Hoge bomen

Woensdag gehaktdag. Woensdag dierendag. ‘Eet een dag geen vlees’, brult de radio. Oei. Te laat. Ik eet vanavond spaghetti met pastasaus waar gehakt in zit. Was nog over van het weekend. Telt dat dan ook?

Ik eet al de hele week restjes. Ik had vorige week spaghettisaus gemaakt en dan maar meteen voor een heel weeshuis. Kan ik mooi op teren deze week. Dit weekend cowl-slaw gemaakt voor op ons pulled porc broodje (allemaal zelf gemaakt) dus heb ik nog een halve witte kool over en een zak peen. Dat is voor morgen denk, als ik gebakken aardappeltjes ga eten of misschien quinoa. Ik weet het nog niet.

image
Cowl slaw maken…

Zondag had ik de BGE al om 11.00u aangezet en daar de gemarineerde varkensschouder de hele dag op 100 graden laten garen voor de pulled porc (uitelkaargetrokken varken op z’n Hollands). We hebben die dag dan ook vrij weinig gedaan. Niet eens even naar buiten voor een frisse wandeling. En ik had nog wel hoofdpijn en voelde me moe, omdat ik zaterdagnacht, toen we eenmaal in bed lagen, even mijn volle hoofd moest legen.

Wat dat aan gaat ben ik een open boek en had Jan snel in de gaten dat ik niet goed in mijn vel zat. Dat had te maken met wat er gebeurt op het werk, zeker nu de baas aan het herstellen en nog niet fulltime aanwezig is. Ik probeer dat altijd naast me neer te leggen, maar het blijft maar hangen in dat hoofd van mij. Nu probeerde een collega iets in mijn schoenen te schuiven waar ik natuurlijk behoorlijk pissig over was. Met de collega kan ik toch al niet goed door de bocht (maar gelukkig ben ik niet de enige) en nu er dingen ‘mis’ gaan door zijn slechte communicatie, probeert hij de schuld bij mij neer te leggen.

Dat was niet het enige. Bij mij stapelen alle kleine gebeurtenissen op, totdat het tot een ontploffing komt en als de baas op kantoor zit, loop ik bij hem naar binnen en kan daar mijn hart luchten en dan ontploft het minder snel (hoewel ik vaak genoeg door hem ook behoorlijk gestresst ben).

Als hoge boom in een bedrijf voel je de wind extra hard en zou je daar tegen bestand moeten zijn. Dat lukt helaas niet altijd. Gelukkig voel ik mij meestal gesteund in wat ik doe, want ik doe (bijna) alles uit naam van de directeur en hij is ook de enige naar wie ik luister. Als de managers mij verschillende dingen gaan vertellen heb ik zoiets van: ‘Hé, ho, ga even in overleg met de baas en kom dan met één opdracht naar mij. Nu hoor ik van de één dit en van de ander dat, of ik hoor enkel wat in ‘de wandelgangen’. Als er iets van mij verlangd wordt, kom dan met een duidelijk verhaal.’

Als Office Manager en PA (Personal Assistant) heb je al een aparte positie binnen het bedrijf en kunnen mensen tegen je op zien, waar ik mezelf niet zo van bewust ben. Ik doe ook maar gewoon mijn werk en omdat dat toevallig voor de Algemeen Directeur is maakt mij niet anders dan anderen. Toch niet op het persoonlijke vlak. En zo gedraag ik mij ook niet, maar af en toe moet je je gezag laten gelden en vaak word je buiten gesloten of je hoort niet alles of collega’s komen heel timide je kantoor binnen stappen.

Yeah. That’s life. Ik lig er niet (altijd) wakker van. Soms wel. Nu ik zeker weet dat ik nog maximaal (!) vijf jaar blijf werken hier, geeft mij dat wel wat meer rust en moet ik misschien nu al beginnen met zoveel mogelijk te digitaliseren. You never know! In principe stop ik dan eerder dan de directeur en wie weet kan ik op een andere basis nog daarna voor hem blijven werken.

Best be prepared!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s