Emo wervelstorm

Schermafbeelding 2017-06-26 om 12.48.12.png

Ik praat geregeld met collega’s over de voortgang van onze woning in België en de twijfel, ongerustheid, verwarring – geef het beestje maar een naam – wat ik voel daarbij. Geen twijfel over het huis – ik kan niet wachten eigenlijk – maar over hoe ik het in de praktijk ga aanpakken. Of ik het ga volhouden om nog zolang apart van elkaar te leven.

Toen wij elkaar leerden kennen – 7 juli 2001 – heb ik ook getwijfeld om naar België te verhuizen. Jan zit in de Marine en was toentertijd zo’n acht maanden in totaal van huis. Toen had het voor mij weinig zin om naar de Koningin der Badsteden te verhuizen. Bovendien, wat had ik daar moeten gaan doen. Dan kan ik beter in de voor mij vertrouwde omgeving blijven, met mijn eigen huis en een goede baan.

Oostende Kustlijn_2

Nu echter heeft Jan bijna zijn opleiding officieel gedaan. Deze week is zijn laatste week en dan wordt hij geëvalueerd. Dan is hij officieel officier. Hij werkt nu op een vaste plek in Zeebrugge.

Nadeel van het werken in de Marine is dat je nooit weet waar je gestationeerd gaat worden. Hoe dit wordt bepaald of beoordeeld en door wie weet ik niet. Ons is jarenlang een dikke worst voor de neus gehouden dat hij echt wel in Den Helder zou kunnen worden geplaatst! Ik zie het nog voor me. Ik heb deze worst of wortel of ander lekkers jarenlang voor mijn neus zien bengelen, en nu hecht ik hier geen waarde meer aan. Als ze er nu mee zouden afkomen, zou het nog net op tijd zijn, maar als ze daar over een jaar of vier, vijf mee afkomen – tegen de tijd dat ik ‘officieel’ naar België zal verhuizen – is het wel vet te laat.

Als hij blijft werken waar hij nu zit, en waar hij het enorm naar z’n zin heeft, dan is er voor mij in principe geen noodzaak meer om NIET te verhuizen naar België. Hij werkt dan gewoon van nine-to-five om het maar even zo te chargeren, en komt iedere avond naar huis. Varen zit er niet echt meer in, als ik het nieuws wat ik hoor moet geloven. Dus wat houdt mij tegen?

Rien, niets, nada.

Of toch…..

Financiële onafhankelijkheid, iets om handen hebben overdag, ruim kunnen leven. En niet te vergeten: onzekerheid over het feit dat als ik wél alle schepen achter mij verbrand, of we het samen redden en of ik me niet kapot ga vervelen. Ik vind me eigenlijk nog wel iets te jong om helemaal te stoppen met werken.

Het antwoord: geduld! Ik reageer nu op mijn emoties, zeker zo vlak na een weekend. Waarom iedere keer afscheid nemen van elkaar voor een week? Ik baal daarvan. Dus moet ik onszelf een soort van ultimatium stellen: eind 2018. Dan zitten we meer dan een jaar in het huis, heb ik meer dan een jaar de route afgelegd, ben ik ietsje meer getransformeerd tot Belg 😛 , werk ik (misschien) meer dan een jaar – of iets minder – 32 uur in plaats van 38 uur, en weten we wat de kosten zijn van de woning en of we dat met één salaris kunnen behappen.

De tijd zal het – moeten – leren.

 

 

Een gedachte over “Emo wervelstorm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s