Zomertag…..

Het is zomer, het wordt rustig, de dagen lang en loom. Geniet ervan zolang het duurt.

Op de site van Mooi Leven, zag ik de ZomerTag en zij heeft hem weer van Demi. Even een lekkere relaxte TAG tussendoor.

1. Vertel eens iets over je allergrootste vakantiecrush?

Nou, dat lijkt mij een open deur: mijn huidige man*. Ik moet eerlijk bekennen dat ik bijna iedere vakantie wel een crush heb gehad met wie ik met sommigen nog best lang contact heb gehouden. Ik ken de namen ook nog wel. Waren trouwens bijna allemaal Fransen: Joël Grattepanche, Pasquale Morreau, Peter Stein, en dan nog een rits waarvan ik de namen niet meer weet. Ik vond het altijd wel erg leuk, hoewel ik vroeger behoorlijk verlegen was. Is ook niet veel meer van over….

2. Wat is je meest legendarische zomerherinnering?

De geur van nat gras, de geur van een tent. Omdat wij altijd kampeerden.

3. Noem je ijsjes Top Drie…..

Ja. Ik hou niet van ijsjes. En als ik er dan toch één moet kiezen, kies ik voor de Magnum Pecan, maar die bestaat niet meer. En verder, nee, ik word niet warm of koud van een ijsje.

4. Waar kijk jij deze zomer heel erg naar uit?

Naar vanavond, als iedereen op vakantie gaat! Dan keert de rust in en op straat terug en dan kan het best wel lekker toeven zijn in mijn kleine stadstuin en op mijn dakterras. Maar ik kijk ook uit naar veel avonden koken op de BGE en naar de oplevering van onze nieuwe woning. Maar dat is pas in oktober.

5. Wat doe je wanneer je vakantie viert in eigen land?

Ik ga niet op vakantie in eigen land. Dat vind ik niet leuk. Ik ben niet echt weg. Ik moet een vreemde taal horen, ik wil het liefst bergen zien, vreemde vogels, vreemde insecten, ander eten (vooral dát!). Ik heb geen vakantie als ik niet weg kan.

6. Noem je favoriete zomerkleding, zomerliedje en zomerdrankje…

Zomerkleding: korte broek met een sport BH en topje. Zomerliedje: momenteel Despacito (goh, wat origineel), maar ik vind Burbujas de Amor van Juan Luis Guerra ook een écht zomerliedje. Zomerdrankje: Crodino met Prosecco en ijsklontjes of Margarita.

 

Schermafbeelding 2017-07-21 om 10.50.23.png

 

7. Wat is je favoriete zomersnack?

Ik snack niet zo veel, maar als je een maaltijdsalade een snack wilt noemen, is dat wel mijn favoriet.

8. Noem je favoriete zomerparfum, zomerlipstick en zomernagellak?

Mijn zomerparfum is J’Adore van Dior, maar nu ook eentje die ik pas heb gekocht op Schiphol. Lipstick draag ik zelden tot nooit en mijn zomernagellak op mijn tenen (ik draag nooit nagellak op mijn handen) is die ik nu opheb en dat is een beetje oud-roze, denk ik. ’s Winters lak ik mijn teennagels niet. Dat ziet toch niemand.

9. Wat vind je het grootste nadeel van de zomer?

’s Zomers heb ik graag alle ramen open, maar waar ik woon is dat niet zo evident. Ik hoor dan mezelf, de  radio of de TV niet meer. Echt veel herrie buiten van verkeer. Daardoor kan ik nooit slapen met mijn raam open. Helaas. En dat maakt het soms wel benauwd in mijn slaapkamer ondanks de wapper aan het plafond. En verder? Nee, geen nadelen. Héérlijk, die zomer!

10. Vertel eens iets over je meest dierbare vakantieherinnering?

Ik heb er zoveel, dat dat niet in één alinea te vatten is. Elke vakantie is uniek met z’n eigen herinneringen. Wandelvakanties, duikvakanties, bergen, zee, beren, regen, onweer, hitte….Ik kan ook niet zeggen wat écht mijn meest dierbare herinnering is. Elke herinnering is me even dierbaar.

Wat ik echt bij de zomer vind passen is de geur van hooi. Als ik het woord ‘zomer’ hoor denk ik daarbij een lange tafel vol lekker eten onder een immense boom, lampjes overal en lekkere koele drankjes, ondergaande bloedrode zon en een zwoele zomeravond.

hay-bale-2360078_960_720

 

 

* Mijn mannetje komt op TV vanmiddag vanaf 16.00u, op Canvas (België) vanwege de Nationale Feestdag. Hij is de vaandeldrager voor het Marine-component. Goed opletten dus!

 

Foto’s: Pixabay en YouTube

 

K(r)amperen…

Het wordt steeds rustiger. Veel bloggers hebben blogpauze en veel van mijn collega’s maken zich op voor hun vakantie. Je merkt de spanning en de stress. Ook op straat. Iedereen is een beetje hyper. Nog snel even dingen kopen: een zak aardappels, een pot pindakaas, hagelslag. Want dat hebben ze niet ‘daar’.

Bij ons was het vroeger omgekeerd: wij namen uit Frankrijk veel mee omdat ze dat hier niet hadden. Ok, we namen wel die zak aardappels uit Holland mee, maar dat was om op de dissel te leggen. En die hagelslag ging ook mee, want dat kennen ze niet Frankrijk. En niets was zo lekker als een kraakvers stokbrood dik besmeerd met die van die heerlijke halfgezouten roomboter en dan hagelslag erover. Mjammie. Ik kon daar echt van smullen.

En dan had mijn moeder zo’n blik margarine mee om in te bakken maar ja, zonder koelkast was dat vaker vloeibaar dan in vaste vorm. Eten werd bewaard in zo’n stoffen ophangkast met van dat gaas ervoor, tegen de vliegen. En ons ontbijt aten we van die zelfgemaakte houten rechthoekige plankjes met een gat erin voor het ei….

fa7273023e63bebd5e1648471ae1ce3b00121e67
Zoiets, maar dan minder luxe                  (foto: Babongo)

Ik denk dat tegenswoordigs men iets luxer op vakantie gaat, óók als je gaat kamperen. Elektrische koelboxen, BBQ’s, waterkokers, koffiezetapparaat, airco. Dat hadden wij niet hoor. Toen was kamperen ook écht kamperen. Toen hing er nog geen WC papier op het toilet en mocht je überhaupt blij zijn dat er een gewone WC was. Meestal waren dat hurktoiletten. Had ik geen moeite mee. Beter voor de spieren en kaka doen ging vanzelf omdat die spieren niet werden afgekneld door een WC pot of bril. Afwas doen bij van die bakken vaak met koud water. Maar met wat meer afwasmiddel kreeg je het ook wel schoon. En trouwens, van een beetje bacteriën ga je niet direct dood. Word je alleen maar sterker van.

Kijk maar naar mij. Nooit ziek. Wij hadden geen Dettol vroeger of van die hygiënegel voor je handen. De kinderen van tegenwoordig worden veel te ‘clean’ opgevoed. Kunnen nergens meer tegen. Zoals de kindjes in vakantiekampen in België. Dan wordt zo’n kamp direct opgedoekt want o wee. Ik zwom vroeger – jaren zeventig – in de Dommel. Ook niet zo’n schoon stroompje toentertijd. En wat dacht je van de Merwede of al die andere rivieren rond Dordt? Die waren toen écht niet schoon. Wij zwommen er gewoon en behalve een jaap in m’n voet van een zoetwatermossel, heb ik daar nooit iets van gehad.

Het is ook geen garantie natuurlijk. Sommige ziektes kunnen jaren onderhuids aanwezig zijn en dan als je tachtig bent komt het ineens tevoorschijn. Maar ja, je kunt moeilijk in een afgesloten zuurstoftent leven waar geen microbe doorheen kan.

Wat ik wel vaak had was een koortslip. Dat was echt hopeloos. En zo pijnlijk! Nu hebben we Zovirax maar toen was er gewoon niets en moest je het uitzitten. Wat nogal eens hielp was citroensap erop (en dat prikte!) of veel zwemmen in zee (zout!). Maar och, wat heb ik me hulpeloos gevoeld als ik weer zo’n vette zweer op m’n lip had! Gelukkig heb ik daar nu nog nauwelijks last van en als ik het wél voel, hup snel Zovirax erop (wel de échte), om het uur en dan is het zó weg. Nee, ik heb geen aandelen, hoewel ik dat beter wel had gehad want ik heb aardig wat tubes versleten in de loop der jaren. Ik had er echt een abonnement op.

Nog een foto van mijn tuin van bovenaf met de yucca, de vingerplant, de hydrangea en de vlinderstruik in bloei. Kattestaart en kogeldistel staan er ook tussen, maar die zie je niet zo goed.

20139830_1384977924885457_5525691787470721015_n

En een foto van mijn dakterras. Die agave gaat ‘straks’ naar het andere huis waar te zijner tijd een kas komt waar die kan overwinteren. Mooi is-ie hè? Gewoon van een heel klein stekje ooit meegenomen van Gran Canaria, een jaar of 27 geleden.

20264555_1384977961552120_835535896316741572_n

Het project ‘Pompoen’ mag ik als mislukt beschouwen. Half opgevreten door de slakken. De plant ziet er zielig uit en krijgt alleen mannelijke bloemen. Misschien moet de pompoen echt in de volle grond. Dat zullen we dan volgend jaar wel zien of het dan echt beter gaat.

20229116_1384977944885455_7239360034782095762_n

Met de tomatenplantjes gaat het denk ik wel goed, hoewel ik nu de watertoevoer even heb uitgezet omdat ik denk dat de aarde waar ze in staan wat te nat is. Er zitten al veel (kleine) tomaatjes aan en ik heb eerlijk gezegd geen idee hoe groot ze gaan worden.

20140088_1384983658218217_4413644378500578922_n

We gaan het vanzelf wel meemaken als ze gaan verkleuren.

Vakantieherinneringen

Op deze warme dag blijft iedereen erg jumpy. Ik weet niet wat het is. Volgens mij is het toch geen volle maan binnenkort. Luid met elkaar overleggen op de gang voor mijn deur of diverse lachsalvo’s die weerklinken. Niet erg natuurlijk, beter hard lachen dan hard huilen, dus het zal wel aan mij liggen. Ben als een veer deze week. Een gespannen veer dan wel te verstaan.

Of misschien zijn het de aanstaande vakanties van deze of gene, want aankomende vrijdag is het noorden aan de beurt en dan wordt het hier heerlijk rustig….

Terwijl ik dit tik, rommelt het in de verte en is volgens buienradar een rode wolk in aantocht. Hopelijk zonder al te veel rukwinden anders kan ik mijn dekzeiltje over de bbq ergens uit andermans tuin plukken.

Gisteren werd ik op FB onverwachts aangenaam verrast met twee foto’s uit de zeer oude doos (1991) van een weekendje prehistorisch doen in het Natuurpark Lelystad. Destijds kon je je inschrijven als particulier om dat eens mee te maken en dat heb ik toen gedaan. Twintig was ik. Jongejonge, wat jong hè.

20045674_10155634263771600_4956454639089946898_o
In de boomstamkano met veel bekijks…(1991)

Was ontzettend leuk trouwens. Warm weekend ook en we aten muesli met noten en honing als ontbijt. Dat werd gewoon in de supermarkt gekocht maar overgedaan in houten en stenen kommen alsof het leek dat we dat zelf hadden gemaakt. Er liepen daar natuurlijk ook gewoon wandelaars en die keken dan heel verbaasd in die kommen, zo van: nou nou, goh, dat ziet er authentiek uit! Ze moesten eens weten. We hebben wel ons eigen brood gebakken in een zelfgemaakte (uit klei) oven die we de hele dag moesten opstoken. We hebben ge-wild-plukt waar dan soep van werd gemaakt en we konden kanoën in een uitgeholde boomstam – wat ik dan ook heb gedaan natuurlijk. Slapen – in een slaapzak – op stro gewoon op de grond in zo’n prehistorisch huis. Ja, was érg leuk. Goede herinneringen aan.

prehistorische nederzetting. kookpot uitbranden

En dan is het leuk als daar dan foto’s van zijn.

Ben toen even in de fotoboeken die ik bij mij thuis heb liggen gedoken en nog wat oude foto’s gefotografeerd. Moet ze eigenlijk een keer inscannen, maar dat is best veel werk natuurlijk. Zo in fotoboeken zijn ze in feite ook prima te bewaren.

 

Hierboven foto’s van een wandel/kanovakantie in Finland met SNP in augustus 2001. Was ook erg leuk. Weliswaar wat wisselend weer met soms flinke buien maar wel 10 dagen lang enkel maar buiten, buiten, buiten. Finland is wat dat aan gaat een echt outdoorland. Misschien wat ‘saai’ omdat er geen bergen zijn, maar eindeloze bossen (vol muggen) en fantastische wildkampeerplekken met vuurplaats en bankjes, zoals je ook ziet op de foto’s hierboven. Ook een super-ervaring ondanks dat er één persoon tussen zat die zich tot twee keer toe helemaal lam zoop en dan ook nog agressief werd.

En de foto’s hierboven zijn van mijn reis naar Nieuw-Zeeland in december 2001. Op de linkse foto sta ik op een gletsjer waar we even tevoren met een helikopter zijn afgezet en de rechtse foto sta ik te mijmeren (ik was toen single en niet zo gelukkig en ook nog eens één van de laatste dagen van de vakantie) op een rotsblok. Die reis naar Nieuw-Zeeland was wat luxer (hotels en zo) dus voor mij wat minder voldoening. Ik ga het liefst primitief hoe erg ik dat op sommige momenten ook vind: mijn kop komt leeg terug en dat is wat ik het liefst heb. Lege kop en afgemat lijf.

Ik kan veel zeggen, maar ik heb ik mijn leven écht hele leuke vakanties gedaan. En nog. Het kost wat, daar werk ik voor, maar je krijgt er ook wat voor terug. En ik ben blij dat ik die ervaring toch maar even heb. Dat neemt niemand me meer af.

Een doordeweekse maandag..

Gisteren had ik een hectische dag. Vond ik zelf. Ben erg rusteloos en gespannen. Nu ben ik dat wel vaker, dus ik sta er niet van te kijken. Op het werk was iedereen zo druk! Ik werd er gek van. Wat een gekwebbel en gekakel en ADHD gedoe. Ik had ’s middags best een drukke (privé) agenda en was misschien daarom ook wat meer opgefokt dan anders.

Eerst om 15.00u naar de fysiotherapeute. Ok, zij zuchtte dan ook wel, maar niet zozeer om de klacht maar meer omdat we elkaar al zo lang kennen, dat ze mijn mailadres niet origineel vond en ze wat tijdnood had. Om een lang verhaal kort te maken, wist ze mij te zeggen dat ik wel weer kan hardlopen, ooit, maar nu even niet. Ik denk zelf een half jaar niet. Eind deze maand moet ik voor steunzolen (argh, wat klinkt dat bejaard….) en daar zou ik in theorie dan toch minstens twee maanden op moeten lopen. Dag en nacht. Om die pees te ontzien.

Ik ben van het hele gebeuren best van slag. Nog steeds en dat verklaart ook mijn rusteloosheid en gespannenheid.

Gisteren mijn enkel weer ingetapet met Cure-Tape – van die rekbare tape – en donderdag wordt mijn fysiobezoek voortgezet. Het zal hoofdzakelijk ontzien van de pees worden. Denk niet dat ik al oefeningen ga krijgen.

IMG_5185

Dan naar huis, de fiets gepakt en naar de schoonheidsspecialiste waar ik eens in de zoveel tijd mijn van nature bijna onzichtbare wenkbrauwen laat verven en harsen. Kom ik daar, sta ik niet in de agenda. ‘Staat de afspraak misschien bij volgende week maandag?’ En ja, inderdaad. Wéér vergist. Hoe is het toch mogelijk? Ben ik zo van mijn water?

Gelukkig had ze tijd en kon ik ‘even tussendoor’ en een dik kwartier later had ik weer zichtbare en schijnbaar volle wenkbrauwen. Voel me weer wat mooier en op de fiets terug naar huis om een uurtje later weer op mijn stalen ros te stappen voor een massage-beurt bij een vriendelijke dame niet ver bij mij vandaan. Wilde de afspraak eerst nog afzeggen, maar ik dacht ach. Waarom ook niet.

Ondertussen probeer ik de Weber gas-bbq te verkopen op Marktplaats en het loopt onverwacht storm. Waar ik alleen even niet aan heb gedacht is dat ik ‘m nog moet schoonmaken en dat-ie van het dakterras af moet. En dat kan pas volgend weekend. Nu heb ik een gegadigde die morgenmiddag even komt kijken en dan beslist of-tie ‘m koopt ja dan nee. Ik heb het niet zo op ‘vreemden’ over de vloer als ik alleen ben, dus kan daar best tegenop zien. Je weet het niet meer tegenwoordig. En ik ben erg wantrouwig van aard.

IMG_2006

Gisterenavond al een poging gewaagd om dat bakbeest een beetje toonbaar te krijgen en ik kan je zeggen dat dat een vettig klusje is. Vanavond verder.

O ja, nog wel iets grappigs: ik zal mezelf binnenkort wel terugzien op Google Earth Street View. Toen ik gisteren fietste naar de schoonheidsspecialiste kwam er net een Google auto aan die links af sloeg en of mij moest wachten.

Als mijn ogen maar worden afgeschermd met een zwart balkje, want ik wil niet herkend worden …..

Cliffhanger?

 

Schermafbeelding 2017-07-17 om 11.25.59.png

Waar ik vrolijk van word? Van het liedje ‘Súbeme la Radio’ met Enrique Iglesias. Leuke video ook, vol met vrolijke mooie jonge mensen. Dan word ik wel een tikje weemoedig en wou dat ik nog jong was. Maar tegelijkertijd ben ik tevreden met wie ik ben nu. Jong zijn is ook onzeker zijn, naïef en je niet op je waarde kunnen inschatten. Nu voel ik mij geestelijk rijker dan ooit en over de conditie van mijn lijf ben ik ook nog best tevreden.

Ondanks dat ik (even?) niet mag hardlopen. 😦

Dat stemt mij minder vrolijk. Als je al hardloopt vanaf je twintigste, dan leg je dat niet even zomaar terzijde.

Waar ik nog meer vrolijk van word?

De foto’s zeggen genoeg denk ik? Ja, eindelijk eindelijk hebben we dan de stap genomen om een BGE aan te schaffen. Een échte. Dus geen namaak Black Bastard of hoe ze allemaal mogen heten, maar een echte. Vrijdag afgeleverd door Barbecue-Exclusief uit Delft, en we zijn er super content mee en hebben er de afgelopen drie dagen volop gebruik van gemaakt.

20108298_1381789348537648_4483112123874796869_n.jpg

Het mag de naam BBQ niet hebben, dat is echt te min. Het is gewoon BIG GREEN EGG. In feite is het een volwaardige oven op houtskool. Goed houtskool, dus grote stukken waar weinig as vanaf komt. Een dikke oven, van keramiek. Dat ding blijft eeuwig warm. En zo gemakkelijk aan te maken, niet te geloven. Je gooit er een laag van zo’n 10 centimeter houtskool in, legt er twee aanmaakblokjes op, even laten fikken en dan zie je de houtskool al gaan opgloeien en na vijftien (!) minuten is de EGG al klaar voor gebruik! Wel even op temperatuur laten komen – echt op de graad nauwkeurig te regelen! – deksel dicht en eenmaal op temperatuur: bakken, grillen, roken maar.

Vrijdag was het een lekkere dikke entrecote. Wel in België gekocht want daar weten ze tenminste wat echt vlees is en niet zo’n miezerige dunne entrecote wat wegwaait als je de deksel open doet (een enkele uitzondering hier daargelaten). En die was zálig! Gewoon met z’n tweeën 800 gram vlees verorberd. Schandalig niet?

7_entrecote op BGE

Zaterdag zelfgemaakte pizza. Alweer? Ja alweer, maar deze was stukken lekkerder. Die moest wel op een speciale pizzasteen worden gemaakt, maar die hebben we ook. Niet van BGE zelf maar van Weber. Ach, het is maar een steen, niet.

20106553_1381789361870980_2298188510225951923_n.jpg

En gisteren (zondag) hebben we een kip gebraden. Die is nog voor herhaling vatbaar want die ging iets te hard en vond ik zelf zo-zo. Ik heb betere gehad.

Maar we zijn er happy mee! Een dikke groene pleister op de hardloopwonde.

Vanmiddag naar de fysio en dan maar aanhoren hoe en wat. Als het goed is wordt ik deze week gebeld voor een afspraak voor zooltjes. Ondertussen weet ik nog niet wat ik ga doen als alternatief. Ik moet eerst weten wat ik wel en niet mag. Eerst de pijn weg. En dan maar met de hakken van mijn schoenen tegen elkaar tikken en zeggen: Follow The Road To Recovery…..

Stoefen

Nee, de cliffhanger van een paar dagen terug blijft nog even een cliffhanger. Dat wordt waarschijnlijk na het weekend dat ik daar tipjes van de sluier van ga oplichten. Want eerlijk gezegd twijfel ik nog of ik het ‘wereldkundig’ ga maken. Het is namelijk een beetje ‘stoeferig’, een beetje ‘kijk mij nou’.

Wat aan de cliff hangt, wordt vanavond bij ons thuis – bij mij thuis – afgeleverd. En om deze stoeferij (autocorrect kent dit woord duidelijk niet) nog aan te dikken, worden vanavond ook nog twaalf flessen wijn afgeleverd. Alsof het niet op kan. Nou ja, die wijn wel….

Maar het is wel minimalistisch: ik kies alleen voor de dingen die ik écht in mijn leven wil hebben, de rest laat ik achterwege. En daar valt dit hebbedingetje ook onder. Vind ik. Ik bedoel: we willen dat ding al tien jaar en we hebben ervoor gespaard, dus mag ‘t…

Steak op BBQ
Tipje van de sluier….

Gisteren op de fiets naar kantoor en terug was niet zo’n heel goed idee. Het fietsen op zich was best lekker, maar de pijn in mijn enkel was niet zo fijn. Dan maar even koelen met een cold-pack en daarna ging het wel weer.

Een heerlijke pastasaus gemaakt van paprika, ui en tomaat, de blender erop en hup! overal rode spetters (heel fijn). Daar de worstjes die ik had gebakken in een andere pan in kleine stukjes en met de jus erbij gedaan. Ik heb zitten smullen. Wasje gedraaid, opgehangen, gestofgezogen: alles klaar for the weekend to begin. Geen plannen, misschien plafond witten in de badkamer maar verder rien à faire.

Misschien gaan we morgenochtend wel even naar Ikea voor de keuken, want we weten nu de werkelijke afmeting en dan kunnen we spijkers met koppen slaan, hoewel de geschatte oplevering in oktober zal zijn (werd ons deze week medegedeeld). We hebben dus nog even, maar we weten nu wel een beetje meer en dat schept ook wat rust. Beter dan dat je niets hoort en dus niets weet.

Bovendien heb ik twee kledinghangers nodig omdat we in augustus toch maar mijn slaapkamer gaan opknappen. Huidige kast eruit en de ‘oude’ kledingkast van bij Jan bij mij. Dat betekent dat ik mijn kledingkast helemaal leeg moet halen. Deze probeer ik dan te verkopen. Als ik er iemand een plezier mee kan doen, dan doe ik dat graag. Het is in feite de kast als hieronder, maar dan in het midden een spiegel. Een grote slaapkamerkast dus met schuifdeuren. Allen niet meer zo nieuw als op de foto hieronder.

0014410088I1999______0A01_1
Slaapkamerkast

Jan heeft vanmorgen de blokhut een tweede laag gegeven. De kozijnen krijgen een andere kleur maar dat komt later.

20046803_1378857538830829_283749399721031006_n
Blokhut nu

 

Buiten doet de wind de blaadjes van de bomen zachtjes wuiven

en de wolken drijven

ik mijmer over tropische eilanden

blauw water

en zachte druiven

en gaan we poëtisch het weekend in…

Niet echt bijzonder goed nieuws

Woensdag 12 juli is een dag die ik toch snel wil vergeten. Misschien begon het de dinsdag al. Toen ik naar huis reed, reed ik bijna over een moedereend met 6 kleintjes. Ik moest mega in de remmen. Gelukkig reed de auto achter mij een flink eind bij me vandaan. Luid kwakend keerde de eend op haar schreden terug met de 6 kleintjes in haar kielzog en ik reed met bonzend hart verder. Wat kan je daar van van slag zijn en dat ondanks het feit dat ik jager ben. Maar op zo’n manier over een dier of diertjes heen rijden, daar krijg ik echt een hartverzakking van.

’s Avonds had ik een yogamat gereserveerd dus ik was keurig om kwart over zeven ter plekke. Wat is het stil, dacht ik nog en toen ik boven kwam, was er nog niemand. Ik ga normaal nooit op de dinsdag dus al fronsend begon het mij te dagen dat ik een herinnering had gehad voor 20.30u. Dus ik was een uur te vroeg. Dan maar weer naar huis, thee gezet en om 20.05u weer die kant op. Kom ik daar, is de deur dicht en zijn ze al bezig! Hè?? Wat nu weer? ‘Op dinsdag begint het altijd om 20.00u,’ zei de klankschaalmeneer die net langs liep. Ik mocht er nog in gelukkig: mijn matje lag er eenzaam en verlaten in afwachting van mij bij, maar het was wel raar. Je valt er dan ook zo in, zonder de ‘warming up’ zeg maar. Eenmaal thuis toch nog even gecheckt en ik had met dus niet vergist: ik had een bevestiging gehad voor 20.30u. Dus aan mij lag het niet.

En dan woensdag. De dag van de orthopeed. Ik was er keurig op tijd, maar ik moest nog iets van 30 minuten wachten. Loopt altijd uit daar in die ziekenhuizen.

Een vrij norse arts – vond ik – en er zaten nog twee andere artsen waaronder een orthopedisch schoentechnicus (mondvol).

Ze hebben naar mijn enkel gekeken en eraan gevoeld, ik moest wat lichte oefeningen doen en er is ook direct een röntgenfoto gemaakt. Mijn botten zien er goed uit en ik heb gelukkig geen afwijkingen (althans, niet daar…)

Afijn, om een lang verhaal kort te maken: ik heb een peesontsteking in de musculus tibialis posterior. Yeah. Nu weet je nog niets, maar als je dat opzoekt weet je het wel. Ik weet ook echt de Nederlandse benaming niet daarvoor.

Met andere woorden: ik mag (voorlopig?) niet meer hardlopen. Ik moet eerst naar de orthopedisch schoentechnoloog voor (weer) andere (betere?) steunzolen.  Daar moet ik dan minstens zes tot acht weken op lopen aangevuld met fysiotherapie, en dan moet ik verder kijken. Dat nieuws van dat niet meer hardlopen kwam hard aan bij mij en was daar gisteren volkomen van slag. Niet meer hardlopen! Mijn lust en mijn leven, mijn medicijn voor al mijn kwaaltjes!

Gisteren was het echt een drama voor mij, een doomscenario, een nachtmerrie. Wat moet ik nu verder met mijn leven? Ja, echt. Nu gaat het alweer wat beter en kan ik het wat meer relatieveren. Ben gisteren maar met woeste pas een eind gaan wandelen (met mijn wandelschoenen aan), maar daar krijg je toch die kick niet van die je van hardlopen wél krijgt. Het duurde dan ook érg lang eer ik het weer wat zonniger begon in te zien. Ik zal op zoek moeten naar alternatieven.

Wandeling

19958955_1377653528951230_9109380496775020621_n

Met een flinke koppijn naar bed en vanmorgen was ik al om 06.00u wakker. Ben wel blijven liggen tot 07.00u en toen ben ik naar beneden gegaan en heb gewoon even een ochtendgym gedaan op Nederland Beweegt. Dat is niet suf, dat is leuk. Deed dat wel vaker als ik het toevallig zag. Misschien moet ik dit gewoon iedere ochtend doen.

Ja, en om mijn compensatiedrang nog meer te bedaren, ben ik ook maar met de fiets vandaag.

 

Van luiheid, tuin en een cliffhanger..

Ik heb hoge verwachtingen van mijn bezoek aan de orthopeed woensdag, vandaag dus. Ik kan mij nu al verheugen op het nieuws dat ik gewoon mag hardlopen en dat ik te horen krijg wát het nu precies is en wat ik daaraan kan doen. Want ik loop nu al ruim een maand niet hard en het begint toch langzaamaan weer te kriebelen. Dan word ik onrustig en wil ik die adrenaline weer door mijn aderen voelen gieren.

Ik doe nu geen ene moer. Ja, beetje yoga één keer in de week. En ik merk heel goed dat ik niet hardloop want normaal ben ik best wel elastisch maar zonder het lopen ben ik net taaie trekdrop. Ik neem mij iedere dag voor om door te rijden naar het park en daar even een half uur om de plas te wandelen, maar (k**smoes…) ik kom dan langs mijn huis en vaak heb ik de juiste schoenen niet aan, dus komt daar geen donder van terecht.

Oei, lui varken ik ben. Ja Yoda, jezelf motiveren valt soms niet mee.

Waar ik weinig push voor motivatie nodig heb, is de aanleg voor de tuin straks. Ik had een tekening beloofd en hierbij dus.

Tuin WO

 

Het ziet er op papier al gezellig uit, vind ik zelf. De moestuin is echt nog gekrabbel: daar heb ik nog geen idee van hoe ik dat ga doen. Zeker omdat we daar de eerste jaren nog niet onze volle aandacht aan kunnen geven.

We hebben op internet ook een tuinontwerptool gevonden: tekenmijntuin.be. Is vooralsnog gratis te gebruiken, behalve als je wat meer wilt en dan nog zijn het de kosten niet. Het programma is wel erg beperkt in de keuze in bomen en struiken en echt heel gedetailleerd (vaste) planten erin zetten heb ik nog niet ontdekt. Ik vrees toch dat het gedetailleerde werk nog ouderwets potlood-en-gummetje-werk zal blijven.

Jan heeft maandagavond de blokhut nog een lik verf gegeven, dus dat ziet er direct al anders uit. Moet nog een laag en de kozijnen moeten nog, maar allez! het gaat toch de goede kant op.

Dinsdag had ik het nog over het m-woord en ik kan je alvast verklappen dat wij komend weekend dat m-woord volledig aan onze laars lappen en we iets hebben gekocht waar we allebei heel blij van worden – althans, dat hopen we. Alhoewel, zoals op de site van SoChicken wordt uitgelegd: Je kiest alleen voor de dingen die je écht in je leven wilt hebben, de rest laat je achterwege.

Dat is natuurlijk voor héél véél uitleg vatbaar en bijzonder persoonlijk, dus dat geldt voor deze aankoop ook.

Cliffhanger.

19894737_1375723905810859_7066503843900075107_n

 

Mini’s malen

Via een ander blog beland ik op deze blog: een blog over minimaliseren. Het grappige aan zulke blogs vind altijd ik dat deze mensen die zo fanatiek palaveren over minimaliseren ondertussen slapend rijk worden door de verkoop van hun boeken, zich overaal heen (laten) rijden voor hun betalende tours (25 euro entree) waar ze op je inpraten vooral te minimaliseren, DVD’s en films maken  (17,66 euro) die je kunt kopen over minimaliseren (hoezo overbodige zooi?) door al die volgers die als jonge hondjes met de tong uit de bek deze ‘stroming’ volgen. Terwijl minimaliseren toch een makkelijk DHZ-project is wat niets hoeft te kosten.

Minimaliseren. Dat woord neem ik niet ter mond als ik mijn manier van hoe ik met mijn spullen omga beschrijf. Dat ik weinig spullen heb (vind ik…) en dat ik er een eeuwigheid mee doe, komt niet uit deze nobele gedachtengang voort, maar meer uit praktische overwegingen. Doordat ik geen kinderen heb, heb ik sowieso al weinig overbodige zooi, is mijn ecologische voetafdruk al kleiner dan mensen mét kinderen, hoef ik me niet te meten met anderen die op het schoolplein staan met dure auto’s, hoef ik kinderen niet te kleden volgens de laatste mode en hoef ik geen sportclubs te betalen. En niemand ziet mijn bank die al twintig jaar oud is en vol met vlekken zit (hoef je er ook niet meer zuinig op te zijn).

Ik minimaliseer (o jee, nu gebruik ik het woord toch) enkel en alleen omdat ik klein behuisd ben, omdat ik niets geef om spullen en ge-shell-lakte nagels, en ik mezelf al jarenlang een soort budget geef waar ik ‘het’ mee moet doen. En dat budget is 700 euro per maand.

Als ik mijn salaris ontvang, gaat er een (berekend) vast deel naar mijn Vaste Lasten rekening waarmee ik alle terugkerende ‘vaste’ kosten betaal. Dan gaat er ook nog een best fors deel naar de spaarrekening waar ik het geld verdeel over spaardoelen. Bijvoorbeeld als daar zijn: vakantie, onderhoud woning HD, onderhoud woning WO (nieuw, nieuw, nieuw….), autokosten (niet die van mij, want die is van de zaak, maar om een toekomstige eigen auto te kunnen financieren), buffer (voor als de wasmachine ermee ophoudt), zorgkosten (lang verhaal, maar dat spaardoel bestaat sinds ik mijn zorgverzekering heb ‘uitgekleed’) en nog een paar ‘tijdelijke’ doelen die geschrapt kunnen worden als ik dat doel heb bereikt. Ik spaar bijvoorbeeld voor een ‘wing’: dat is een speciaal soort duikvest. Een lange adem spaardoel, maar ik heb de tijd.

En met die 700 euro mag ik dan de boodschappen doen, naar de schoonheidsspecialiste, de kapper, koop ik zo af en toe een boek of een dure zonnebril, gaan we (soms) uit eten of betalen we een uitje – zoals die zeiltocht vorige week zondag – en kom ik soms te kort. Ja, dat gebeurt ook. Gelukkig kan ik wat heen en weer schuiven en heb ik bijvoorbeeld ook een spaardoel ‘kleding’ wat ik dan aanspreek.

En als ik geld ‘over’ heb – dat gebeurt niet vaak: meestal is mijn maand langer dan mijn salaris – dan wordt datgeen wat over is automatisch overgeboekt naar mijn spaarrekening. Dat kan ik allemaal zelf beheren. Ik zit bij de Triodos (mega groene bank, zéér tevreden over) en alles kan je zelf online regelen. Vandaar dat ik ook twee betaalrekeningen heb (kost dan wel 2,35 euro per bankrekening per maand) maar de overzichtelijkheid die je hebt mag wat kosten vind ik. Ik snap niet hoe mensen het overzicht kunnen houden met maar één betaalrekening.

Wij geven naar verhouding best veel geld uit aan (goed) eten. Ik betaal gerust twaalf euro voor een goede kip (waar ik dan drie dagen van eet). Maar ik heb altijd een boodschappenlijst bij me. Natuurlijk hou ik me daar niet altijd strikt aan – ik werk niet voor Jan Doedel en jezelf verwennen met een lekkere bodylotion of crèmetje moet kunnen – maar ik koop echt zelden iets overbodigs. Heel soms een miskoop in kleding.

Ondertussen toch nog een bericht gewijd aan minimaliseren. En nu snel vergeten dat woord….

Bloemen.jpg

Weekend #27 en duik #218

Vrijdag verliep in de middag wat hectisch. Ik moest naar Schiphol gebracht worden om daar de familie Baas op te vangen en zo met de auto van de Baas weer terug te rijden zodat die auto niet tig weken op Schiphol hoeft te staan. Niet bepaald een straf: auto van de Baas is een Range Rover dus Dikke Bak.

Met de Dikke Bak even naar huis, Jan ophalen, en naar mijn moeder gereden waar we – om de gewoonte maar voort te zetten – het nuttige met het aangename hebben verenigd: eten en bijkletsen. Was alweer een poosje geleden en het doet me deugd te zien dat het goed gaat met mijn moedertje. Nu nog een leuke (lees: rijke vent zonder kinderen en een jachtgebied van >40 ha (LOL)) voor haar en alles is win-win (oh, lekker egoïstisch…).

Nog wel een mooie bos bloemen gehad van mannetje vanwege ons 15-jarig ‘bestaan’….

19894606_1374697762580140_7621657079616829267_n

Zaterdag na het ontbijt de duikspullen maar weer eens tevoorschijn gehaald. De vrijdag in de auto kwam die gedachte ineens bij ons op toen er file stond op de A10 en we besloten langs de A9 te rijden.

‘En in plaats van dat je afslaat naar rechts om naar Vinkeveen te rijden, rij je rechtdoor…’ Hé: Vinkeveen? Duiken? Waarom niet.

Dus zaterdagmorgen was het dan weer eens zover. Ik geloof dat het twee jaar geleden is dat wij hier gedoken hebben. Met de Dikke Bak was het wel erg gemakkelijk, dat kan ik wel zeggen. Vlakke laadvloer en lekker hoog. Heel relaxed. We reden naar de Toolenburgerplas waar zo te zien al meerdere duikers in het water lagen, wat meestal betekent: slecht zicht. Toen wij ons aan het omkleden waren en de spullen gereed maakten, kwamen ze uit het water. Stuk of tien en inderdaad ook beginners, dus mistig. Maar afijn. Soms valt het mee.

Maar het was inderdaad erg mistig*. Links een autowrak wat daar onder water ligt en rechts Jan die verdwijnt in een wolk mist.

Kwam nog bij dat ik verkeerd had gekeken in mijn (duik)logs en te zwaar wat uitgelood (8 kg ipv 6) en dan is het wat lastig uitbalanceren. Ik merkte het al toen we boven het platform naar beneden gingen: ik ging way too fast en zag het gaaswerk van het platform iets te snel naderbij komen. Maar het ging goed.

3_Duiker Jan
Stoere man…

Ondanks de 217 duiken voel ik mij nog altijd niet op mijn gemak als het zicht slecht is, wat wil zeggen: als het stoffig is. Want donkerte doet mij niets want dan heb je altijd nog je lamp. Maar bij stoffig/mist helpt een lamp ook niet om je te oriënteren. Dan heb je enkel je duikcomputer waarop je moet vertrouwen. Nu is het daar niet zo heel spannend (bekend terrein en niet diep), maar toch is het niet prettig.

We zijn al met al toch 71 minuten onder water gebleven en heel veel zwartbekgrondels (die een plaag zijn, exoten en dus ongewenst), een baars en een grote snoek gezien. Geen meerval, hoewel bijna iedereen daar natuurlijk naar op zoek was.

14_Onderwaterplant

18_Onderwaterplant

Alles weer uit elkaar, droge kleren aan (je kleed je om gewoon naast de auto) en alle spullen naar huis gebracht, flessen achterin gelaten en met de Dikke Bak naar de woning van de Baas, Dikke Bak geparkeerd, Open Bak opgehaald (VW Golf Cabrio), flessen in de Open Bak en naar de duikwinkel. Flessen opnieuw laten vullen, even babbelen en weer naar huis. Eerst boodschappen gedaan en dan alles uitspoelen. Ook zo’n lekker tijdrovend werkje, maar ja, moet gebeuren. Alles uithangen op het dakterras en daar hangt het veilig en hoef je niet alles persé naar binnen te brengen als je gaat slapen.

’s Avonds lekker verse pizza’s gemaakt en op onze BBQ gebakken.

Zondag wederom niet hardgelopen (woensdag ziekenhuis, dan weten we meer). Trouwens, toch te warm. Ik heb het nodige in de tuin gedaan: wijnrank gesnoeid want die groeit echt tegen de klippen op, de uitgebloeide stengel uit de yucca gehaald, en Jan heeft de lei-lindes gesnoeid. En wat ik al vermoedde is waar: er broed een merel in de lei-linde. Mevrouw Merel bleef gewoon op haar nest zitten terwijl Jan met die vervaarlijke snoeischaar de boel kortwiekte. Rondom het nest toch maar even wat takken laten zitten: die steken nu wat raar uit, maar alles voor het goede doel. Hopelijk hebben we niet teveel weggehaald….

19875279_1374697765913473_1126929142949898451_n
De lei-linde met nest. Bij de nog uitstekende takken, daaronder zit het nest

De kruisbessen geoogst en een deel daarvan omgezet in confituur. Ik ben niet gek op jam/confituur, maar ik denk dat dat meer aan het (onsmakelijke) brood hier in NL komt dan aan de jam. Jan daarentegen is er dol op, dus komt zeker wel goed.

’s Middags nog even naar een DHZ-zaak beginnend met een K en eindigend op Arwei om de nodige verf-attributen te kopen als daar zijn: kwasten, kwasten en kwasten, want Jan gaat maandag ons vierde (buiten)huis in de verf zetten.

Samen ons ook nog even gebogen over ons tuinontwerp en we zijn beiden eigenlijk wel tevreden over wat we hebben getekend. Zal daar morgen een foto van plaatsen. Aanbevolen wordt toch om ieder geval te weten waar welke bomen komen, en de rest komt dan later wel. Bomen zijn toch het belangrijkst.

En verder moeten we qua woning – nog steeds – geduld hebben.

*Alle onderwaterfoto’s gemaakt met de Leica XU