Crea-Bea

Ik ben woensdagmiddag een beetje crea-bea geweest. Normaal is het mijn hardloopmiddag en die dag ook nog eens mijn ideale weertype (regen), maar vanwege mijn blessure en mijn bezoek aan de orthopeed later volgende maand, neem ik even het zekere voor het onzekere en doe ik dat maar even niet. Dat hardlopen.

Ik had nog een paar proefstukjes van ree-pootjes. Deze had ik gelooid. Eerst de pootjes om later het grote vel te doen. Dit vel ligt nog in zout en ga ik later dit jaar verder looien. Ik wist niet zo goed wat ik moest doen met die pootjes. Op een beursje zag ik hartjes hangen gemaakt van konijnenbont en toen dacht ik: hé, dat kan ik ook wel doen met die pootjes. Maak ik er tenminste toch nog iets van.

Dus een hartje op een pootje gelegd, uitgetekend, uitgeknipt en dat ook op het andere pootje, aan elkaar genaaid met de festonsteek (ja, die handwerkklassen van vroeger leveren nog hun vruchten af…), gevuld met wol (dat zit in één van mijn hoofdkussens), een mooi touwtje gemacrameed, dat erin vast genaaid en zo heb ik een mooi bonthartje. Je haalt er hooguit twee uit die vier pootjes, maar het is toch leuk. Zonde om weg te gooien en wat moet je er anders mee?

IMG_6697.JPG

 

 

 

Drukdoenerij en belletjes

Woensdagmorgen weer wat leuks……

Ik woon in een vrij smalle edoch vrij drukke weg want winkelcentrum, vijf scholen, gezondheidscentrum, kleine bedrijfjes en woonwijk. Drukke buurt dus. Tussen 08.15u en 08.35u is er geen doorkomen aan. Dan komen alle achterbankkinderen met de auto naar school. Tussen 08.00 en 09.00u is het dan ook Verboden Voor Vrachtverkeer. Trekt men zich daar wat van aan? Vaak wel, soms niet. Zoals die ochtend. Een supermarkt beginnend met de letter L en eindigend op de letter L is aan het verbouwen. En over die herrie heb ik het dan nog niet eens. Nu moet deze fijne winkel over een week weer open, dus paniek, alle hens aan dek. Er stonden maar liefst vijf vrachtwagens langs de randen geparkeerd van deze toch al smalle weg en – je raad het al – het was 08.00u. Er werd vrolijk uitgeladen met een heftruck. Ook nog zo’n stinkding op diesel dus hoezee.

Weg verspert_2
Situatieschets: vrachtwagen, straat, trottoir met paaltjes

Ik rij meestal rond 08.15u weg – precies in de drukte, maar ja – en die ochtend niet anders. Ik had gelukkig wel iets van ruimte om de bocht naar rechts te nemen, paaltje omzeilend en bij de bumper uitkijken dat ik niet tegen de geparkeerde vrachtwagencombinatie aan rij, ben ik bijna uitgedraaid, komt daar zo’n muts van een trut aangereden op de fiets, ook nog op de verkeerde kant van de weg, dus rechts vanuit mij gezien, voorop een kind, achterop een kind en denkt even tussen mijn auto en de vrachtwagen door te kunnen wurmen. Ik denk dat zij nauwelijks 30 centimeter had. Als ze éven had gewacht, had ze alle ruimte gehad. Maar nee, ze moest en zou ertussen.

Weg verspert_1
Hét paaltje, De vrachtwagen, de smalle strook….

Zich ondertussen vasthoudend met haar rechterhand aan de vrachtwagen en ik links van haar wurmde zij zich moeizaam haar rechtmatig toebehorende stukje weg toe. ‘Ik ben een fietser, Ik ben kwetsbaar, Jullie moeten met MIJ rekening houden, Dus eis ik mijn plekje op’. Ze heeft helemaal gelijk. Als ze twee seconden even had gewacht, had ze alle ruimte van de wereld. Ik kon op dat moment geen andere kant op dan rechtdoor, met links van mij die vrachtwagen.

Kutwijf
Dé muts met kids die haar plek op de weg opeist…

De fietser achter haar ging heel wijselijk het trottoir op. Ja leuk is het niet. Zeker voor fietsers is het hier af en toe knap gevaarlijk. Planologische mislukking. Ik heb al heel wat meegemaakt daar in al die jaren dat ik er woon!

Ik had als ingeving en misschien met een beetje voorgevoel mijn telefoon als een soort dashcam opgehangen, vandaar dat ik ‘bewijs’ heb. 

Krijg ik van een collega die net terug is van Hong Kong en China toch nog een leuk kadootje. Ik ben gék op belletjes en van die buddha gevalletjes. Als het maar tingelt en waait. Soms ben ik ook gewoon een halve hippie: heb ook een belletje aan mijn enkel hangen.

Voeten

Op internet bij het blad Happinez had ik deze belletjes gezien en ik vind dat er zó gezellig uitzien en als er een klein briesje staat klingelt het ook zo gezellig!

Links dus de Happinez belletjes en rechts het belletje wat mijn collega voor mij heeft meegenomen uit China. Nu nog tien meer en ik heb ook zo’n gezellig windorgeltje straks in de nieuwe tuin (overigens 50 cent voor het belletje…..). Kan ik mooi ophangen aan de boom die ik midden in de tuin ga plaatsen en waaronder we dan ‘later’ kunnen eten, met zo’n vrolijk gedekte tafel, lampionnetjes overal, plaidje hier en daar, mooie kussentjes, je kent dat wel. 

Moet me wel even goed oriënteren wélke boom dan de beste is, want om nou je eten onder de zwarte luis of andere beestjes wat uit zo’n boom kan vallen te vinden, is niet erg aan te bevelen (ik spreek uit ervaring). Ik denk dat ik in dit geval dan ga voor de linde. Ik heb nu al drie lei-lindes en dat zijn echt hele mooie bomen. Die van mij moeten overigens bijgesnoeid worden, maar ik heb een vermoeden dat er een nestje van een merel in zit. Eerst zeker weten dat dat niet zo is, en dan kan de snoeischaar erin…..

Emo wervelstorm

Schermafbeelding 2017-06-26 om 12.48.12.png

Ik praat geregeld met collega’s over de voortgang van onze woning in België en de twijfel, ongerustheid, verwarring – geef het beestje maar een naam – wat ik voel daarbij. Geen twijfel over het huis – ik kan niet wachten eigenlijk – maar over hoe ik het in de praktijk ga aanpakken. Of ik het ga volhouden om nog zolang apart van elkaar te leven.

Toen wij elkaar leerden kennen – 7 juli 2001 – heb ik ook getwijfeld om naar België te verhuizen. Jan zit in de Marine en was toentertijd zo’n acht maanden in totaal van huis. Toen had het voor mij weinig zin om naar de Koningin der Badsteden te verhuizen. Bovendien, wat had ik daar moeten gaan doen. Dan kan ik beter in de voor mij vertrouwde omgeving blijven, met mijn eigen huis en een goede baan.

Oostende Kustlijn_2

Nu echter heeft Jan bijna zijn opleiding officieel gedaan. Deze week is zijn laatste week en dan wordt hij geëvalueerd. Dan is hij officieel officier. Hij werkt nu op een vaste plek in Zeebrugge.

Nadeel van het werken in de Marine is dat je nooit weet waar je gestationeerd gaat worden. Hoe dit wordt bepaald of beoordeeld en door wie weet ik niet. Ons is jarenlang een dikke worst voor de neus gehouden dat hij echt wel in Den Helder zou kunnen worden geplaatst! Ik zie het nog voor me. Ik heb deze worst of wortel of ander lekkers jarenlang voor mijn neus zien bengelen, en nu hecht ik hier geen waarde meer aan. Als ze er nu mee zouden afkomen, zou het nog net op tijd zijn, maar als ze daar over een jaar of vier, vijf mee afkomen – tegen de tijd dat ik ‘officieel’ naar België zal verhuizen – is het wel vet te laat.

Als hij blijft werken waar hij nu zit, en waar hij het enorm naar z’n zin heeft, dan is er voor mij in principe geen noodzaak meer om NIET te verhuizen naar België. Hij werkt dan gewoon van nine-to-five om het maar even zo te chargeren, en komt iedere avond naar huis. Varen zit er niet echt meer in, als ik het nieuws wat ik hoor moet geloven. Dus wat houdt mij tegen?

Rien, niets, nada.

Of toch…..

Financiële onafhankelijkheid, iets om handen hebben overdag, ruim kunnen leven. En niet te vergeten: onzekerheid over het feit dat als ik wél alle schepen achter mij verbrand, of we het samen redden en of ik me niet kapot ga vervelen. Ik vind me eigenlijk nog wel iets te jong om helemaal te stoppen met werken.

Het antwoord: geduld! Ik reageer nu op mijn emoties, zeker zo vlak na een weekend. Waarom iedere keer afscheid nemen van elkaar voor een week? Ik baal daarvan. Dus moet ik onszelf een soort van ultimatium stellen: eind 2018. Dan zitten we meer dan een jaar in het huis, heb ik meer dan een jaar de route afgelegd, ben ik ietsje meer getransformeerd tot Belg 😛 , werk ik (misschien) meer dan een jaar – of iets minder – 32 uur in plaats van 38 uur, en weten we wat de kosten zijn van de woning en of we dat met één salaris kunnen behappen.

De tijd zal het – moeten – leren.

 

 

Schoon- en opknapmiddeltjes

19260520_1356662101050373_3871681916448828030_n

Als het moet, als het écht moet, kan ik buiten alles. Buiten mensen, zeker. Behalve eten en drinken. Verder kan je in principe best goed leven. Back to basic. Er zijn mensen die dit doen en die er happy mee zijn.

Op het gebied van verzorging zijn er een aantal dingen waar ik denk niet buiten te kunnen. Ik zal niet in paniek raken als ik het niet heb, als er iets gebeurt of dat je in een situatie komt dat je er niet aan kunt komen. Maar nu, in mijn immens luxe leventje – wat trouwens ook niet voor niets komt aanwaaien – zijn er een paar producten die ik op een voetstuk wil zetten.

Ten eerste: shampoo. Jaren geeikeld met ‘goedkope’ shampoo, want shampoo is maar shampoo toch? Tot ik overstapte op Kerastase. Duur! Nee, niet waar. Ik doe er immens lang mee. Ik denk wel drie maanden met één flacon en ik was mijn haar bijna iedere dag. Bij de kapper kopen: ja duur. Op internet: zeker niet. Bijvoorbeeld hier. Kapper 22 euro, daar 15 euro. Je merkt verschil. Echt!

Na de shampoo komt bij mij steevast Hair Repair Creme van Hairwonder. Gebruik ik al járen en maakt mijn haar niet statisch en makkelijk doorkambaar. Duur? Ja, 9 euro. Maar hier doe ik ook lang mee. Ik denk wel een half jaar met één tube. Ik kan niet zonder. Als ik dit niet gebruik pluist mijn haar alle kanten op.

hairwonder

Ik ben niet zo’n purist met gezichtsreiniging. Ik doe niet eerst cleanser gevolgd door tonic gevolgd door één of ander revitaliserend serum. Ik doe niet aan maskers of peelings of scrubs. Ik haal mijn oogmake-up eraf met gezichtsreiniger van Earth-Line. Ja, organic! En dan maak ik mijn gezicht schoon met lotion van datzelfde merk.

IMG_2567

Bodylotion. Iets waar ik naast de Hair Creme echt niet zonder kan. Ik smeer me iedere dag van top tot teen in. Meestal Dove of Nivea en voor het lekkere Marbert. Meestal mix ik het. Organic body lotion ook gehad – erg duur – en smeert echt niet lekker uit. Dan moet je daarna nog een kwartier blijven staan voordat je je kleren kunt aantrekken.

IMG_5551

Gezichtscrème heb ik iedere keer iets anders. Ik ben erg merk ontrouw. Met alles (behalve dan de shampoo en de hairwonder). Toevallig was deze maand de Shisheido in de aanbieding en dan koop ik dat. Zuinigjes gebruiken want echt goedkoop is het niet, maar een merk als Nivea of bijvoorbeeld Earth Line is ook niet goedkoop zeker als je het vergelijkt in gebruiksduur. In die goedkope ‘troep’ zit veel meer water en dat smeer je zo weg. De crème van Earth Line heb ik ook, maar die ruikt niet zo lekker en smeert wat minder lekker uit. Blijft wat lang op je huid liggen. Maar voor vakanties is dat prima.

IMG_4716
De miniatuurtjes kreeg ik er gratis bij.

Omdat ik werk maak ik me op, maar ben nooit zo’n schilderspalet geweest. Het is een lijntje op mijn bovenste oogleden wel met een goede waterproof eyeliner van LOOkX en dan oogschaduw meestal iets van lila, soms bruin, soms groen, maar ik doe altijd zo eeuwig lang met die producten, dat ik alle kleuren van de regenboog nog heb en ik wissel nog wel eens af. Dan mascara van Lancôme (die vind ik het prettigst) waar ik – als de verf uit mijn wenkbrauwen verdwenen is – ook mijn wenkbrauwen mee doe. Verder gebruik ik een heel klein beetje make-up van Clinique dit keer (maar dat wisselt ook) en that’s it. Lippenstift heb ik wel maar gebruik ik zelden. Eén slok koffie en het is er weer af. Beetje zinloos vind ik dat.

Nagels lakken doe ik niet, behalve mijn tenen in de zomer, omdat ik daar te ongeduldig voor ben en omdat mijn nagels dan zo gammel worden. Veel te veel gedoe.

Luchtje: J’Adore van Dior, Chanel Chance en CoCo Mademoiselle van Chanel. Mijn favoriet van dit rijtje is de Chanel. Doe ik dan ook super zuinig mee….

chance-eau-de-parfum-verstuiver-35ml.3145891264302

Met dank aan Kliefje voor de inspiratie  😉

Weekend #25

Wat vliegen de dagen. Voor je het weet is er een week voorbij en een weekend. Voor je het weet is de zomer daar en moet je beseffen dat het nú zomer is, dat het nú is dat hét gebeurt, dat de natuur op z’n hoogtepunt is. Het jonge spul vliegt, zwemt of loopt uit de wijde wereld in, de tuin is op z’n mooist, mensen bereiden zich voor op de vakantie, of blijven thuis. Zoals ik.

Zaterdag zijn wij de uitdaging aangegaan om naar de Ikea te gaan. Als je een beetje bijtijds bent valt het over het algemeen mee en heb je nog geen last van jengelde kinderen. We gingen er alleen naar toe om een kledingrek te kopen, want Jan is al druk bezig zijn kledingkasten uit elkaar te halen.

Na de Ikea zijn we nog even Haarlem ingegaan, omdat ik op zoek ben naar een Frappé mixertje. Maar nergens te krijgen. Ja, wel op internet maar dan betaal je loads aan shipping costs. Verdorie. Hadden we het maar eerder op onze radar, dan hadden we het op Kreta kunnen kopen. Misschien gaat er nog een collega naar Griekenland. Even in de gaten houden.

dynamix-frappe-mixer-

Bij ons favoriete Tapas tentje nog even een drietal tapasjes – we hadden geen grote honger- en dan weer op huis aan. ’s Avonds aten we Mexicaans. De tortilla’s waren wel een klein beetje verbrand maar ach. Je kunt niet altijd op sterrenniveau koken.

Zondag waren we vroeg wakker. Dit keer allebei niet gelopen. Na een simpel ontbijtje – geen roerei – hebben we even wat nuttigs gedaan en het plafond van de badkamer en de hal beneden in de voorzijk… eh voorstrijk gezet. Alle tierlantijntjes uit de badkamer en meteen het goede moment om de badkamer weer eens goed schoon te maken. Het is altijd wel ergens goed voor. Het eerstkomende weekend dat er weer gelegenheid is, wordt het gewit.

En ik heb eindelijk de foto’s die ik had besteld bij Fotofabriek opgehangen zoals ze horen te hangen.

Schilderijtjes_2

’s Middags – in de regen – yeah, right, had m’n was buiten hangen – even naar een ‘festival’ De Groene Loper geweest. Een soort markt helemaal in het teken van duurzaamheid, groen, bio, uit de buurt en zo. Je kent dat wel. Eerst even verkennend over het terrein lopen en dan langzaam hier en daar wat langer blijven staan, praatje maken over windmolens en de tuin en we kwamen thuis met een plantje en een bak met schimmel.

Misschien kom ik niet erg groen over in deze blog, maar wij houden er wel degelijk rekening mee en doen ons best. Ik heb zonnepanelen, ik droog mijn was alleen in winter in de (waterpomp) wasdroger en ik heb een regenton. Het hemelwater van de nieuw aangebouwde badkamer gaat zó de tuin in en ik heb mijn tuin niet dicht gemetseld. Mijn CV staat niet hoger dan 19º in de winter, ik gebruik zo veel mogelijk biologisch afbreekbare producten, ik koop mijn groenten zoveel mogelijk op de markt en laat ik dan in mijn tas steken (dus geen verpakkingsmateriaal). Ik probeer producten te kopen uit de buurt, en niet uit verweggiestan – maar met bananen is dat best lastig – en mijn vlees komt van Schotse Hooglanders óf van de jacht, dus niet van intensieve veehouderij. 

Daarentegen rij ik wel met de auto, ga ik met het vliegtuig op vakantie, heb ik een vaatwasser (hoewel ze zeggen dat het met de hand méér water kost) en koop ik ook nog genoeg producten die in plastic verpakt zijn. Sommige dingen zou ik wel wat groener willen, maar is lastig in mijn huidige levensstijl in te passen.

O ja, die bak schimmel: je kon dus in dat zwarte emmertje wat je hierboven ziet een substraat krijgen met oesterzwambasis of broed. Daar moeten we dan koffiedrek bij doen en dit moeten we laten beschimmelen. Daar groeien dan over een aantal weken paddo’s uit. Oesterzwammen dus. Om te eten (alle paddestoelen zijn eetbaar. Sommige slechts één keer….) dus niet hallucinerende paddo’s. Wees gerust. 

Ik ben vanaf nu dus een aanrechtagrariër. En als de oesterzwammen ‘rijp’ zijn, kan ik met 20% van die schimmel nieuwe oesterzwammen maken en die andere 80% kan ik weggeven zodat anderen ook hun eigen oesterzwammen kunnen kweken. Een soort oesterzwammen-broed-ketting. Grappig hè?

 

 

Onweer en zelf je tuin ontwerpen

Donderdagmiddag heeft het hier echt waanzinnig geonweerd. De ene ontlading na de andere en het zat pal boven ons. Hoorde later dat er in Sassenheim een huis met rieten dak is afgebrand en dat verbaast me niets. Die ontladingen gingen loodrecht de grond in. Je huis zal er maar net staan!

Donderdagavond ben ik naar een dame geweest die mijn schouders en nek heeft gemasseerd. Ik zou mij vrijdagochtend toch een stuk beter moeten voelen, dacht ik zo, maar de pijn en de ongemakkelijkheid blijft. Daarbij speelt mijn enkel nu ook weer op wat mij erg bevreemd omdat ik geen rare dingen doe (tenminste, toch niet op dat vlak) en ik me niet kan bedenken wat de pijn zou kunnen hebben getriggerd. Ek weet niks nie. 12 juli ga ik naar de othopeed en hopelijk word ik dan wat wijzer en weet ik ook of ik kan hardlopen ja dan nee.

Het kon in ieder geval weer heerlijk afkoelen, maar als er dan een wat grijze dag op volgt verlang je toch weer snel naar de zon. We zouden gaan duiken vrijdagmiddag, maar ik heb ooit gezegd dat het dan écht mooi weer moet zijn (want het is zo verrekte koud als je het water uit komt) en dat was het niet echt, dus dan is die drang er ook wat minder.

Overigens heb ik op Google Earth ‘ontdekt’ dat er op de plaats waar ons huis wordt gebouwd al eerder een huis heeft gestaan wat nu is gesloopt. En dat er een slootje (gracht op z’n Vlaams) door de huidige tuin liep die nu is gedempt. Wie weet vinden we nog artifacten. Als het maar geen botten zijn van lang geleden vermiste personen…

luchtfoto nieuwstraat

Overigens is dat kleine rode streepje bovenaan de foto de grens met Nederland, dus zie je hoe waanzinnig dichtbij Nederland we ‘straks’ gaan wonen (ik zet dat ‘straks’ altijd tussen haakjes omdat het voor mij nog wel een paar jaar gaat duren). Zo kan je ook meteen zien hoe groot onze tuin straks wel niet is. Dat ‘wel niet’ achter elkaar is ook typisch Vlaams trouwens. Zoals wij dat ook hebben: doe maar een patatje met zonder mayo…

Heb ik verder nog wat te palaveren op dit toch al zo inhoudloze bericht waar niemand wat van kan leren? Ik heb geen bespaartips, ik ben niet aan het ontklutteren (je zou die ‘l’ maar vergeten te typen zeg…) of minimaliseren, ik ben niet aan het back-to-basic’en…. In feite weinig te melden waar de ander iets mee kan.

Op een nieuw ontdekte blog van mij – je leert wat bij hoor als je met WordPress blogt! – wel leuke fotoreeksen van de voortgang van tuin en vijver. Daar leer ik dan weer wat van, of ik krijg er nieuwe ideeën van. Dat wil ik ‘straks’ ook gaan doen met onze tuin. Van woeste wildernis vol gevaarlijke roofdieren en dito planten tot een georganiseerde jungle.

Op een Belgische site is ook een reeks waarbij de man in kwestie stap voor stap uitlegt hoe een (budget) droomtuin te realiseren en die tuin komt wonderwel heel erg overeen met de vorm en de grootte van onze tuin. Nu is die man hovenier dus allemaal gesneden koek en voor mij als hobbyist toch wel een dingetje zeker als er groot materieel aan te pas moet komen. Maar we zijn daar omringd met boeren en andere klussers, dus dat zou op zich wel goed moet kunnen komen. Ik bak wel een appeltaart als beloning….

Voortgang woning WO (B) en andere zaken…

We gaan er maar van uit dat er deze week weer hard wordt gewerkt in onze woning in België (Oost Vlaanderen). Vorige week vrijdag is Jan er nog wel even langs gereden om de voortgang te zien en hij zag dat de zolder dicht was en dat er plafondplaten waren aangebracht. Hij kon het niet goed zien maar er gebeurt in ieder geval wel wat. Ze werken zó schoon, dat er nergens ook maar één kruimeltje ligt van zaagsel of restjes gips. 

 

Schermafbeelding 2017-06-22 om 12.41.31 copy
Foto genomen naar boven in het trapgat.

 

Omdat wij nog steeds een beetje in het duister tasten inzake de opleverdatum, heeft Jan zijn gram gehaald bij de uitvoerder. Hij zou ons voorzien van een planning. Lijkt me handig. Het is nu zo onduidelijk. ‘Ergens in september,’ denken we nu. Maar in september loopt de agenda (voor mij) toch ook al aardig vol en staan er wat dingen te gebeuren waardoor ik me wat minder kan vrij maken om veel daar te zijn.

De woning loopt niet weg en hoeft ook niet ‘af’ in drie weken na oplevering – we hebben geen deadline, geen house-warming, geen receptie of wat dan ook – dus echt erg is het niet, maar je wilt toch graag weten waar naar toe gewerkt wordt.

Woensdag ontving ik ‘eindelijk’ mijn op maat gemaakte kussen. De derde. De laatste was al iets van vijf jaar oud en aangezien ik wat last heb van nek en schouders en ik echt niet kan slapen op van die fluffy hoofdkussens die geen enkele steun bieden, heb ik maar weer een nieuwe besteld.

19396960_1356662167717033_6868719880621860795_n

Die nacht in ieder geval lekker geslapen, ondanks dat ik donderdag zo duf als een konijn was en mijn energieniveau onder nul (in tegenstelling tot de temperatuur buiten). Misschien kwam dat door de yoga van woensdagavond. Dat ging echt niet soepel. Vooral mijn schouders doen erg au.

Ik mag het kussen op mijn gemak uitproberen dus betalen hoeft pas over twee weken (geloof ik, even uit mijn hoofd). Maar het was altijd al goed, dus ik heb er alle vertrouwen in. 

Overigens bloeit de pompoen nu eindelijk, na eerst een tijdlang van die enorme knoppen. Daar word ik dan zo vrolijk van! En hopelijk met smakelijke pompoenen als resultaat. We gaan het beleven later in het jaar (als de dagen weer korten, jak…). Ik heb nu ook de zaden van een flessepompoen gedroogd in het kader van ‘moestuin here we come’ volgend jaar op de nieuwe lokatie. 

En we hebben weer een nieuwe aanloopkat. Een ongecastreerde kater  – dus zonder complexen – die ik Scruffy noem omdat-ie er zo rommelig uitziet. Hij komt nog niet naar me toe, maar drinkt wel ongegeneerd uit de vijver en gaat er zelfs vóór liggen als-ie dat wil. Hij moet me nog even echt vertrouwen en dan komt het vanzelf wel. Altijd al zo geweest. 

Zo’n vijver – of meer een waterbak bij mij – is echt een aanwinst in je tuin. Er komen enorm veel beesten en beestjes op af. Merels die zich heerlijk uitgebreid badderen, hele hordes mussen die en masse komen drinken uit het fonteintje, kikkers, padden. Echt leuk. Eén ding is zeker: in de volgende tuin komt een vijver!

Scruffy drinkt uit vijver

 

1000 vragen aan jezelf: vraag 21 t/m 30

Waar ik hier mee begonnen was – 1000 vragen aan jezelf – ga ik hier mee verder. Gelukkig was ik nog maar tot vraag nummer 21, dus veel heb je niet gemist, mocht je hier voor het eerst zijn.

We beginnen dus met vraag nr.:

21. Waarin lijk je op je moeder?

Hoe ouder ik word, hoe meer ik vind dat ik op mijn vader lijk. Uiterlijk dan. De lach, de ogen. Maar mijn moeder zie je ook in mijn gezicht. Ik hoop dat ik het optimisme heb van mijn moeder, maar de mopperkont vader zit zeker ook in mij. In veel dingen die ik doe en hoe ik op dingen reageer, vind ik dat ik op mijn moeder lijk. Tja, lijkt me ook logisch.

22. Wat doe je als je ’s ochtends wakker wordt?

Met een grote zucht de vrolijk fluitende vogeltjes die uit mijn iPhone schetteren uitduwen….

 

e4b4d82c035fa5c2ff160912930a9df7
Kleur de plaatjes en maak het verhaaltje af….

 

23. Ben je een goede voorlezer?

Ik zou het niet weten. Ik heb enkel vroeger op de lagere school wel eens stukjes moet voorlezen. Ik lees graag maar ik lees niet hardop. Ik zou het moeten opnemen om het goed te kunnen beoordelen. Of mezelf eens opgeven als voorlees’moeder’.

24. Tot welke leeftijd geloofde jij in Sinterklaas?

Moeilijk vraag omdat ik mij zo bar weinig details kan herinneren van mijn jeugd. Dat is misschien ook de reden waarom ik mijn moeder heb gevraagd die dingen eens op te schrijven. Daar hoort bijvoorbeeld zoiets ook bij. Ik denk dat ik een jaar of 11 was toen ik door de – open – mijter heen het erg bekende half kale hoofd zag van de pastoor van de kerk waar ik – toen nog – trouw naar toe ging (ik zat op een katholieke school). Misschien was ik jonger. Ik heb erg lang een heilig ontzag gehad voor Zwarte Piet en – heel stom – nog. Ik meng mij overigens niet in die discussie omdat dingen nu eenmaal veranderen. Vroeger had Sinterklaas niet eens pieten en die zijn er ook maar bij gekomen. Dat gebeurde pas in 1850 terwijl de ‘oorspronkelijke’ Sint-Nicolaas, een Turk (notabene!), al vanaf de 13e eeuw werd ‘geëerd’ (Wikipedia). Dus persoonlijk vind ik dat geleuter over ‘tradities’ gezeur.

25. Wat wil je nog graag kopen?

Vage vraag. Als ik mijn hele lijstje hieronder op zou sommen, zou ik als ontevreden of hebberig, materialistisch of meisje-nooit-genoeg worden bestempeld, vrees ik. Zeker als ik al die blogs en artikelen lees over minimalisme en ontspullen. Het is lastig kiezen uit een een huisje op Kreta, in Zweden én Bonaire, een Big Green Egg, een terreinwagen, een hond, een jachtveld of zo’n yoga ketting met een kwastje eraan 😉

il_570xN.870755068_m73m
Foto van Omsaha

26. Welke karaktereigenschap zou je graag willen hebben?

Ik ben wie ik ben. Niet gemakkelijk in de omgang (Schorpioen met ascedant Leeuw), soms bot, ontactisch, ‘truntje’….. Wel gemakkelijk om alle slechte eigenschappen zó op te noemen. Ik zal ook best goede eigenschappen hebben en één ervan zou ik zeggen mijn brede interesse in alles en alles willen doen, meemaken, ondervinden. Doen en dan zien waar het schip strandt. Maar wat ik écht mis in mezelf is empathie, zorgeloosheid, evenwichtig, geduldig. Overigens een heel leuk en ontnuchterend lijstje met alle goede eigenschappen en diens valkuilen vind je hier. Zet je ook wel met beide benen op de grond en besef je dat jouw ‘slechte’ eigenschappen misschien zo slecht niet zijn.

27. Wat is je favoriete TV-programma?

Op dit moment – nu even niet, want het zijn nu allemaal herhalingen – is Binnenste Buiten. Daarnaast keek ik graag naar Game of Thrones en Outlander. Maar helaas. Ik zit bij KPN en die hebben HBO eraf gegooid (of HBO wilde niet meer bij KPN), dus ik weet nu even niet hoe ik deze series verder kan kijken. En vooral Outlander was/ben ik echt grote fan van. Ik hou enorm van kostuumdrama’s. Ik mis Jamie nu al…*

bca59b4734a5609bce4609b015662ba0

28. Wanneer ben je voor het laatst in een pretpark geweest?

Oh, ergens een datum of jaartal op prikken! Ik kan dat toch zo slecht! Ja, ik ben in de Efteling geweest en nee, dat is nog niet eens zó enorm lang geleden. Jaar of 12, 13? En ja, ik ben ook eens in Sixflags geweest bij Biddinghuizen (dat was omdat ik daar vlakbij woonde). Maar recent ben ik niet meer in een pretpark geweest. 

29. Aan welke vakantie denk je met weemoed terug?

Jee, moet ik écht kiezen? Er zijn er zoveel! En dan met name de wat primitievere vakanties. De rugzak expeditie naar Canada in 2002 toen ik Jan ontmoette staat wel bovenaan. Maar in 1999 toen ik voor het eerst de oceaan overstak, maakt ook veel in mij los. Het rondtrekken met een SUV door Amerika en Canada met tent is mijn ultieme vakantie. Geeft mij echt hét ultieme vakantiegevoel. De hele dag buiten zijn, je benen vol met muggenbulten, tanden poetsen boven het kampvuur…. heerlijk.

30. Hoe voelt liefdesverdriet voor jou?

Het is wel erg lang geleden dat ik dat heb gehad, maar het maakte heel wat in mij los. Eigenschappen waarvan ik niet wist dat ik die had. Dat zijn mijn ‘demons’ waar ik niet al te veel over wil loslaten, maar ik kan je zoveel zeggen dat ik me nu nog verwonder dat ik daartoe in staat was. Veel woede, paniekaanvallen en minderwaardigheidscomplexen. Je leert jezelf wel kennen, dat is zeker.

Ik hou het hier even bij. Nog genoeg andere vragen om wat minder inspiratievolle dagen mee te vullen.

* Jump for joy: ik zie dat Netflix Outlander in z’n pakket heeft. Dat wordt Netflix activeren!!!

 

 

Een maand niet zeuren

Een uitdaging. Een maand niet zeuren. Zou ik dat volhouden??

Moet ik eerst weten wat de officiële definitie is van zeuren.

zeu·ren (zeurde, heeft gezeurd)

vervelend praten (over kleinigheden); = zaniken

 

Volgens Van Dale. Overigens ook voor veel uitleg vatbaar, want wat zijn kleinigheden? Wat voor de één een kleinigheid is, kan voor de ander mega belangrijk zijn. Ik heb al de twijfelachtige eer door mijn vent ‘truntje’ genoemd te worden. Dan weten de (West) Vlamingen die meelezen al genoeg denk ik. Dus ik denk niet dat ik dit ga volhouden, laat staan dat ik de uitdaging aan neem. 

Gelukkig staat er ook het artikel dat je het niet moet doen, omdat het er gewoon bij hoort. 

Gelukkig.

Hoe kom ik hier nu op? Ik was gisterenavond even op het dakterras, even mijn tomatenplantjes ‘bevruchten’ en omdat de wind slecht staat en mijn buren roken – ik weet niet wát maar het meurt behoorlijk – zat ik dus af en toe in zo’n walm sigarettenrook. 

Er iets van zeggen is ook weer niet mijn ding omdat ik dat dan weer zeuren vind, maar ik zeur tegen mezelf dat ik er láást van heb. Daarentegen zijn zij wél zeurders. Wat ze al niet hebben gezeurd naar mij! Sommige dingen misschien terecht, maar toch.

‘Je gaat toch niet je hele dakterras volbouwen hè, want we hebben al zo weinig zon…’

‘Kan je nergens anders gaan barbecuen? Alle rook komt naar binnen…’

‘Je gaat hier toch niet weer klimop zetten hè, want de hele gevel is door JULLIE klimop naar de knoppen….’

‘Had je ons niet even kunnen waarschuwen voor die TAKKEHERRIE van de gevelreinigers?’

Afijn. Ze zijn misschien een beetje triest want ze werken niet en leven – neem ik aan – van een uitkering. Wat daar de oorzaak en achtergrond van is weet ik niet, maar ik kan me voorstellen dat je knap chagrijnig wordt van de hele dag thuis zitten. Zeker met dit weer. Dan ga je vanzelf zeuren.

Gelukkig was het wat minder warm en waaide het lekker. Ik denk dat wij net op het randje van het koele en het warme weer zaten. Niet veel te zeuren daarover in ieder geval.

Ik heb mijn tomatenplantjes opgebonden, want die zitten vol met bloemetjes – die ik dus met een oud penseeltje heb bevrucht – en als dat tomaten worden, zakt de plant in elkaar en dat moeten we niet hebben natuurlijk.

En het is zomer. Deze ochtend om 06.24u was het zover. Dan komt de zon precies boven de kreeftskeerkring op. Bij Lelystad is daar zelfs een speciaal observatorium voor gemaakt. Daar komt morgenochtend de zon op tussen twee schuine stenen. Een soort moderne Stonehenge. Ik ken het nog wel van toen ik daar woonde. Daar is ook gezeur over geweest.

Mijn tuin is nog niet in volle bloei. Zo werkt dat niet bij mij. Eerst de één en dan de andere, netjes om beurten. Niet allemaal tegelijk. Maar desondanks kan ik er goed van genieten. Dus ook niets om over te zeuren, behalve dan dat ik niet kan wachten tot ik een echt grote tuin heb en dat mijn tuintje nu en hier verkeerd ligt.

En het dakterras met de passiebloem en rechts de hanging basket. Lekker country-like. En de foto’s hebben geen geluid, maar als je dat erbij zou horen zou je mijn gezeur wel begrijpen.

 

 

 

 

Over hitte, bloggen en schouders

Allemachtig, wat is het heet buiten! En het is al over achten ’s avonds als ik dit schrijf. Ben met laptop maar naar binnen verhuisd want alles plakt, mijn benen heb ik niet onder controle (RLS) en alles jeukt. Binnen is het een ‘heerlijke’ 25 graden. Zo warm stook ik het in de winter niet eens! Ik zit hier plakkerig te wezen in mijn sport-bh en wikkelrok, wapper aan en nog heb ik het heet.

Maar ik mag niet klagen want voor de rest mag het van mij de hele zomer zo blijven (iets minder warm), want op kantoor zit ik in de heerlijke koele airco-omgeving en valt er best te leven met 30 graden buiten. Watertje, theetje of koffietje binnen handbereik en dan net doen of ik het heel druk heb.

Last van opvliegers heb niet meer. In ieder geval niet meer sedert ik de door Kliefje aangeprezen DIM-capsules slik (één per dag), dus dat heb ik er gelukkig niet ook nog eens bij. In feite voel ik mij de laatste tijd heel erg goed, nu je het toch vraagt.

Ondertussen heb ik me wat meer verdiept in de instellingen van mijn nieuwe blog. Ik moet zeggen dat ik met de lay-out van mijn vorige bericht niet helemaal tevreden ben. De tekst hangt als één grote lap aan elkaar en ik hou van alinea’s zo hier en daar (hė, dat rijmt), maar het is mij iets te veel werk om dat te gaan corrigeren.

Ik heb wat extra widgets – zoals dat heet – naast mijn berichten geplaatst. Ik heb ook nog ‘mijn’ domein geclaimd – papillon60.blog – wat nu resulteert in wat verdwenen afbeeldingen bij eerdere berichten en verder zal er nog wel het één en het ander wijzigen in de loop der tijd dat ik me ga bezig houden met bloggen via WordPress.

Sorry voor die drie recepten achter elkaar en dus vier blogs: ik had zo lekker gegeten, dat wil ik dan bewaren voor later, dus niet alleen voor de lezers van dit blog, maar ook voor mezelf. Zo ben ik eens een recept kwijt geraakt van een overheerlijke maaltijdsalade met courgette, gebakken rode ui en kikkererwten. Die stond in één of ander blad, ik denk Landleven, maar kan het nergens meer terug vinden. Gelukkig hebben we de foto’s nog…

Lekkere salade

 

En gisterenavond heb ik weer zo’n heerlijke salade gemaakt met wat ik nog in mijn koelkast had, en die wil ik mezelf (en jullie) toch ook niet onthouden, dus dat recept volgt later wel.

Met mijn schouders gaat het wel iets beter maar het is nog niet pijnvrij. Vooral als ik in mijn bed ga liggen op één van mijn zijden – geeft niet welke – doet het vrij zeer en vergt het wat draaien en keren eer ik goed lig. Komt wel goed, schatje.