtepunt (of is het dieptepunt?).

Soms overweeg ik wel eens om professionele hulp te vragen. Maar ik heb in het verleden al aardig wat psychiaters, psychologen en coaches versleten. En om nou iedere keer steeds weer alles te moeten oprakelen. No thanks. Want dat is altijd het geval als je weer bij een andere zielenknijper gaat beginnen. Een groot voordeel is dat ik weet wat het is. Je kan het een plekje geven, maar dat maakt de worsteling niet minder erg.

 

Overgangsklachten
Symptomen van overgangsconsulente.com

Ik heb even doorgehaald waar ik dan niet zo erg veel last van heb. Ga er maar aan staan aan wat ik – en andere dames – moeten ‘doorstaan’:

  • 50% ervaart klachten die als hinderlijk worden ervaren en het levensplezier negatief beïnvloeden.
  • 30% ervaart heftige klachten die de vrouwen beperken in de dagelijkse bezigheden en waarvoor de huisarts wordt bezocht.

Ik behoor tot de 50% maar neig naar die 30%. Maar naar de huisarts gaan doe ik niet, want die zegt toch dat ik er mee moet leven (het is een man…) óf ik moet aan de hormonen. Maar dat heb ik heel even gedaan en dat beviel mij niet.

Het is al troostend dat ik niet de enige ben. Heel erg kwalijk dat er door sommige sujetten (ik noem geen namen) zo enorm de draak mee wordt gestoken. En dat ik dat dan maar grappig moet vinden. Want anders ben ik net zo’n chagrijn en wordt wat hij zegt over ons zuurpruimige dames in de overgang alleen maar bevestigd. Maar ik vind die vent helemaal niet grappig (hij heeft wel een leuke site, dat dan wel), ook niet als het niet over ‘ons’ gaat. Hij zichzelf gelukkig wel. Vooral als hij anderen lekker kan afzeiken.

Maar goed, ik dwaal af. Ondanks de DIM, de Ymea en de Sint Janskruid capsules, lijkt het of mijn eigen capsule alleen maar strakker gaat zitten. Nu helpt het grijze weer en die eeuwige regen ook niet bepaald mee. Laten we er maar van uit gaan dat ik me nog wel even zo zal blijven voelen, dat mijn mannetje nog wel het één en ander over zich heen zal krijgen, maar dat er (hopelijk) licht is aan het einde van die overgangstunnel.

9 gedachtes over “Fluffy beren

  1. Argh blergh, balen dat je je zo voelt joh. Kan er nog niet over meepraten maar zwangerschappen doen bij mij echt nare dingen, vooral in mijn hoofd en ik kan mindful / optimistisch / paleo / whatever doen tot ik een ons weeg, het is groter dan mijzelf. En dat is echt kl*te. Hopelijk vind je iets dat wel helpt en gaat de zon gauw weer schijnen. Binnen en buiten. Sterkte meid.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik had het geluk om 2x verliefd te worden in de overgang, denk echt dat dat veel voor mijn hormonen heeft gedaan want ik heb er nauwelijks last van gehad.

    Maar ja om dat nou te adviseren als remedie.

    Liked by 1 persoon

  3. Het is heel vervelend dat je er zo’n last van hebt dus. Achteraf had ik in die tijd ook wel last van stemmingswisselingen en dat is dan nog een betrekkelijk onschuldig woord want ik had soms echt paniekaanvallen dat ik amper naar buiten durfde of als ik ergens was meteen weer weg wilde. Kwam er inderdaad achteraf pas achter dat het te maken had met de overgang na gesprekken met een geweldige maatschappelijk werkster. Lichamelijke klachten had ik niet zoveel dat het storend was, was vroeg in de overgang en ook vroeg overal van af zoals menstruaties. Ik vond dat wel een opluchting, heerlijk hoor die vrijheid die dat geeft.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s