Obstakels

De dagen, de weken zijn in mijn beleving als een weg. Glad en strak verdwijnt die weg in de einder. Als ik rustige weken heb, zijn er geen obstakels en zie ik, als ik mijn ogen sluit, de weg duidelijk voor me. Zwart met witte randjes, omgeven door woestijn, zich een weg slingerend naar de horizon.

Maar soms zijn er weken en dan zie ik obstakels. Het is heel moeilijk om dat te verwoorden wat ik ‘zie’. Soms hangt er een zwart gordijn, en soms steken er gewoon stukken asfalt met scherpe punten omhoog de lucht in. 

En deze week zie ik dat laatste. Het is heel gek, maar ik ‘zie’ de dag erna dan dus niet. Ik zie de vrijdag niet. Alsof de wereld eindigt op donderdag. Alsof het niet verder gaat. Dat zijn van die ‘mijlpalen’ waarvan ik denk: ik zal blij zijn als het vrijdag (of een andere dag) is.

Donderdag wordt een voor mijn gevoel enorm rommelige dag. Ik heb weleens gelezen dat iedereen wel in meer of mindere mate autistisch is. Nou, ik heb dat zeker. Dat gevoel van onrust als er iets staat te gebeuren wat niet in het rijtje past. Wat mijn hele week overhoop haalt. Tenminste, zo voelt dat.

Donderdag wordt een late dag. Hoewel het allemaal best wel leuk zou kunnen zijn, met lekkere hapjes, lekkere drankjes, lekker eten, ‘interessante’ mensen, kijk ik uit naar de dag erna, als het achter de rug is. Dan is het vrijdag, dan is Jan bij mij (weer eens een keer) en gaan wij misschien Samen het weekend op en neer naar WO. Maandag begint Jan in Den Helder.

Door die ‘spanning’ slaap ik natuurlijk wat minder goed. Als er dan vlak onder je slaapkamerraam om 04.28u bloemen gelost worden voor de bloemiste aan de overkant, waardoor je wakker wordt, is het daarna een hele toer om die gedachten in je hoofd tot zwijgen te brengen. Want als ik wakker wordt begint die mallemolen in m’n kop. SHUT UP!!!

 

add-adhd-bij-volwassenen1

Aan de andere kant hou ik van onverwachte dingen en ben ik best tevreden met het leven wat ik leid. Ik kan niet zeggen dat ik een saai leven heb en daarom probeer ik wel met de dag te leven – om die obstakels of beren niet te zien – maar dat ook makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker de laatste tijd.

Ik begin wel zo langzamerhand uit te kijken naar een week zon of zo. Een week lang op een bedje naast een blauw zwembad liggen en niets moeten. Ook geen eten maken en de drankjes worden continue ververst en af en toe komt er een (gezond) hapje bij, de parasol ge- en het blad van mijn boek omgedraaid en dan krijg ik geen pukkeltjes van de zon en heb ik ook geen last van mijn benen, zodat ik kan slapen en slapen en slapen….

Cuba-Holguin-1000x640

 

3 gedachtes over “Obstakels

  1. Ik kijk erg uit naar de dag van morgen. Ga mijn zus op IJsland opzoeken voor een week, zij zit er al 7 weken en heeft al heel wat gezien, wat ik moet zien en wat we samen nog gaan ontdekken.
    Ben alleen vandaag met een koutje opgestaan, neus dicht, lood in mijn benen kortom niet echt lekker. Gelukkig heb ik niet veel te doen dan voor mezelf zorgen en koffer pakken. De rest deed ik gisteren al.
    Prettig weekend, de groenen aan Jan en wen hem een fijne nieuwe werkplek.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s