Donkere wolken

Gisterenochtend draaide ik alvast de douche open, terwijl ik even op de weegschaal ging staan. Ik blijf keurig op ‘schema’: 75 kg. Ik heb geen schema, maar wil toch als het even kan niet zwaarder worden dan 75 (vanmorgen was het al 75,3). Als ik me dan heb gewogen, loop ik naar de douche die dan intussen warm is. Gisteren niet. Ah nee hè! Niet de ketel die ermee is gestopt of moet worden bijgevuld.

Ik kijken in mijn blote nixie, maar de ketel deed het gewoon. Geen rare lampjes die knipperen of een code blinkend op het scherm. Ik weer terug. Zag ik dat de kraan helemaal naar koud was gedraaid. Ah ja. Ik weet wel hoe dat komt: zowel in Oostende als ook nu in WO moet je op de douchethermostaat links draaien om ‘m aan of uit te zetten. En rechts zit dan de temperatuurinstelling. Bij mij is dat precies omgekeerd. Jan heeft zondagavond als laatste gedoucht en hij heeft ongetwijfeld aan de verkeerde knop gedraaid.

Mijn douche moet ’s morgens heet zijn. Hoe heter hoe beter. Dan word ik wakker. Ik was iedere dag mijn haren. Niet omdat ze vuil zijn, maar om wakker te worden. Kop onder de kraan.

Het lijkt, nu alles toch een heel klein beetje tot rust begint te komen, dat het bij mij nu juist onrustiger wordt. Ik voel me wat opgejaagd en heb dan ook veel last van mijn benen. Om heel eerlijk te zijn maak ik me toch een beetje zorgen over de situatie waarin we zitten. Jan moet nu naast het huis in WO ook nog eens zijn huurwoning ‘inrichten’ en zaken eromheen regelen. Er moet toch een stofzuiger komen, een wasmachine, potten en pannen, theedoeken, TV, radio. De hele reutemeteut. Als je net bent verhuisd, is dit natuurlijk niet iets waar je dan op zit te wachten.

image
Stofzuiger geleend van de buren

Het hoeft niet allemaal nieuw, maar hoe dan ook kost het weer aardig wat tijd om dit bij elkaar te zoeken. En de tijd gaat al zo rap. Eén van de redenen waarom ik de feestdagen niet altijd met veel enthousiasme begroet. Alles zit gepropt in die ene maand. Of in de laatste twee maanden: mijn verjaardag, Sint-Maarten (in mindere mate), Sinterklaas, Kerst, Oud-en-Nieuw. Je wordt aan alle kanten geprikkeld om het toch maar wel reuze gezellig te maken. Mensen die constant aan je trekken. Zaken die geregeld moeten worden, zowel voor het werk als privé.

Ik word er best vaak af en toe erg onrustig van.

Misschien maak ik me meer zorgen dan Jan. Als ik aan alles denk wat er nog moet gebeuren, krijg ik toch een beetje buikpijn. Gaat alles wel goed komen? Kunnen we dit aan? Hoe kan ik dit nu het beste relativeren? Waar is mijn thuis? Moet ik misschien tóch maar een dag minder gaan werken om iets meer rust te creëren? Hoe delen wij ons in vieren?

Ok. ‘Optimist’ is niet my middle name. En de grijze lucht buiten helpt ook niet erg.

 

 

 

Een gedachte over “Donkere wolken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s