Van aardappelen

Gisterenavond had ik vanuit een ondernemersvereniging hier in de omgeving, een zogenaamde patatwandeling. Dat was een bezoek aan een toch wel gerenommeerd aardappelbedrijf hier in de buurt. Vorig jaar was mijn werkgever daar naar toe geweest en dit jaar ging ik.

Eigenlijk was het vorige week woensdag, maar door het verwachtte onweer – wat hier niet echt heeft losgebarsten – werd dat uitgesteld naar de woensdag erop, gisteren dus. De weersverwachtingen waren nu ook niet denderend, maar in ieder geval geen onweer want dan is het ronduit gevaarlijk om op het land te lopen, zo open en bloot.

Ik had er – natuurlijk – weer weinig zin in (netwerken is niet mijn ding…) maar mezelf kennende ben ik – natuurlijk – toch gewoon gegaan. Altijd erg makkelijk om je af te melden, maar het kan best interessant zijn. You never know how the ball rolls…..

Ik ken er niet veel van dat clubje: het zijn ondernemers uit de buurt en die hebben over het algemeen een winkel of bedrijf en zijn in ieder geval allemaal eigen ondernemer. Dat ben ik niet: ik ben slechts in loondienst (gelukkig) dus praten over handel en hoe de markt is en of het goed gaat en wat beter kan en o ja, goh die belastingdruk en ach en wee, die Gemeente, dat zit er bij mij niet in, behalve dan wat ik er wel over weet te vertellen en dat is doorgaans wat luchtiger van aard.

Erg verlegen ben ik nu ook weer niet, en het boeit mij niet zo of ik nou ergens alleen heen ga of steunend op iemand anders. Vaak kom je sneller aan de praat met anderen als je alleen bent. Kan handig zijn. Zeker in dit soort kringen (boeren, ondernemers) is netwerken voor eigen parochie (het jagen) iets wat je met beide handen moet aangrijpen, of er nu iets of niets uit komt.

1_aardappelloods
Sorteer en inpakhal

We werden ontvangen bij de immense schuren, de één vol met materiaal (grote landbouwvoertuigen), de ander voor opslag van aardappels na de oogst en de volgende voor verwerken (sorteren en inpakken). Er was net een hele lading aardappels uit Spanje gelost (Agria’s als ik het goed heb onthouden: frietaardappelen) in grote witte zakken die voor ons maar even direct werden verwerkt. Er werd een giga machine opgestart waar eerst de zak in werd geleegd en ontdaan van de meeste aarde en zooi en daarna via een ingenieus lopende band systeem op grootte gesorteerd.

De vloer van de hal lag vol met aardappels die nog proberen te ontsnappen en overal stof, stof, stof. Mijn neus kriebelde ervan en maar goed dat ik geen contactlenzen draag want anders was het bezoek een ware hel geweest.

Na de hallen een wandeling door de velden. Het regende en ik had geen jas of paraplu mee. Dan maar nat. ’t Was wat miezerregen en soi. Ik zal er niet van smelten. Ik was natuurlijk wel benieuwd of de boer (Ben) nou veel schade had, maar heb die vraag voor me gehouden. Ik denk: niet te pusherig zijn en vaak wordt dat ook niet op prijs gesteld omdat de meeste boeren het jachtrecht al hebben uitgegeven of zelf voor schadebestrijding zorgen (mits ze een jachtakte hebben natuurlijk). Ik heb enkel met beide oren wijd open geluisterd en ondertussen door het veld gelopen: deels verhard en deels over gras. Goede test voor mijn enkel.

Het gesprek ging op een gegeven moment wel over duiven. De buurboer had stokken met daarin CD’tjes in zijn tarweveld gehangen tegen de duiven, maar meer werd er niet echt over gezegd. Later, na een puntzak friet en een glas water, heb ik bij het bedanken voor de rondleiding wel even laten vallen dat ik jaag (omdat ik er zo doorweekt uit zag werd er wat van gezegd en daar haakte ik op in), er even kort met iemand over gesproken die op zijn erf een ‘jagerskroeg’ had gemaakt (ooit, of dat nu nog zo is weet ik niet), dat het zo lastig is om er tussen te komen in dat gesloten wereldje.

Maar ik heb er niet echt heel veel tijd aan besteed omdat ik ook weet dat je omzichtig te werk moet gaan, het wel kunt laten vallen – je weet maar nooit -, maar dat gezien mijn levensstijl het voor mij bijzonder lastig is om echt voor een boer te moeten werken als jager. Daar komt ongelofelijk veel bij kijken en daar heb ik gewoon de tijd niet voor. Zeker nu niet, nu we over een maand of drie (again: knock on wood) een woning hebben die de nodige aandacht vraagt. Als ik – als we – in wat rustiger vaarwater komen, dan kunnen we ons daar wel weer meer op gaan richten, maar nu is het verloren moeite.

Enfin. Ik heb het niet al te laat gemaakt en lag tegen 22.45u in mijn bed na een lekkere warme douche. Even alle klei uit mijn haar. Maar ik kan nooit zo bijster goed slapen na een toch wel inspannende activiteit in de avonduren. Ik ben nog te hyper en in mijn hoofd blijft het dan altijd nog namalen. Daarom doe ik niet zo veel ’s avonds behalve yoga, maar dat is ontspannend.

Dit weekend maar eens een frietje eten. Wel zelf gesneden en zelf gebakken. Ik ben niet voor niets getrouwd met een Belg….

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s