Bitches

59780094255ff375b67ab23a8bcaff00

Geregeld hoor ik mensen – meestal vrouwen – praten over hun collega’s met niet altijd even vriendelijke bewoordingen. Het gaat dan meestal over vrouwen die hoger in de pikorde staan dan zij. Vooral op de yoga waar natuurlijk 95% vrouw is, wil tijdens de thee nogal eens gekankerd geklaagd worden over hun vrouwelijke collega’s die ofwel een hogere functie hebben of een manager zijn.

Dat zijn dan over het algemeen direct bitches.

Ik hoor dat dan stilzwijgend aan, want ik vrees dat ik misschien – soms – wel als bitch kan worden bestempeld, wat ongetwijfeld ook wel eens zal gebeuren. Dat heb je nu eenmaal in bedrijven. Zeker in bedrijven waar vrouwen werken. 

Ikzelf heb vijf vrouwen buiten mijzelf als collega. Deze dames staan ‘onder’ mij, als je het zo hiërarchisch bekijkt. Ik geef geen leiding – ik ben Office Manager en als OM zweef je in een organogram altijd onder de Algemeen Directeur als zo’n aanhangseltje wat nooit ergens echt bij hoort – maar ik stuur wel bij. En soms moet ik dat weleens op een manier doen wat wrevel kan geven. 

Tactvol als ik ben, heb ik dat altijd onder wel controle. 😛

Dat verdient wat uitleg: ik kan af en toe zo bot zijn als een drumstel en heb dan moeite om iets tactvol en vriendelijk te zeggen. Het is soms nogal eens baf! meestal als ik heel erg geïrriteerd ben en dat kan niet altijd even goed aankomen. Natuurlijk. Maar ouder worden heeft zo zijn voordelen: ik ben wel milder geworden, maar ook: ik ken zo langzamerhand het klappen van de zweep en probeer kritiek te leveren op een opbouwende manier. Als ik vind dat ik wat té bot was, loop ik meestal nadien even naar die persoon om het even uit te leggen (‘sorry voor daarnet, ik bedoelde het niet zo, maar je kent het wel, drukdrukdruk , alles kwam tegelijk en soms gaat het dan zo. No offence’).

De laatste jaren gaat dat zinnetje van tactvol zijn dan ook wel op. I stand my ground, om het zo maar eens te zeggen en wat ik zeg is vaak/altijd in het belang van het bedrijf en verzin dat niet zelf. Je kweekt vanzelf een brede rug en hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind. Zolang het in het belang van het bedrijf is, is het gegrond. Uiteindelijk heeft iedereen daar profijt van.

En soms is het niet altijd even prettig. Je moet daar wel professioneel mee om (kunnen) gaan en veel werknemers – vaak dus vrouwen – kunnen dat niet. Die trekken het zich persoonlijk aan en dan krijg je problemen die zelfs de bedrijfsprocessen nadelig kunnen beïnvloeden. Ze gaan elkaar negeren en doen heel afstandelijk, trekken hun neusjes op en smoezen er lekker op los.

Je moet zó professioneel zijn, dat je ’s avonds na werktijd als privé personen gewoon een biertje (of wijntje, of colaatje) kunt drinken. En dat is niet altijd even gemakkelijk. En dan ben je soms gewoon even een tijdje een bitch.

Het zij zo.

 

Een gedachte over “Bitches

  1. Zo herkenbaar. Zelf heb ik ook op zulke stoelen als jij gezeten in een ‘vorig leven’ ;-). Het was dan telkens balanceren tussen wat goed was voor het bedrijf en – inderdaad – professioneel blijven enerzijds en anderzijds zo tact.vol.mo.ge.lijk je mening uiten. Da’s inderdaad niet altijd evident. Soms schrok men wel eens wanneer ik dan heel raak uit de hoek kwam. I know the feeling. Met het ouder worden wordt men idd milder en relativeert men ook meer. Men kweekt er anderzijds een olifantenvel mee wat soms wel nodig is :-).

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s