Drie huizen

Het is zo’n heerlijke herfstdag waarop ik het liefst in een schoon opgeruimd huis, met de (gas)kachel op 5, de koffie die langzaam doorloopt en de kat op schoot, met een spannend boek bij de hand op mijn zalige loungebank zit, uitkijkend over de wuivende bomen in de tuin. De radio staat aan en ik voel me gelukkig.

Goh, lijkt wel een roman. Ik heb het niet zo in me om op zo’n manier de dag door te brengen. Ik heb al geen kat – en weet ook nog niet of deze er ooit zal komen – en als ik te lang stil zit dan krijg ik last van mijn benen (RLS), dus zal ik hoogstwaarschijnlijk met dit weer wel met mijn kaplaarzen aan ergens buiten zijn.

Nog 9 dagen. De laatste dagen worden wat ‘in beslag genomen’ door het Den Helder debâcle, als het al een debâcle is, want vooral Jan laveert tussen huis Oostende wat leeg moet, huis WO wat vol moet, zijn werk wat afgerond moet en een huurhuis richting Den Helder wat geregeld moet.

We hebben al een appartement op het oog in Callantsoog (twee ogen…) en in Julianadorp. Het laatste huis is gemeubileerd wat natuurlijk wel makkelijk is (gemeubeld noemen ze dat in Vlaanderen). Daar gaan we de volgende week even naar kijken. En als het dan mee zit dan heeft Jan al direct onderdak. Het is mooi hoe de Marine daarbij helpt. Zij hebben contacten met plaatselijke makelaars en kunnen snel reageren. Het is hun werk, maar toch. Ik krijg de indruk dat Jan er goed in wordt begeleid.

We hebben misschien – nooit te vroeg juichen – ook een bedrijf gevonden wat nog graszoden kan komen leggen over twee weken. Vandaag hakken wij hopelijk de knoop door en dat is dan ook weer een zorg minder. Dan ligt de tuin er tenminste een ietwat netter bij. Anders moeten we het een modderboel laten tot volgend voorjaar.

Gisterenmiddag heb ik een eindje gefietst om toch even buiten en in beweging te zijn. Normaal gesproken zou ik zijn gaan hardlopen, maar ik wacht voor de zekerheid nog een aantal weken alvorens ik heel voorzichtig eens een poging ga wagen. Ik heb het er kort over gehad met de fysiotherpeute en zei zegt dat het wel weer gaat lukken. Ik weet het nog niet helemaal zeker, maar als ik het niet probeer zal ik het nooit weten. En als het dan nog niet gaat, dan stop ik definitief met hardlopen want er is leven ná hardlopen heb ik inmiddels wel ontdekt.

Nu is het ook niet zo dat ik helemaal stil zit – ik doe toch bijna iedere avond yoga – en ik merk dat de pijn langzaam helemaal verdwijnt. Nog effies geduld.

Ondertussen maar een eindje fietsen.

21687872_1452016201514962_1255894471962516784_n22141209_1452016198181629_5676160064705804116_n22195233_1452016204848295_6061961056367854949_n22195682_1452016284848287_6888611789976307462_n22195722_1452016194848296_2750528947251446183_n22141163_1452016191514963_8258238467084384519_n22141252_1452016281514954_8182931872374049721_n22228643_1452016291514953_2179543826343285206_n22196224_1452016398181609_2743099698197624465_n

 

 

 

3 gedachtes over “Drie huizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s